با وجود هیاهو جنگ، استراتژیهای نظامی و شعارهای دهن پر کن، در نهایت تنها چیزی که در انسان(سرباز) اصالت داره نیاز به عشق، دوستی، همنشینی، رقص و آواز و سرخوشیست.
(برداشت از فیلمِ کارگردان محبوبم)
محاصره دریایی، یعنی جنگ خاموش و بی سر و صدا؛ یعنی تداوم جنگ با سفره مردم و کشتن تدریجی مردم توسط تحریم و جلوگیری از رسیدن مایحتاج عمومی به مردم نیازمند.
مهم نیست موافق تحریم باشید یا نباشید، فقط تاریخچهی تحریمها را بخوانید و ببینید آیا حکومتی بوده که در اثر تحریم ساقط شده باشد. خلاصه بدانید تحریم چیست و برای کیست. بعد اگر موافق تحریم بودید، مثل مادلین آلبرایت، بایستید و محکم بگویید: ارزشش را داشت.
عراق از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳، یعنی زمان حمله آمریکا، در تحریم بود، همان تحریم معروف نفت در برابر غذا. آن وقتها، خبرنگار از وزیر خارجه آمریکا، پرسید: ۵۰۰ هزار کودک عراقی مرده اند که از قربانیان هیروشیما هم بیشتر است. آیا ارزشش را داشت؟. آلبرایت گفت: تصمیم سختی بود اما ارزشش را داشت.
دو جریان در هماهنگی کامل دوست ندارند این جنگ متوقف بشه
یکی لابی صهیونیسم و دیگری لابی جبههی پایداری است.
لابی این جبهه که در خارج فعال است سید محمد مرندی فرزند دکتر خامنهای پدر است که بدجور در حال موش دوانی است.
ج.ا نمیتونه بگه چون غنیسازی رو صفر میکنم، یعنی کوتاه اومدم و تمومه. من هم جای ترامپ بودم قبول نمیکردم. چون هروقت فرصت رو مناسب ببینه این صفر درصد رو دوباره ۶۰ درصد میکنه.
حالا اگه وسط این بازیها آمریکا حمله کرد میگن دیدید وسط مذاکره زدن:))
بچه خر میکنید، کدوم مذاکره؟:))
مثلا نمیگن حالا که هژمونی دست ماست، بریم دست دوستی به سمت جمهوریخواهان دراز کنیم. چون هرچقدر نیروهای بیشتری بیان با هر گرایشی سوخترسان حرکت ما خواهند بود. گیرم که در حرف ضد سلطنت و رضا پهلوی حرف بزنن.
جمهوریخواهان میتونن از این مطمئن باشن طرف مقابلشون عقل درستدرمونی نداره.
این دور باطل باید یکجا تموم بشه. نمیشه که هر اتفاقی افتاد دلواپس بشی. این حکومت چهل و چند سال فرصت داشته و قرار نیست تا قیام قیامت این دور رو ادامه پیدا کنه! اگه جنگی اتفاق بیفته (که امیدوارم نیفته) جمهوری اسلامی مقصر اصلی اون خواهد بود.
یه عده هرچیزی بشه میگن بخاطر امنیت ایران پشت حکومت میمونیم. اول اینکه این مغلطهست که منافع ملی رو با منافع یک حکومت گره زد. دو اینکه چقدر قراره به حکومت فرصت داد این وضع رو درست کنه؟ وقتی خودش امنیت ملی به چپش نیست چرا باید از یک مشت بچه انتظار داشت به فکر امنیت ملی باشند!
اینترنت قطع است و لحظاتی کوتاه وصل میشود. در خیابان همه چیز عادی ست. سر ساعت بیدار میشوند، سرکار میروند، انگشت میزنند و سرگرم کار خودشان اند. اخبار را دنبال میکنند و پیگیر سرعت حرکت ناو لینکلن اند. از فروشگاهها خرید میکنند و در خیابانها رانندگی میکنند. جز آنانی که کشته شدند.
این جمله گذشته تو برام مهم نیست برخلاف ظاهر مترقیش، چرته. اگر گذشتهی کسایی که باهاشون در ارتباط هستید رو نشناسید، احتمالا آیندهی اونا شما رو غافلگیر خواهد کرد.