Sadun

İyi insan olabilmek,çok değerlidir ...

[Sadun @SadunH]

Öyle görünüyor ki;daha ;çok kalp var etrafta ,tamir edilemeyecek,ve öylece bırakılmışlar, yapayalnız ,tek başına...

[Sadun @SadunH]

@aylardaneyllul Bizimkiler hala çocuk hayal halinde geziyorlar Allah akıl fikir versin

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Barınağa çok net bir planla gitmiştim. Genç bir köpek istiyordum. Belki bir yavru. Belki bir yaşında bir köpek. Kolay olacak, ağır bir geçmişi olmayan, gözlerinde acı taşımayan ve geçmişi yüzünden sonunda beni de üzmeyecek biri.
Kulübelerin arasında yürüyordum. Genç köpekler havlıyor, zıplıyor ve ziyaretçilere doğru uzanıyordu. Neredeyse yavru köpeklerin bulunduğu bölüme ulaşmıştım ki birden durdum.
En arkadaki kulübede Bruno vardı. Altı yaşında, iri bir rottweiler kırmasıydı. Yüzünde yara izleri vardı, kulaklarından biri garip bir şekilde düşüktü ve burnunun etrafındaki tüyler çoktan beyazlamaya başlamıştı. Havlamıyordu. Zıplamıyordu. İlgi istemiyordu. Sadece durup geçen insanlara bakıyordu.
Durduğumu fark ettiğinde aniden ayağa kalktı ve kulübenin arka tarafına koştu. Uzaklaştığını düşündüm. Ama ağzında bir şeyle geri döndü.
Bu eski, mavi bir battaniyeydi. Ya da daha doğrusu, battaniyeden geriye kalan şeydi: Deliklerle dolu, yıpranmış, kenarları sökülmüş bir kumaş parçası. Bruno onu dikkatlice parmaklıkların yanına bıraktı ve bana, sanki sahip olduğu en değerli şeyi veriyormuş gibi baktı.
Gülümsedim ve görevliye sordum:
“Benimle oynamak mı istiyor?”
Kadın başını salladı.
“Hayır. Bunu herkese yapıyor. Battaniyesini paylaşmayı sevmez. Ama onun elinde kalan tek değerli şeyin bu olduğuna inanıyor. Eğer onu verirse, birinin sonunda onu eve götüreceğine inanıyor.”
Kalbimin sıkıştığını hissettim.
Meğer Bruno neredeyse beş yıl boyunca bir aileyle yaşamış. Onu yavruyken sahiplenmişler. Çocuklarla birlikte büyümüş, evin içinde uyumuş, aileyle seyahatlere gitmiş. Ama sonra aile taşınmış ve büyük bir köpeğin artık onlar için uygun olmadığına karar vermiş. Onu bir torba mama, birkaç belge ve bu battaniyeyle birlikte barınağa bırakmışlar.
Battaniye, yavruluğundan beri onunlaymış. Eski hayatından kalan son parçaymış.
İlk günlerde Bruno neredeyse hiç yemek yememiş. Sadece battaniyeyi bir yerden başka bir yere taşımış, üzerinde uyumuş ve burnunu kumaşa gömmüş. Sonra her ziyaretçi geldiğinde battaniyeyi kulübenin kapısına getirmeye başlamış. Oyun oynamak için değil. Dikkat çekmek için değil. Sanki sahip olduğu her şeyi insanlara sunuyor ve sonunda birinin onu seçmesini umut ediyormuş gibi.
Tam o sırada çocuklu bir aile yaklaştı. Bruno canlandı, battaniyesini aldı ve parmaklıklara doğru koştu. Gözlerinde yeni bir umut ışığı belirdi. Adam kulübenin bilgi kartına baktı, sonra Bruno’ya döndü ve şöyle dedi:
“Daha küçük bir köpek baksak daha iyi olur.”
Ve gittiler.
Battaniye Bruno’nun ağzından düştü. Havlamadı. İnlemedi. Sadece beton zemine uzandı ve başını battaniyenin üzerine koydu. Bu öfke değildi. Reddedilmeye alışmış olmanın verdiği sessizlikti.
Görevli bana sekiz aydır beklediğini söyledi.
Sekiz ay boyunca her sabah eski battaniyesini parmaklıklara taşıyıp beklemişti.
Yavru köpeklerin olduğu bölüme baktım. Gitmeyi planladığım yere. Sonra tekrar Bruno’ya baktım. Beyazlamış burnuna, yara izlerine ve patilerinin altındaki battaniyeye.
Ve bir şeyi fark ettim: Karşımda zor bir köpek görmüyordum. Bir zamanlar kalbi kırılmış ama hâlâ sevmeye çalışan sadık bir yürek görüyordum.
Kulübenin yanına çömeldim.
“Bruno, battaniyeni sakla. Artık onu vermene gerek yok.”
Başını kaldırdı ve kuyruğunu hafifçe salladı.
Görevliye baktım ve dedim ki:
“Onu sahipleniyorum.”
Kapı açıldığında Bruno dışarı fırlamadı. Önce battaniyesini aldı. Sonra yanıma geldi ve hareketsiz kaldı; sanki hâlâ fikrimi değiştirmemi bekliyordu.
Tasmasını taktım ve fısıldadım:
“Eve gidiyoruz, koca oğlan.”
Bu olay üç yıl önceydi.
Bugün Bruno kanepemin yarısını kaplayarak uyuyor, öyle yüksek sesle horluyor ki bütün oda titriyor ve her sabahı hayat yeniden bir armağan olmuş gibi karşılıyor. Bir sürü oyuncağı var ama her akşam yine eski mavi battaniyesiyle uzanıyor.
Sadece artık onu kimseye vermiyor.
Başını üzerine koyuyor ve huzur içinde uykuya dalıyor.
Çünkü artık elinde kalan son şeyi vererek sevgiyi hak etmeye çalışmasına gerek yok.
Ben barınağa sevmesi en kolay köpeği arayarak gitmiştim.
Ama bana sevginin her zaman kolay olmadığını öğreten köpeği buldum. Bazen sevgi; yara izleriyle, beyazlamış tüylerle ve dişlerinin arasında eski bir battaniyeyle gelir.
Ve buna rağmen hayatındaki en doğru karar hâline gelir.
Eğer bu hikâye kalbinize dokunduysa, bir ❤️ bırakın ve geçmişi olan köpeklerin de sevgi dolu bir geleceği hak ettiğine inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL

[𝑪𝐢𝐡𝐚𝐧 🐾 @_cihhan__]

Hayvanlarda ki merhametin zerresi insan da olsaydı
Yeryüzü zaten cennet olurdu

[Sadun @SadunH]

@hunluu_u @AvOzlemZengin Bu konuda yazılmış bir hiciv vardı
Çok eski… fakat hala güncelliğini koruyor…

[Elif ben @Elifbenad]

Küçük bir mahalle parkında, herkesin kaptan diye çağırdığı devasa bir kedi var.

Beş yıldır, o küçük yeşil alanı sessiz bir kral gibi yönetiyor. Saldırgan değil. Gürültülü değil. Sadece istikrarlı. En sevdiği banktan mahalleyi nazik bir koruyucu gibi izliyor.

Sonra bir gün, minicik beyaz bir yavru kedi ortaya çıktı.

Güzeldi. Narindi. Ve bir şeyler ters gidiyordu.

Banklara çarpıp duruyordu. Saksılara. Kaldırımlara.

Ani hareketlerden irkilmiyordu. Yavrular gibi sesi takip etmiyordu.

Komşuların gerçeği anlaması uzun sürmedi.

Yavru kedi kördü.

Orada tek başına, uzun süre dayanamazdı.

Ama uzun süre yalnız kalmadı.
Kaptan fark etti.

O günden sonra, i bir an bile yanından ayrılmadı. Hafifçe önden yürümeye başladı, uzun ve güçlü adımlarını yavaşlatarak yavrunun kalın tüylerine sürtünerek takip etmesini sağladı. Sanki canlı bir rehber ipi gibi.

Komşular yemek koyduğunda,kaptan onu nazikçe kaplara doğru itti. Kaldırımı geçerken temposunu ayarladı. En sevdikleri bankta dinlenirken,kaptan büyük vücudunu yavrunun etrafına bir kalkan gibi sardı.

Yağmur yağdığında?

Önce yavrunun saksının altına güvenli bir şekilde yerleşmesini sağladı.

Sadece o zaman yanına kıvrılıp yatardı.

Bir yerel veteriner daha sonra bunu doğruladı. Küçük olan doğuştan kördü.Kaptan olmadan, dışarıda bir hafta bile dayanamayacağını söyledi. Yemek bulamazdı. Tehlikelerden kaçamazdı.

Bazı komşular yavruyu evlat edinmeyi teklif etti.

Ama her ayrılmaya çalıştıklarında, her iki kedi de sonsuz bir şekilde miyavladı.

Bu yüzden mahalle bir karar verdi.

Onları birlikte bıraktılar.

Şimdi kapları yan yana duruyor. Mahalle her gün onları kolluyor. Vekaptan hâlâ hafifçe önden yürüyor, minicik beyaz bir gölge tüylerine sürtünerek.

Çünkü bazen aile, nereden geldiğinle ilgili değil.

Bazen, senin için yavaşlayanla ilgili.

Seni koruyanla.

Yolu göremediğinde seni yönlendirmeyi seçenle.

Ve bazen…

en güçlü kalpler kürk giyer. 🐾❤️

[The Shift Journal @TheShiftJournal]

“But we cannot simply sit and stare at our wounds forever.”

― Haruki Murakami

[Sadun @SadunH]

Kendin olmak , çok zordur.

[Oğuz Alper Öktem @OguzAlperOktem]

Hayatımın en güzel anı

[Animal Love Only Good Vibes 🐾 @Catlustrated]

Sokak kedilerini sahiplenmeyi normalleştirin

[Tuhaf Ama Gerçek @TuhafAmaGercek]

Bir güvercin doğum yapmak üzere olan kediye yuva yapmaya çalışıyor ve onu hiç yalnız bırakmıyor.

[Zeynep Koloğlu @zeynepkologluu]

Sel annesini alıp götürmüştü ama bu adam minik yavruyu sudan çıkardı ve sonra dünya daha güzel bir yer haline geliyor.

[Gusholder Haber Bülteni @gusholderhaber]

Barınaktan sahiplenilen bir köpeğin, ilk kez öpüldüğünde verdiği tepki;

[Kitap Cümleleri @Kitapcumlelerii]

Kıştan beklentiler değişmedi:
Biraz mutluluk, çokça huzur,
Ve gelirsen tabi bir de sen.

[Sadun @SadunH]

@x_archiveHQ @xKnowledgeBANK 6

[Tuhaf Ama Gerçek @TuhafAmaGercek]

Baykuş ailesinin arasına sızan yavru kedi.

[Yusuf Kaya @finansalozgrr]

çocukken yaz daha büyük bi mevsimdi."🌾

[Evreni Merak Ediyoruz @evrenseImerak]

Mükemmele gerek yok, bu seviyeye ulaşsak kafi.

[Sadun @SadunH]

19 Mayıs bayramımız kutlu olsun

[Sadun @SadunH]

@ertemsener başınız sağolsun …Mekanı cennet olsun.