در هم آمیختن حق و باطل، نامش هر چه باشد؛ #اعتدال نیست. چه آنکه اولی، رذیلت است و دومی، فضیلت.
التزام نظری و عملی به لوازم حقیقت نیز، نامش هر چه باشد؛ #افراط نیست. چه آنکه اولی، فضیلت و دومی، رذیلت است.
آری؛ فضیلت نماییِ رذیلت و بر عکسش، اسباب توجیه باری به هر جهت بودن است.
وضعیت بعضی #ترجمه ها جوریه که بعد این که کتاب تموم گردی؛ فقط میتونی بگی:
"بر خلاف تمام تلاشهای #مترجم، منظور نویسنده را متوجه شدم."
لعنتیها، بهترین کتابها را انتخاب میکنند. واقعا چرا؟ حداقل بری�� دو تا کتاب دوزاری ترجمه کنید.
برای آنان که در #آرمانشهر ِ یک #ایدئولوژی زیستهاند؛
دیگر #آخرالزمان، نه مقصدی برای رسیدن؛ بلکه مبدائی برای بازگشت است.
باری؛ این بخشی از تفاوت ما - بازماندگان یک ملّت - با تمامی مردمان جهان است.
برای شناخت یک شی میبایست از آن فاصله گرفت و آن را از منظری بیرونی نیز نگریست.
مطالعه و پژوهش درباره #مردم، مستلزم فاصله گرفتن از آن و منظری بیرونی است.
این باعث میشود که دانشمندان #علوم_سیاسی، گاه خود را ورای مردم تصور کنند و مردم برای ایشان نه یک "ما"؛ بلکه "آنها" باشد.
جستجوی ریشه تاریخی اندیشهها، امری رایج است؛
اما خلط #اسطوره، #دین و #ایدئولوژی، مولّد تنگناهای نظری و عملی در #حکمرانی میش��د.
نسبت گناه با جُرم حاصل خلط دین با ایدئولوژی است.
استخراج ایدئولوژی از #شاهنامه؛ مشابه این معضلات را ذیل خلط ایدئولوژی و اسطوره، بازآفرینی خواهد کرد.
در جغرافیایی که #بحران، رویه است؛ آرامش یک استثناست.
آنان که این روزها، از پساجنگ و پیشاجنگ میگویند و میخواهند به نوعی، #جنگ را نقطه عطف معرفی کنند؛
نه تاریخ زمانهشان را فهمیدهاند و نه جغرافیای زمینهشان درک کردهاند.
همین قدر بی زمانه و بیزمینهاند.
در سالهای دبیرستان بود که شور فلسفه خواندن داشتم؛ ناخنکی به کتابهای #شریعتی هم میزدم.
"خطیبی پریشان باف"، تمام چیزی بود که از شریعتی درک کردم.
جمله معروفش که "فیلسوفان، پفیوزان تاریخند" همواره آزارم میداد. اما امروز معتقدم این جمله فقط یک مصداق دارد: #بیژن_عبدالکریمی
حقیقت، تنها وقتی که خاموش است؛ با سکوت، پنهان میشود.
اما زمانی که به سخن آید؛ ساکتین دیروز، همه فریاد میزنند تا حقیقت، شنیده نشود.
این روزها؛
هر جا که هلهله و بلوا و فریادی هست؛
در پسش، حقیقتی در اسارتگاهِ کتمان است.
جهان پر از مفاهیمی است که مرز لغزندهای با مشابه خود دارند.
عدالت و برابری، شجاعت و تهوّر و ...
ارباب #ایدئولوژی با سوء استفاده از این مرزهای لغزنده؛ اصحابشان را در نقطه صفر مرزی، اسیر، سرگردان و بلاتکلیف نگاه میدارند.
از وظایف #فلسفه، استخراج مرز مفاهیم و بر ملا کردنشان است.
کتاب #م��ز_ایدئولوژیک اثر لئور زمیگراد، کتابی است که خواندنش را با خیال راحت به همه توصیه میکنم.
در این کتاب، فصل ۱۳ یعنی راز داروین را میشود چندین بار خواند.
در کانال تلگرام، کتاب را با تفصیل و ارجاعات، معرفی کردهام.
https://t.co/kBm5AvFRWj
از پایهایترین لوازم #عقلانیت، درک و محاس��ه ریسک است.
لذا عملی که مبتنی بر این درک نباشد؛ یک رذیلت است که نامش #تهور است.
اصحاب #ایدئولوژی، تهوُّر را در قالب #شجاعت، یک فضیلت جلوه میدهند و فعل منعزل از این عقلانیت را #حماسه مینامند.
۱.۲ >>>
عطف بودنِ نقطه عطف، به تفاوتی است که بین پیش و پس از خود ایجاد میکند.
ما اکنون در پسا #دی_۱۴۰۴ در وضعیتی مرکب از #بازماندگی و #آب_از_سر_گذشتگی جمعی به سر میبریم.
وضعیتی که چون به قدری در اضمحلال و قهقرا فرو رفته است؛ چیزی برای از دست دادن وجود ندارد.
#IranMassacre
بیان آنچه در این ۳۰ روز گذشت؛ گرچه در توان واژهها نیست ولی چون #تجربه_زیسته مشترک ماست؛ از هر بیانی بینیاز است.
تجارب مشترک، پیوند دهنده تمام تجربهکنندگانش است. حداقل اثر اجتماعیِ فاجعه اخیر، تولد نوعی "حسِ جمعیِ بازماندگی" است.
به راستی؛ "بازماندگی" با یک #ملت چه خواهد کرد؟
پرسش، شوریدن بر خوانش غالب و تفسیر رسمی از حقایق است.
و از آنجا که تفکر فلسفی با پرسش آغاز میشود؛ پس میتوان گفت؛ طغیان و شورش از لوازم ذاتی #فلسفه است.
حاصل آنکه؛ بر خلاف #ایدئولوژی که همواره به دنبال توجیه وضعیت فعلی و #پوزیسیون است؛ شان واقعی فلسفه، #اپوزوسیون است.
بنا داشتم فعلا از #پادشاهی_خواهان گلایه نکنم؛ ولی خوب گاهی نمیشود:
وقتی #زن_زندگی_آزادی که "حمایت یک ایران از دخترکی کُرد" بود را دو دستی تقدیم به مصادرهکنندگان #چپ و #تجزیه_طلب میکنید؛
نوستالوژی وحدتبخش تمام اقوام ایران را گردن زدهاید.
#مهسا_امینی#تمامیت_ارضی
استتاد و تاکید بر فتوای رهبری، سالهاست تبدیل به سنت مذاکرهکنندگان جمهوری اسلامی شده است.
مگر مقامات آمریکایی، از مقلدین رهبری هستند و فتوای ایشان برای آنها مبرّی ذمه است که در مذاکرات چنین استنادی میکنید؟!!
#توافق#مذاکره