میخوام یه اعترافی بکنم
من هنوزم مثل بچگیم یه دنیای خیالی دارم برا خودمو یه زندگی دومم اون تو دارم
هر چی برام خوشاینده، هر چی که دوس دارم رو ، تو اون دنیای خیالی میسازم برا خودم
اونجا خیلی خوشبختم ! خیلی !
اکثر والدین ایرانی تاکسیک هستن، هر کدوم به نحوی.
یه سری کنترل گرن، یه سری متعصبن و سر بچشون رو میبرن، یه سری ها به زور شوهر میدن، یه سری ها خودخواهن، یه سری ها منت میذارن، یه سری ها نمیذارن بچه زندگی کنه، یه سری ها ove care میکنن، یه سری ها پسر پرستن و...
خلاصه هر کس به نحوی
اینایی که رابطهی پدر مادرشون باهم خوبه و بینشون علاقه و احساسات هست، حداقل ۷۰درصد مسیر رسیدن به سلامت روان رو طی کردن
نه ماهایی که از بچگی انگار تو خط مقدم جبهه بزرگ شدیم.
من آدم حسودی نیستم. یعنی امیدوارم نباشم. ولی آدم حسرتبخوری هستم. مثلا وقتی میبینم چیزی که من خودمو کشتم تا داشته باشمش چقد ساده برای خیلی از آدما پیش اومده.
هیچ فضیلتی در رنج کشیدن نیست. هیچ جاییم بهت بابتش پاداش نمیدن، همه این گوگولی کردن رنج واسه اینه که تحملش راحتتر شه.