Kimsenin kafesindeki kuş olmayacağım, prangasına boyun eğmeyeceğim. Kanatlarım kırık, bilincindeyim. Lâkin yine de gökte süzüleceğim, ya ölü ya da diri olarak. Cesedimi küflü bir kafeste çürütmektense gökyüzünün maviliğinde savruluşunu izleyeceğim.
Bir yolda yürüyebilmek uğruna eskittim bütün heveslerimi. Her şeyin kıyısından dönen biri oldum. Nasibim değilmiş dedim avuçlarımdan kayan her şeye. Umudum ölmedi belki ama artık dolu gözlerle de bakmıyor ufka.
Sınırları belli bir çemberde dolaşmak, ne yaşamaktır ne de özgürlüktür. Bu yüzden anlatılan tüm masalları -yalanları- inkar ettim, başkalarının çizdiği sınırlardan azat ettim kendimi. Yanlışsa yanlış ya da yalnızsa yalnız ama tek ve kendim olarak yaşayabilmektir son gayem.
@bubisanatcom ...
Çapraz yalnızlıklar astım göğsüme.
Yollarda bir savaşçı gibi yürüdüğüm doğrudur.
Gözlerle, dillerle kuşatılmış bir ülke,
kalbimdir ona tek sınır.
Susmayı bunun için severim bir çığlık gibi
Donup kalır sesim kendi göğünde.
Onu ne anlayan ne de duyan bulunur.
...
@huzunlumesaj Bilmiyorum, yaşamakta mısın, öldün mü?
Dünyada bir yerlerde bulabilir miyim seni?
Yoksa akşamın yaslı karanlığında
Bir ölüyü mü düşünmeli?
@urfi_i Parmak uçlarından bulaşır acı usul usul.
Yürürken bir coğrafyanın ortasında.
Ve düşerken bir uçurumdan başkasına.
Sessizdir ölüm gibi, yorgundur yaşam gibi.
Kaçamaz insan kaderinden, kederinden.
Bir kere bulaşır kalbe, bin asır terk etmez yerini.
Acı, o en vefalı yol arkadaşı.
@sivriikalemler yorgun, solgun ve bitkin
kendi viraneme gidiyorum
vallahi şehrinizden
perişan kalbimi götürüyorum
götürüyorum o uzak noktaya ki
arındırayım günahın renklerinden
temizleyeyim aşkın lekesinden
böylesi boş ve beyhude isteklerden
...
Gördüğüm her video, okuduğum her tweet içimi acıtıyor. Bazılarının yaptığı gibi "zamane çocukları böyle" deyip kabullenemiyorum. Biz de çocuktuk, biz de öğrenciydik. Ama bırakın öğretmenlerimize diklenmeyi uzun süre göz teması bile kuramazdık. Ve mesele korku değildi saygıydı.