Seni kendimden tanıdım, çocuk. Yüreği sürekli çiğneyen bir yol. Gövdesi acılardan acılara köprü.
Biraz öfke, biraz umut, çokça onur... Olan kendimden.🍂
Beni anlamıyorlar.
Ben bu kulaklara göre bir ağız değilim. Karşılığında bana yoldaşlık sunmayan kişilerin Yalnızlığımı çalmasından nefret ederim. Uzun bir süre uçurumun içine bakarsan, Uçurum da senin içine bakar. Hem kim mutlu edebilir seni? Sen hazır değilsen...🍂
Dostoyevski insancıklar adlı kitabında: "çok tuhaftı, ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü durmaya çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek..🍁
Saçların uçuşurdu rüzgârdan.
Yanından seni seyrederdim.
Güneş yakardı, deniz yanardı..
Sen konuşurdun, dinlerdim.
Gülerdin..
Susardın, düşünürdün.
Benimle el-ele yürürdün..Yol biterdi.
Görmezdim seni..
Zaman yıl yıl geçerdi.
Uzaktan, çok uzaklardan
Seni seyrederdim.🍂