کلمات در برابر اندوهی که این روزها بر سینهٔ شما اهالی افغانستان سنگینی میکند، چقدر حقیرند. چقدر سخت است دیدنِ بالهایی که برای پرواز آفریده شدهاند، اما در قفسِ تاریکی و محدودیت گرفتار ماندهاند.
خواهران ما، غمِ شما، غمِ ماست. بغضی که در گلوی شماست، در قلب ما میشکند. میدانیم که پشت این سکوتِ تحمیلی، چه رؤیاهای بزرگی پنهان شده و چه استعدادهای درخشانی در کتابها و دفترهای بستهتان در انتظارِ روزنهای از نورند.
تاریخ بارها ثابت کرده است که هیچ تاریکیای ابدی نیست و هیچ زمستانی نمیتواند جلوی رویشِ بهار و شکوفههای امید را بگیرد. دستهایتان را از دور میفشاریم و با تمام قلبمان به امید روزی هستیم که دوباره خورشیدِ آگاهی و رهایی بر آسمانِ آرزوهایتان بتابد و صدای خندهها و قدمهای استوارتان در کوچهها، مدرسهها و دانشگاهها بپیچد.
ما صدای سکوت شما هستیم؛ شما تنها نیستید.
متن از @nimruz_ir
حجاب در ایران و افغانستان نه نماد هویت یا فرهنگ بلکه پرچم اسلام سیاسی است. به قول کمال داوود، نویسندۀ الجزایری:
«حجاب میکُشد... مرگ مهسا امینیِ ایرانی بار دیگر این واقعیت را به ما یادآوری میکند... این تکه پارچه زندان است و محکومیت به مرگِ مادامالعمر، نوعی دفن عمودی».
#هرات
اگر مکتب و دانشگاه را خارجی ها به روی زنان و دختران 🇦🇫 می بستند، یا زنان هرات را خارجی ها ها بازداشت میکردند، امروز تمام کشورهای اسلامی به خیابان ها می آمدند و اعتراض میکردند. اما چون حاکمان به ظاهر مسلمان وطن این کار را کرده است، از سنگ صدا آمد از اهل صدا نه.
این بده بستون چون زنان افغانستان کنار ما ایستادن ما هم کنارشون میایستسم رو دوست ندارم. کنار هم میایستیم، چون باید در برابر ظلم همراه با رنج مشترک جنگید.
تنها کسانیکه در این روزهای سخت صدای ما شدند، ایرانیها به خصوص زنان #ایران بودند! از صبح هرچه حمایت دیدم از این زنان نازنین بود. 💪🫶
#هرات#دختران_هرات#زن_زندگی_آزادی
برای زنان بی پناه افغانستان
که حق نفس کشیدن ندارند،
برای میلیون ها زن
که از حق تحصیل محروم شدند،
برای این تصویر وحشتناک که دیو سیهی چون طالبان به اسارت و بردگی گرفته است
زنان افغانستان را،
چرا دنیا این خفقان را نمیبیند؟
چرا از به سیطره گرفتن زنان افغانستان نمینویسد؟
مسئله فقط یک حکومت یا یک جغرافیا نیست. مسئله تفکریست که میخواهد بدن زن، پوشش زن، صدای زن، کار زن، تحصیل زن و سرنوشت زن را کنترل کند. نظمی که در افغانستان نامش طالبان است و در ایران جمهوری اسلامی، اما منطقش یکیست، حذف زنان از جامعه، محروم کردن آنان از حق انتخاب و تبدیل زندگی زنان به میدان فرمانبرداری. #هرات
#زن_زندگی_آزادی
راست: بلندترین درختِ ایران. «بلوط بُلَندْمازو» با ارتفاع بیش از ۶۰متر. عکس از محسن جعفری
چپ: کُهنترین درختِ ایران. «سرو ابرکوه» با سن حدودا ۴۰۰۰سال. عکس از حبیب میری
تظاهرات زنان افغانستان در هرات با گلوله جنگی طالبان پاسخ داده شد.
سازمان های حقوق بشری که حتی مترسک سر جالیز هم نیستند.
و این شده که جهان دارد به بهشت دیکتاتور ها و مستبدین تبدیل می شود.
سَرْو
در متون کهن پهلوی، همچون «بُندَهِش» و «مینوی خِرَد»، از درختی به نام «بَستُخمَه» (همهتخمه) یاد شده است که در میان دریای «فَراخکَرد» ریشه دارد و خاستگاه و تخمهی همهی گیاهانِ روی زمین است. در باورهای اساطیری، نُه کوه گرداگرد این دریا آفریده شدهاند؛ از آن میان، کوهی سوراخمند وجود دارد که نُههزار و نهصد و نود و نُه جوی از آن جاری است و سرچشمهی آب تمام دریاهای هفتکشور محسوب میشود.
این درخت، نمادِ آرامش و دورکنندهی غم است و منبع تمامی داروهای شفابخش به شمار میآید. سیمرغ (سئنا)، مرغِ درمانگر، آشیان بر این درخت دارد؛ چنانکه هرگاه برمیخیزد، هزار شاخه بر درخت میروید و چون بر آن مینشیند، هزار شاخه میشکند و تخمهایش را در جهان میپراکند تا گیاهان از آن بارور شوند. در ژرفای آب نیز، دو ماهیِ جفت، پیرامون ریشههای این درخت میچرخند تا آن را از گزند و تازشِ نیروهای اهریمنی محفوظ بدارند.
نشانههای بسیاری گویای آن است که نقش تکرارشونده و آشنای «سرو» در هنر ایرانی—بهویژه بر پارچههای قلمکار و دیگر بسترهای هنری—همان بازنماییِ تصویریِ «درخت زندگی» یا «بَستُخمَه» است؛ جایگاهی مقدس که مأمن و زیستگاه سیمرغ بوده است.