Views & opinions are all personal & not of any party or agenda , commander of god , A loyal Royalist, believer of constitutional monarchy, Jay Desh Jay Naresh
Following intensive talks, we are pleased to announce that the Peace Deal between the United States of America and Islamic Republic of Iran has been REACHED. Both sides have declared the immediate and permanent termination of military operations on all fronts, including in Lebanon.
The official signing ceremony will be on Friday, 19 June in Switzerland.
We would like to thank the United States of America and the Islamic Republic of Iran for their commitment to finding a diplomatic solution to the conflict. We would also like to extend our sincere appreciation to our brothers in this mediation effort, the great leadership of State of Qatar, for their support in reaching this agreement. I would also especially thank the visionary leadership of Kingdom of Saudi Arabia and Republic of Türkiye for their immense contributions in this regard.
With the agreement now in place, mediators will facilitate a series of meetings this week. These pre-implementation discussions will lay the foundation for the technical talks and the official signing ceremony.
@realDonaldTrump@JDVance@SecRubio@SteveWitkoff@SEPeaceMissions@drpezeshkian@mb_ghalibaf@araghchi
आज जेठ ३० गते आधुनिक नेपालका निर्माता, दुरदर्शी, युगपुरुष स्वर्गवासी श्री ५ महाराजाधिराज महेन्द्र वीर विक्रम शाहदेव सरकारको १०५ औ जन्मजयन्ती का सुखद अवसरमा राजसभा परिवार मौसुफ सरकारप्रति स-भक्तिपूर्वक हार्दिक श्रद्दासुमन 💐 अर्पण गर्दछ ।
दक्षिण भारतीय चलचित्रका नायकझैँ सस्तो लोकप्रियताको भर्याङ चढेर कोही सत्तामा पुग्दैमा राष्ट्रको रूपान्तरण हुने परिकल्पना कोरा भ्रम मात्र हो।
आज रवि र बालेनका अन्धसमर्थकहरूले उनीहरूलाई यसरी देवत्वकरण गरिरहेका छन्, मानौँ उनीहरू आधुनिक नेपालका नव-पृथ्वीनारायण शाह हुन्।
अमेरिकी न्यायप्रणालीमा फरार ठग दरिएका, व्यक्तिगत अभीष्ट सिद्ध गर्न जेल फोड्ने भगौडा रवि के राष्ट्रनिर्माता पृथ्वीनारायण शाहको समतुल्य हुन सक्छन्?
अनि प्रधानमन्त्री बन्ने क्षुद्र सत्ता-लिप्साका खातिर नेपाल नै खरानी हुने गरी जलाउने विध्वंसकारी बालेन कुन मापदण्डले विकास र समृद्धिका मसिहा कहलिन सक्छन्?
योभन्दा चरम बौद्धिक टाटपल्टाइ र हास्यास्पद विडम्बना अरू के हुन सक्छ?
हाम्रो मौलिक सभ्यताको संरक्षण र प्राज्ञिक श्रीवृद्धिका निमित्त रवि र बालेनहरूको तात्विक योगदान नै के छ र, जसका लागि सिङ्गो पुस्ता यसरी मुर्छित हुनुपर्ने?
राष्ट्रलाई रचनात्मक योगदान दिनु त कता हो कता, उल्टै नेपाललाई पुस्तौँपुस्तासम्म उक्सिन नसक्ने गरी आर्थिक जर्जरतामा धकेल्दै अर्बौँको राष्ट्रिय सम्पत्ति स्वाहा पार्नेहरूको यो स्तरको अन्ध-महिमामण्डन किन?
यदि यस देशमा साँचो अर्थमा विधिको शासन हुँदो हो त, रवि, बालेन र राष्ट्रका ऐतिहासिक धरोहरहरू खरानी बनाउने यिनका उन्मादी अन्धसमर्थकहरू यतिखेर कानुनको कठघरामा हुनुपर्ने थियो।
राष्ट्रलाई सही दिशाबोध गराउने वैचारिक आधारस्तम्भ क्षणिक लोकप्रियतावाद होइन, बरु दूरदृष्टियुक्त र राष्ट्रियतामा आधारित मुद्दा हुनुपर्दछ।
वैचारिक स्पष्टता, भू-राजनीतिक सन्तुलन र राष्ट्रिय अखण्डताको सवालमा राजसंस्था जत्तिको अविचलित र सिद्धान्तनिष्ठ शक्ति आज अर्को कुन छ?
रवि लामिछाने कानुनको फन्दामा पर्नासाथ कथित रास्वपाका नेता र कार्यकर्ताहरू जसरी तित्तरबित्तर भए, त्यसले यो समूह कुनै राजनीतिक दर्शनमा नभई केवल एक व्यक्तिको भ्रम र स्टन्टबाजीमा टिकेको सिद्ध गरिदिएको छ।
यदि यी रवि र बालेनरूपी 'जेलेन्स्की'हरूको आवरण उत्रियो भने, लोकप्रियतावादको नक्कली बेलुन क्षणभरमै फुट्नेछ र यिनको सपनाको महल तासको पत्ताझैँ ढल्नेछ।
आफ्नो गौरवशाली इतिहासको वस्तुगत समीक्षाविना सुदृढ भविष्यको जग निर्माण हुन सक्दैन।
हाम्रो सनातन वैदिक दर्शनले व्यक्तिलाई होइन, बरु शाश्वत संस्था र दूरगामी योगदानलाई सम्मान गर्न अभिप्रेरित गरेको छ।
तसर्थ, नेपाली समाजको मूल मनोवैज्ञानिक संरचनाले कुनै पनि व्यक्तिलाई देवत्वकरण गर्ने आयातित संस्कृतिलाई कहिल्यै पूर्णतः स्वीकार गर्दैन।
ऐतिहासिक दृष्टान्तलाई हेर्ने हो भने, राष्ट्रनिर्माता पृथ्वीनारायण शाहले आफ्नो सम्पूर्ण जीवन र ऊर्जा नेपालको एकीकरणमा समर्पित गरे।
उनले कहिल्यै सस्तो प्रचारबाजी र व्यक्तिगत छवि निर्माणमा समय खेर फालेनन्।
उनले मौन रूपमा सिङ्गो राष्ट्र निर्माण गरे, तर कहिल्यै ‘नायक’ बन्ने होडबाजीमा सामेल भएनन्; फलतः उनी कालजयी राष्ट्रिय प्रतीक बने।
आजको जटिल परिस्थितिमा सामाजिक सञ्जालबाट रातारात उत्पादन गरिएका नक्कली नायकहरू होइन, सम्पूर्ण नेपालीलाई एउटै सूत्रमा बाँध्न सक्ने राजसंस्थाको अभिभावकीय छहारीको नितान्त आवश्यकता छ।
आन्तरिक कुशासनले घाइते नेपाल आमालाई यतिबेला नयाँ र पुराना शक्तिहरूबीचको सत्ता-सङ्घर्ष होइन, सम्पूर्ण अतिवाद शान्त पार्ने राजसंस्थाको शीतल छहारी चाहिएको छ।
केवल राजसंस्थाले मात्र सम्पूर्ण राजनीतिक अवयवहरूलाई सम्मान गर्दै नेपाल आमाको आलो घाउमा मलम लगाउन राष्ट्रिय सहमतिको वातावरण निर्माण गर्न सक्छ।
तसर्थ, अब बालेन र रवि जस्ता सस्ता पपुलिस्ट व्यक्तिहरूको भ्रमजालबाट मुक्त भई, ठोस राष्ट्रिय मुद्दा र नेपाली राजसंस्थाको समन्वयकारी दर्शनको पछि लागौँ।
देशको अखण्ड राष्ट्रिय एकता सुनिश्चित गर्नका निमित्त राजसंस्थाको ऐतिहासिक अभिभावकत्वलाई शीघ्रातिशीघ्र स्वीकार गर्नु नै आजको निर्विकल्प आवश्यकता हो।
चुनाब अगाडी सबैभन्दा जान्ने दाबी, चुनाब जितेपछी आँलोकाँचो छौ,तालिमको लागी राज्यकोष चाहियो भन्ने रन्जुको माग नाजायज चै होइन|प्रश्न रन्जुको होइन,काठमाडौं १ को मतदाताको बिबेकमा हुनुपर्ला|😻
प्रतिवेदन अध्ययन गर्ने रे...
उद्देश्य नेपालीले ‘एकमात्र विकल्प’ ठानेका राजा र राजसंस्थालाई थप बदनाम गराउने। अध्ययन दलको निष्कर्षः दीपेन्द्रले आत्महत्या गरेका थिएनन् भन्दै सनसनी मच्च्याउने। यो टेक्निक प्रचण्ड, ओली, गिरिजा सबैले राजनीतिक फाइदाका लागि गरिसकेका होइनन् र?अब नयाँ जाँच आयोग वा प्रतिवेदन बन्छ, त्यसलाई ‘नयाँ सत्य’ भनेर प्रचार गर्ने, पुरानो घटनालाई फेरि उधिनेर राजसंस्था बदनाम गर्ने... यो पुरानो राजनीतिक खेल हो। दीपेन्द्र प्रकरणमा पनि यही भइरहेको देखिन्छ।
नेपाली जनताले राजा ज्ञानेन्द्रलाई विकल्प ठानेको देख्दा यिनीहरूलाई चिन्ता लाग्छ। त्यसैले यस्ता ‘अध्ययन’, ‘नयाँ प्रतिवेदन’ र ‘नयाँ निष्कर्ष’ ल्याएर भावनात्मक उत्तेजना फैलाउने र राजनीतिक लाभ उठाउने प्रयास गरिँदैछ। यो कुनै नयाँ कुरा होइन, यो त उही पुरानो ‘राजनीतिक हतियार’ हो। जब जनताको मनमा राजसंस्थाप्रति आकर्षण बढ्छ, तब यस्ता नाटक रचिन थालिन्छन्। सत्य के हो भने, २००७ सालदेखि नै राजा र राजसंस्थालाई बदनाम गरेर फाइदा उठाउने परम्परा यिनीहरूमा गहिरो छ। दीपेन्द्र घटनालाई जति उधिन्छन्, उनीहरूको आफ्नै कमजोरी र द्वैध चरित्र त्यति नै उजागर हुन्छ।
जनता अब बुझ्दै छन्।
बालेनको अन्धभक्तिलाई एकातिर पन्छाउनुहोस् र हाम्रो देशमा 'राष्ट्रवाद' लाई कसरी परिभाषित गरिन्छ भन्ने नमिठो तर यथार्थ सत्यको सामना गर्नुहोस्।
हामी राजनीतिक अन्धभक्तिको युगमा बाँचिरहेका छौँ, जहाँ सबैभन्दा ठूलो स्वर गर्नेहरूलाई कहिल्यै प्रश्न गरिँदैन।
र, यो वर्तमान उन्मादको केन्द्रमा बालेन छन्।
तर आउनुहोस्, उनको पहिचानको वास्तविकताका बारेमा स्पष्ट कुरा गरौँ– एउटा यस्तो वास्तविकता जसले हाम्रो समाजको गहिरो पूर्वाग्रहलाई छताछुल्ल पार्छ।
हामीसँग यस्ता एक नेता छन्, जसले आफ्नो विरासतसँग जाली खेल खेलेर समर्थकहरूको साम्राज्य खडा गरेका छन्।
सत्य यही हो कि उनी मधेसको 'तेली' समुदायबाट आएका हुन्।
तर, काठमाडौँमा स्वीकार्य हुन र सत्ताको केन्द्रको मन जित्न, उनले आफूलाई पहाडी ठकुरीको रूपमा उभ्याए।
उनले 'शाह' र 'साह' बीचको हाम्रो त्रुटिपूर्ण राजनीतिक दृष्टिकोणको फाइदा उठाउँदै, उधारो लिएको विशेषाधिकारको पछाडि लुकेर नेपाली जनतालाई धोका दिए।
अब, म चाहन्छु तपाईँहरू यो कुरा मनन गर्नुहोस् र एउटा फरक परिदृश्यको कल्पना गर्नुहोस्।
कल्पना गर्नुहोस्, बालेन छद्म मधेसी नभएको भए कस्तो हुन्थ्यो।
कल्पना गर्नुहोस्, उनले पहाडी पहिचानको पर्दा पछाडि आफूलाई कहिल्यै नलुकाएको भए के हुन्थ्यो।
कल्पना गर्नुहोस्, उनी तराईको एक खुला र गर्वित मधेसी नेता भएको भए कस्तो हुन्थ्यो।
र अब कल्पना गर्नुहोस्, तिनै खुला मधेसी नेताले राष्ट्रसामु उभिएर एउटा अत्यन्तै विवादास्पद भौगोलिक दाबी गरे: कि केही क्षेत्रमा वास्तवमा नेपालले नै भारतको भूमि अतिक्रमण गरेको छ।
म तपाईँहरूलाई सोध्न चाहन्छु– त्यसपछि के हुन्थ्यो होला?
यसको जवाफ हामी सबैलाई थाहा छ।
विरोधको स्वर कानै फुट्ने गरी आउँथ्यो।
ती मधेसी नेतालाई तत्काल 'देशद्रोही' को बिल्ला भिराइन्थ्यो।
उनलाई 'भारतीय दलाल' भनिन्थ्यो।
काठमाडौँका सडकहरूमा उनको पुत्ला दहन हुन्थ्यो र घाम नअस्ताउँदै उनको राष्ट्रवाद खोसिन्थ्यो।
नेपालले नै भारतको जमिन अतिक्रमण गरेको हो भन्ने दाबी कुनै सक्कली मधेसीले गरेको भए जिउँदै जलाइन्थ्यो। तर मधेसी पहिचान लुकाउने बालेनले बोल्दा उनका अन्धभक्त सिमाना सार्न तयार छन्।
तर अब यसलाई आज हामीले देखिरहेको अन्धभक्तिको वास्तविकतासँग जोडेर हेरौँ।
यदि आजका यी बालेनले—जो आफ्नो सावधानीपूर्वक बनाइएको छद्म-पहाडी आवरणबाट सुरक्षित छन् र जसको रक्षा गर्न अन्धभक्तहरूको फौज तयार छ—ठ्याक्कै त्यही कुरा भनेका भए, उनका समर्थकहरूले के गर्थे होला?
के यी तथाकथित 'बालेनका अन्धभक्तहरू' आक्रोशित हुँदै सिमानामा मार्च गर्थे?
के उनीहरू अझै पनि आफ्ना औजारहरू बोकेर, सीमामा हतारिँदै पुगेर, "हो, वास्तवमै नेपालले भारतको भूमि अतिक्रमण गरेको रहेछ" भन्दै सिमानाका पिल्लरहरू सच्याउन तयार हुन्थे?
अथवा उनीहरूको पाखण्ड उदाङ्गो हुन्थ्यो?
के उनीहरूले अचानक बहानाहरू खोज्न थाल्थे?
के उनीहरूले एकाएक भन्न थाल्थे, "हैन, एकचोटि नक्साहरू हेरौँ न, उनको दूरदृष्टिलाई विश्वास गरौँ, यसको भित्री कुरा बुझौँ"?
हाम्रो राष्ट्रिय भाष्यको सबैभन्दा ठूलो विडम्बना यही हो।
यहाँ कुनै सत्यको वैधानिकता वा विवादको तौल, वस्तुगत तथ्यका आधारमा जोख्ने गरिँदैन।
बरु यो त बोल्ने व्यक्तिको जातीयता, थर र उसको अनुमानित 'पहाडी-मूल' का आधारमा जोख्ने गरिन्छ।
यदि कुनै मधेसीले भत्किएको पिल्लर देखायो भने, त्यो देशद्रोह हुन्छ।
तर यदि काठमाडौँको 'प्यारो छोरा' बालेनले त्यही पिल्लर देखायो भने, त्यो कूटनीतिको 'मास्टरस्ट्रोक' बन्छ।
यो अन्धभक्ति खतरनाक छ।
नेपाली सभ्यतामा कुनै योगदान नभएको र बोल्ने ढंग समेत नभएको बालेनको अन्धभक्ति बन्द गरौँ। अति भयो यो पागलपन।
जब हामी नेताहरूलाई पूर्वाग्रह शान्त पार्न आफ्नो पहिचान लुकाउने छुट दिन्छौँ, हामीले त्यही पूर्वाग्रहलाई नै सही ठहर गरिरहेका हुन्छौँ।
र, जब हामी आफ्नो सिमानाको रक्षा गर्ने वा आफ्नै भौगोलिक गल्तीहरू स्वीकार गर्ने निर्णय, को बोलिरहेको छ भन्ने आधारमा मात्र गर्छौँ, तब हामीले राष्ट्रवादको अभ्यास गरिरहेका हुँदैनौँ।
हामी केवल वनमान्छे जङ्गली जस्तो 'कविलावाद' को अभ्यास गरिरहेका हुन्छौँ।
कुनै नेताले रोज्ने थरका आधारमा देशभक्ति नाप्ने काम बन्द गरौँ।
पुराना नेता खराब थिए, तर हामी बालेन जस्तो नक्कली हिरो होइन, अझै राम्रो विकल्पको हकदार छौँ। नेपालको सक्कली हिरो त राजा नै हुन्।
नेपाललाई बालेन र रवि जस्ताको उत्ताउलो, भाइरल र नक्कले चटक होइन, राजसंस्थाको स्थायी, मर्यादित र अभिभावकीय छहारीको खाँचो छ।
श्री ५ महाराजाधिराज सरकारको वरद अविभावकत्वलाई शिरमा राख्ने प्रवासी राष्ट्रवादी नेपालीहरुको पेन्सलभेनियामा अगष्ट पहिलो हप्तामा आयोजना हुने राजसभा राष्ट्रवादीहरुको कोर भेलाको तयारीका क्रममा रहेकाले स्पेसमा हाम्रो पातलो उपस्थिति रहेको व्यहोरा अवगत गराउन चाहान्छौ ।
@ks_1932@Samratempero
@CalgarianNepali@titomitho@abinaabinas यीहरूको भाषा तामिलसँग मिल्दोजुल्दो भाषा हो, र त्यो खरानी धसेको देख्दा चाहिँ नेपाली जोगीको सम्झना त भयो होला नि होइन?
यदि हामीले औसत प्रतिव्यक्ति आय (वार्षिक करिब २,२८,००० रुपैयाँ; १४०० USD) कमाउने अनुमान गर्छौं भने, अण्डाको कुल लागत ७३,००० रुपैयाँ (४ जनाको परिवार) उनीहरूको वार्षिक आम्दानीको करिब ३२% हुन्छ।
यदि हामीले औसत प्रतिव्यक्ति आय (वार्षिक करिब २,२८,००० रुपैयाँ; १४०० USD) कमाउने अनुमान गर्छौं भने, अण्डाको कुल लागत ७३,००० रुपैयाँ (४ जनाको परिवार) उनीहरूको वार्षिक आम्दानीको करिब ३२% हुन्छ।