En Ceuta ya no había nada que rascar. Ni audiencia ni votos. Vamos a la Vivienda. La próxima semana veremos. Todo debatido entre la Telenovela y El Chiringuito, exprimido y abandonado sin solucionar nada.
Y vuelta a empezar: el circo sin fin, cutre e insufrible.
Pobre España.
El comienzo de “Love Actually” es uno de los mejores que he podido ver. Cuanta verdad en tan solo unos cuantos segundos, de las mejores películas que he visto en mi vida.
Amigas, estoy cerca de terminarlo y debo decir q pensé q por estar actualmente en una relación sana y estable no me iba a significar tanto, y me pegó una trompada: muchas veces somos o hemos sido mujeres q aprendimos a conformarnos con migajas porque alguien, alguna vez, nos hizo creer q eso era amor.
La autora te muestra: 1) cómo nos acostumbramos a poner a los demás en un pedestal mientras nos olvidamos de nosotras mismas, 2) lo capaces q somos de sostener lo insostenible con tal de no quedarnos solas, y 3) los patrones q repetimos cuando creemos q amar es entregar más de lo q tenemos. Y de a poquito te va guiando a q comprendas q no está mal amar… pero no tenemos q perdernos en el intento.
Sentí q el libro podría representar tranquilamente la figura de una hermana mayor q te habla con paciencia sin juzgarte y a la vez te zamarrea de los hombros para q entiendas q si tenes que rogar, perseguir y mendigar, no es amor. Y seguir ahí no es romanticismo, es abandono personal.
Así de crudo pero real.
Si alguna vez sentiste q “querías o pedías demasiado” este libro representa el verdadero Amiga date cuenta, y te acomoda un par de fichas para recordarte algo fundamental: vos también mereces recibir lo q das.
hay que ser torpe, despiadado, imbécil o las tres a la vez para hacer un discurso de dimisión en el que (1) dejas claro que dimites obligado, (2) no pides perdón ni te arrepientes de nada ni de rebote y (3) sigues intentando culpar a otros. un completo 0 técnico
hi ha una estranya tendresa en veure’t a tu mateix en fotos antigues o en llegir les coses que escrivies fa uns anys. és com retrobar-te amb algú a qui coneixes a la perfecció, però que a tu no et coneix gens. i només desitges que estiga orgullós de tu.