برای منی که با چهارتا دهه شصتی بزرگ شدم گوش دادن به آهنگهای داریوش و ابی و فرها�� و شناختن جنتی عطایی و زولاند و خوندن کتابای شریعتی و بعدتر کامو و کافکا هم خیلی عجیب بود هم خیلی طبیعی
عجیبه اما صدای آهنگای داریوش حتی منو یاد کودکیم میندازه یاد تیشرتی که ....
روش اسم ابی نوشته بودن و قاچاقی زیر لباساشون تن میکردن
امروز که اتفاقی این پست رو دیدم هیجان زده شدم که حالا برای کدومشون میتونم شیر کنم که حالشو ببرن..به خودم اومدم دیدم اونی که باید باشه دیگه نیست