هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی میگفت:
تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم زنده میماندیم.
ببخشید همه داریم در مرز فروپاشی روانی زندگی میکنیم دیگه؟
یعنی شما هم یهو با یه بحث کوچیک دربارهی فرض بفرمایید کمنمک بودن برنج، یهو میرید تو فکر و اینجوری میشید که دیگه زنده بودن کافیه، انسان همیشه در رنجه