Her şey gelir geçer önemli olan o zor anlarda yanınızda kimin olduğu. Bir mezarın başında ağlarken sırtını kim sıvazladı mesela, hastane koridorunda seninle kim dua etti, yokluğu kiminle paylaştın, her zorluk atlatılır da bunlar unutulmaz. Vefa en büyük bağdır.
“Dışardan bakınca belli olmayan zor şeyler yaşadım. Kendime bile açıklayamadığım şeyleri kimseye hissettirmedim. Zaten pek hâlimden anlayan da yoktu. İçimde yaşayıp bitirmeye o kadar alıştım ki gece yanlışlarımla astığım kendimi sabah umutlarımla sarılmaktan hiç çekinmedim.”
kim olduğunuz, nasıl olduğunuz kimsenin umurunda değil sadece insanlar sizinle zaman geçiriyor ve gidiyorlar, herkesin gidebileceğini kabul ettiğimden beri kimse beni şaşırtmıyor. sadece o dönem hayatımda olmak zorundaydı oldu ve gitti diye düşünüyorum. gerisi gereksiz baş ağrısı
Ah, ne çok şey istiyordum! Ama şimdi hiçbir şey istemiyorum! İstemek de istemiyorum! Böyle bir söz verdim kendime, artık hiçbir şey istemeyeceğim.
Dostoyevski