Jiyana dûrî çîya jiyanêkî reş e qêt ne xweşe dilêm kîrî dar ez kîrî me serxweş çav reş ê esmerê lê. Jiyan pir vala ye, dema mirov mezin dibe, têdigihîje ku bedewî ne hêja ye, Xwedê wê bike evındar yek ji wan kesên ku dil û canê xwe xweş e.
Zêde xew ne rast e. Ji ber ku li vê dinyayê Ronahî heye. Roj heye, gul heye, kulîlk heye, jiyan heye. Îcar hûn çi di xew de hewl didin ku razên. Bi ya min ev ne rast e, divê em dakevin çiya, çem û kanî. Ji bo tawa evînê.
Nivîsandin her roj hunerek e, çand û hewesek e. Hûn dikarin xwe di jiyanê de bibînin. Hûn dikarin bi nivîsandinê rastiyê fêr bibin. Dibê were, nivisandîn yên nenivîsin e û nexwîne feqîr in. Yên ku naxwînin nezan in. Yên binîvisinın û bıxwinın. Feylesofek e ku dibîn û zana.
Em axa ku ez lê hatime dinê, me li wir binax bike, ez ji wê axê hatim bûyînê û dixwazim di wê axê de bihelim. Ew axa hebûna me şe. Bêhna me ye. Azadiya me ye û evîna me a dawî ye bîmre xayinû xwe fıroşan.
Em bû ne hêvî ya kesên wênda yî me bû ne ronahi ya çîrê venamîrîm
Heger li vê dinyayê yan jî li vê jiyanê tenê xwişkek an keçek we hebe, hûn pir bextewar in. Bi rastî xwişka ku canê xwe ji bo te û keça te ji bo te xwe feda dike, ne bira ne ji kun. Ne wek, xûşk û keça weye her tim ji bo te xwe feda dikin. Ew ji bo we dimire û ji bo we.
Alevi misin? Sünni misin Hristiyan mısın? Kürt mısın? Türk mıson? Arap mısın farz mısın? Hiç fark etmez bunlar da hepsi insan insan insanları birbirine düşürmeye çalışan bu dünyada iki çeşit insan var. Biri çalışan emeğine karşısına almayan biri de çalışmayan çalandır var. Çok
Sibe roja 74. Komkujiya Qirkirina Kurdan a li ser gelê me yê Êzidî li Şengalê ye. Li her bajar û herêma Kurdistanê qetlîamên wiha hatine ceribandin. Komkujî û hovîtî hatin kirin. Ji cîhûwarkirina Kurdan polîtîkaya destdirêjî, tirsandin û parçekirina li ser navê îslamê dikın
Dilê xwe bi wan kesên ku ne heval in bi xemgîniya xwe bar nekin. Dev jê berde. Tenêtiya min dewlemendiya min a herî mezin e. Tenê windabûna min bi mirovên bêkêr ên ku min winda kirin bû. Hûn dizanin, dema em dimirin, hûn dibêjin cîyê wî bihuşt be em dijîn jiyanê me dikin dojeh.
Êdî duh do bû. Îro îro bû, belkî ji ber, di xewê de mabû. Lê îro bila gumana kesî ji vê yekê nebe. Me duh li. Lozanê dît ku Kurd li aliyê din ê maseyê rûnişti bûn û vê yekê qebûl nakin. Bîndestîye. Dîbejîn an azadıyê. Ji dagikeran re bêjîn werin em rû bi rû biaxivin.
Mala me pir tarî bû. Cihê ku ez lê dijîm pir tarî bû. Roj zêde xuya nedikir. Min zêde ronahiyek nedît, lê hawirdora ku ez tê de ketim an jî ew derketina dawî ji zindanê xerabtir bû, hezar carî ji malê tarîtir bû. De bêji dayê de bêji kula ser dílê xwe birê ji berê min.
Zebeşê. Amedê ku xelkê. Amedê çandiye, û serkeftina wî zebeşî yekî ji Kastamboli ye, kesek li vir wek walîyê hatiye tayînkirin û ev serkeftin an jî xelata vî zebeşî tê dayîn, ji bo ew kesê dide vî walî, bi rastî ev çi zilme? Ev şerma nemirovî ye.