Bazı insanların hayatımda koyduğum yeri o kadar büyüktü ki, içim ne zaman daralsa, ne zaman sendelesem düz yolda, onlara bir şey oldu sanırdım. İnsanlara gereğinden fazla anlam yüklemişliğimin ağırlığındanmış hepsi, geç farkettim. Kaldıramadım.
Bazen aklımın okunabilmesini o kadar çok istiyorum ki. Hiçbir şey yokmuş gibi davranırken, aslında içimde neleri bastırdığımı görse karşımdaki insanlar keşke.
Öfkelisindir, kırgınsındır, bitkinsindir ama sessiz kalırsın. Sonra elin yanlışlıkla bir şeye takılır, bir şeyler kırılır, bağırırsın. Büyük şeyleri içinde bastırdığın için, küçük şeylere tahammül edemez noktaya gelirsin.