President Trump, at the start of the war, you spoke about Iranian political prisoners facing the risk of execution. Were their cases raised as part of today’s agreement with the Islamic Republic, or are they now expected to be sacrificed and forgotten?
Please answer!
@POTUS
سال ۸۸ اوایل دسترسی عموم به گوشیهای دوربین دار بود. این اولین باری بود که صحنهای از جنایات بیشمار جمهوری اسلامی بطور گسترده دیده شد. روز قبلش خامنهای ضحاک تو نماز جمعه گفت هر کس اعتراض کنه خونش گردن خودشه. مردم نگران بودن که با این تهدید اعتراضات کمرنگ شه. شنبه جمعیت ملیونی به خیابان آمد. اون روز، اون روز لعنتی چندین سرو بر زمین افتاد، از جمله فرزند ایران و جانفدای میهن #ندا_آقاسلطان. نه ۸۸ رو فراموش کردیم، نه دی رو فراموش میکنیم. انتقام تک تکشون رو میگیریم.
#KingRezaPahlaviForIran
آلبر کامو در انتهای رمان "طاعون" آنجایی که اپیدمی و بیماری تمام شده و مردم جشن گرفته اند؛می نویسد:
"طاعون برای آنهایی که کسی را به خاطرش از دست داده اند، تا ابد ادامه دارد...»
من با زندگی عادی مشکلی ندارم.
اتفاقاً عمیقاً معتقدم که باید زندگی کرد. باید سر کار رفت، درس خوند، عاشق شد، خندید و حتی برای فردا برنامه ریخت، چرا که هیچ ملتی تا به حال با متوقف کردن زندگی پیروز نشده.
اما زندگی عادی با عادیسازی فرق داره.
زندگی عادی یعنی با وجود زخم، به راهت ادامه بدهی، اما عادیسازی یعنی طوری رفتار کنی که انگار زخمی وجود نداشته.
من از رفتار بعضی هموطنانم بهخصوص در اینستاگرام بهشدت دلخور و عصبانیام، هنوز نمیتونم اون شادیهای بیپروای جلوی دوربین رو هضم کنم. اون رقصیدنها، اون اداها و شوخیها، انگار نه انگار که همین چند ماه پیش چه بر سر این جامعه اومده.
باور کنید اونچیزی که این روزها برای من سنگینه، خودِ خنده و شادی نیست، فراموشیه.
این حس که هنوز خیلیها عزادارن، هنوز خیلیها هر شب با جای خالی عزیزاشون میخوابن، اما انگار برای بعضیها هیچ اتفاقی نیفتاده و فقط اینترنت برای مدتی قطع شده بوده.
هرچهقدر فکر میکنم نمیفهمم جامعه کِی تونست از سوگواری به سرگرمی گذر کنه و از همهچی بیشتر سرعت این گذاره که برای من دردناکه.
از صبحه دارم زار زار گریه میکنم چون موقع وارد کردن نمرهها دیدم بچهی ۱۶ سالهی جاویدنام پرتالش خاکستری شده و جلوش نوشته فوتشده. اون فوت نشده. شما کشتیدش. زندگی رو ازش گرفتید. کارنامهی پایانترمش رو ازش گرفتید. ۴۰ هزار زندگی رو گرفتید. شر مطلقید روی سایه ایران.
This is not a scene from Platoon.
This is not a documentary stitched together from war movie footage.
They are not trained soldiers.
There are no cinematic tricks here.
These are my people.
Human beings being shot in front of their own homes.
Cut down under a storm of live ammunition.
And the world’s media remains in absolute, deafening silence.
#IranMassacre
اینکه تا میفهمید یکی مجاهده براتون از تمام حقوق انسانی تهی میشه هم خیلی فاجعهست.
باید با مجاهدین مرزبندی جدی داشت ولی حقوق انسانیشون رو به رسمیت شناخت. گمونم خیلی بدیهیه!