من دوست دارم زنی باشم که تا آخر عمر ماهانه از شوهرش حقوق میگیره و کیک آلبالو پنیری و قیمه میپزه. دوست ندارم اینی باشم که الان هستم. اصلاً دوست ندارم.
من تو یه خانواده معمولی بزرگ شدم،
پدرم داشت مارو بهترین رستوران میبرد،
وقتی نداشت ممکن بود ماهها نریم رستوران، یادمه خودمم درک داشتم ازش چیزی نخوام،
مستقل هم شدم همین منواله، دارم خوب خرج میکنم ندارم بیرون هم نمیرم.
ولی میرینم سرتاپای پسری که بخواد با دیت ارزون منو امتحان کنه
یک چیز مهمی که وجود داره تو انتخاب پارتنر ولی معمولا جدی گرفته نمیشه کیفیت و نحوه انجام کارهای روزمره ست.
چیزی که شما قراره در بلند مدت باهاش زندگی کنین فیلم مورد علاقه یا غذای مورد علاقه نیست مسائل روتینه.
فرض کنین بعد از یک سفر برگردید به خونه/