Gün doğumgünüm. Tarancı'nın sesini bastırıp, bağıra bağıra şarkı söylemek istiyorum. Gözyaşları içinde dansetmek, çığlıklar atıp yokuş aşağı koşmak, düşük cümlelerle yüksek hayaller kurup, unutuncaya kadar hatırlamak, sonunu düşünüp kahraman olmak ve nice yıllara demek istiyorum.
Kanayan yaranın üstünü bantla kapamak ne gereksiz. Üstelik sadece kanamıyor da yara, irin ve iltihap akıyor. Acı değil sadece, öfkeliyiz de, utanıyoruz da... Nedir ki şimdi iyileşmek, öfkenin de utancın da üstünü örtmek. Evet "yaşamak görevdir yangın yerinde" Ama "insan kalarak".
Bir de şu konu var ki; “artık iyileşmemiz, normalleşmemiz lazım, tekrar kitaplara, hayata sanata dönme vakti” söylemi... İyileşmek ruhumuzun yaralarını sarmamız gerekmiyor. Acı bu kadar somutken, tüm ülke ölüm kokuyorken iyileşmek zorunda değiliz. Varsın biraz da acı çekelim.