🌼Army of Love🌼 - FvD🏛 -💫- Make Love No War -"Het is verbazingwekkend hoeveel paniek een eerlijke man kan zaaien onder een menigte huichelaars." Thomas Sowel
De overheid lijkt te zijn vergeten wát belastinggeld is en wíé ervoor heeft gewerkt. Ieder jaar opnieuw worden tientallen miljarden uitgegeven aan projecten waar Nederlanders niets aan hebben.
We hebben een mentaliteitsverandering nodig.
Maidenspeech van @biemyati.
Niemand om je heen bestaat zoals jij denkt dat die bestaat
Stel je voor dat niemand om je heen werkelijk bestaat zoals jij hem of haar kent. Niet je ouders, niet je vrienden, niet je collega’s, niet je kinderen en zelfs niet de persoon met wie je jarenlang je leven hebt gedeeld.
Ze bestaan misschien wel als mensen van vlees en bloed, met een eigen lichaam, verleden en bewustzijn. Maar de versie die jij van hen kent, bestaat voor een groot deel in jouw hoofd. Je ziet gezichten, hoort woorden, merkt gedrag op en bouwt daar een persoon van. Wat ontbreekt, vul je aan met herinneringen, verwachtingen, verlangens en angst.
Je ziet nooit rechtstreeks wat er in iemand omgaat. Je ziet iemand lachen en neemt aan dat hij gelukkig is. Je partner zegt dat er niets aan de hand is en je besluit dat te geloven. Een collega reageert kortaf en je concludeert dat hij je niet mag. Je kind is stil en je denkt dat het moe, verdrietig of boos is.
Misschien klopt dat. Misschien niet.
Je ziet gedrag, maar de betekenis erachter maak je grotendeels zelf.
Dat is niet vreemd. Alles wat je kent, bereikt je via je eigen bewustzijn. Je ogen registreren licht, je oren trillingen, je lichaam druk en temperatuur. Je brein verwerkt die signalen tot een wereld die samenhangend lijkt. Je ervaart dus nooit de werkelijkheid zonder tussenkomst. Je ervaart een door je bewustzijn gemaakte versie ervan.
Daar raakt dit gedachte-experiment aan het solipsisme: het idee dat je alleen van je eigen bewustzijn absolute zekerheid hebt. Je kunt niet bewijzen dat andere mensen werkelijk een innerlijk leven hebben, omdat je hun gedachten nooit rechtstreeks ervaart. Toch is het waarschijnlijker dat er wel degelijk een buitenwereld bestaat en dat andere mensen, net als jij, een eigen bewustzijn hebben.
Het ongemakkelijke punt is niet dat niemand bestaat. Het punt is dat jij nooit rechtstreeks toegang hebt tot wie iemand werkelijk is.
De moeder die jij kent, is niet exact dezelfde moeder die je broer of zus kent. Voor jou kan zij warm en beschermend zijn geweest, terwijl iemand anders haar als afstandelijk of controlerend heeft ervaren. Jullie spreken over dezelfde persoon, maar dragen een andere mentale versie van haar mee.
Hetzelfde geldt voor kinderen.
Ouders denken vaak dat zij hun kinderen volledig kennen, omdat ze hen vanaf hun geboorte hebben meegemaakt. Ze kennen hun gewoontes, gezichtsuitdrukkingen, angsten en gevoeligheden. Toch kennen ook ouders vooral het kind dat zich binnen de relatie met hen laat zien.
Een kind kan thuis stil zijn en op school luidruchtig. Het kan tegen zijn ouders zeggen dat alles goed gaat, terwijl het leeft met angst, schaamte, verliefdheid, woede of een geheim leven waarvan thuis niemand iets vermoedt. Ouders zien gedrag, maar niet automatisch de volledige binnenwereld die daarachter schuilgaat.
Kinderen maken op hun beurt ook een voorstelling van hun ouders. Voor een klein kind is een vader of moeder bijna geen gewoon mens, maar een vaste rol: de beschermer, de regelgever, degene die eten maakt, boos wordt en bepaalt wat veilig is. Pas later ontdekt het kind dat die ouder zelf ook onzeker, jaloers, beschadigd, bang of eenzaam kan zijn.
Soms gebeurt dat langzaam. Soms stort het beeld in één keer in, bijvoorbeeld door een scheiding, een verslaving, een affaire of een familiegeheim.
De ouder is dan niet plotseling veranderd. Het kind ziet voor het eerst dat achter de rol altijd een ingewikkelder mens heeft gezeten. De vader of moeder die het dacht te kennen, blijkt slechts één zichtbare laag te zijn geweest.
Nergens wordt dat verschil tussen mens en projectie duidelijker dan aan het einde van een lange relatie. Een scheiding of heftige break-up is vaak niet alleen het verlies van een partner, maar ook het instorten van een werkelijkheid.
Je dacht dat je wist met wie je leefde. Je kende elkaars lichaam, familie, verleden, gewoontes en toekomstplannen. Je deelde een huis, geld, vakanties, een bed en misschien kinderen. Juist daarom is de ontdekking zo ontregelend wanneer de ander ineens een kant laat zien die niet past bij het beeld dat jij jarenlang van hem of haar hebt gedragen.
Misschien blijkt er een affaire te zijn. Misschien ontdek je schulden, leugens, geheime contacten, een verslaving of een verborgen leven. Misschien hoor je dat de ander al maanden bezig was met vertrekken, terwijl jij nog dacht dat jullie samen aan de toekomst werkten.
Na zo’n breuk zeggen mensen vaak dat ze hun partner blijkbaar nooit echt hebben gekend, of dat ze jarenlang met een vreemde hebben geleefd.
Daar zit een pijnlijke waarheid in. Je leefde niet alleen met de ander, maar ook met jouw interpretatie van de ander. Je hoorde niet alleen wat iemand zei, maar ook wat jij hoopte dat die woorden betekenden. Je zag gedrag door het filter van liefde, vertrouwen, angst en de behoefte om de relatie in stand te houden.
Signalen die niet binnen jouw beeld pasten, kregen een onschuldiger verklaring. Afstandelijkheid werd vermoeidheid. Geheimzinnig telefoongedrag werd werkdruk. Tegenstrijdige verhalen werden vergeetachtigheid. Minder aanraking werd stress.
Dat betekent niet automatisch dat je naïef of dom was. Het bewustzijn probeert voortdurend een samenhangend verhaal te bewaren. Wanneer je iemand liefhebt, wil je geloven dat de persoon van vandaag dezelfde persoon is als degene op wie je ooit verliefd werd.
Verraad is daarom meer dan één pijnlijke daad.
Het tast ook het verleden aan. Je kijkt terug naar vakanties, gesprekken, verjaardagen en intieme momenten en vraagt je af wat ze werkelijk betekenden.
Was het toen al gaande?
Meende die ander de beloften nog?
Was het geluk echt, of speelde er achter jouw werkelijkheid een tweede verhaal?
Het verraad verandert niet alleen wat je over de ander denkt. Het herschrijft achteraf je eigen herinneringen. Momenten die ooit veilig voelden, worden bewijsstukken in een nieuwe reconstructie van de relatie.
Op dat moment ontstaat de brute gedachte: ik leefde met een versie van jou die in werkelijkheid nooit volledig heeft bestaan.
Toch heb jij die versie meestal niet alleen gemaakt. De ander werkte eraan mee. Mensen laten bepaalde delen van zichzelf zien en houden andere delen verborgen. Ze spelen de betrouwbare partner, de sterke ouder, de zorgeloze vriend of de perfecte collega. Soms is dat bewuste misleiding. Vaak is het subtieler: mensen verbergen wat ze zelf niet willen zien of waarvan ze vrezen dat het niet geaccepteerd zal worden.
Iedere relatie bestaat daardoor uit meer dan twee personen.
Er is wie jij werkelijk bent, wie de ander werkelijk is, het beeld dat jij van de ander hebt en het beeld dat de ander van jou heeft. Daarnaast is er vaak nog de persoon die ieder probeert te zijn om binnen het beeld van de ander te passen.
Je partner denkt dat je sterk bent, dus je verbergt je angst. Je kinderen zien je als degene die alles onder controle heeft, dus je huilt wanneer zij slapen. Je ouders behandelen je nog steeds als het kind dat bescherming nodig heeft, dus je vertelt hun niet alles. Je vrienden kennen je als grappig en luchtig, terwijl je vanbinnen misschien uitgeput bent.
Zo bestaan er meerdere versies van jou tegelijk. Voor de één ben je vriendelijk, voor de ander koud. Iemand ziet je als sterk, terwijl een ander je juist kwetsbaar vindt. Voor je moeder blijf je haar kind. Voor een ex-partner ben je misschien degene die hem of haar teleurstelde. Voor je kinderen ben je niet alleen een mens, maar “vader” of “moeder”, met alle verwachtingen die bij die rol horen.
Geen van die versies is volledig verzonnen. Maar geen ervan is volledig jij.
Denk aan iemand die je al jaren niet hebt gezien. In jouw hoofd bestaat die persoon misschien nog met hetzelfde gezicht, dezelfde stem en dezelfde houding als vroeger. Je denkt te weten hoe hij zou reageren of waar zij om zou lachen. Ondertussen kan die persoon door verlies, ouderschap, ziekte, liefde of ouderdom volledig veranderd zijn.
De persoon in jouw herinnering is bevroren, terwijl de echte persoon verder leefde.
Daarom kan een ontmoeting na lange tijd zo vreemd voelen. Niet omdat iemand letterlijk is vervangen, maar omdat jouw mentale versie jarenlang niet meer is bijgewerkt. Je ontmoet niet alleen de ander opnieuw. Je ontdekt ook hoe ver jouw beeld van de werkelijkheid is achtergebleven.
Dat gebeurt zelfs met mensen die overleden zijn. Een moeder, vader of partner kan nog jarenlang in iemands hoofd blijven spreken. Mensen denken: “Mijn vader zou dit zwak vinden” of: “Mijn moeder zou trots zijn geweest.” Maar de overledene spreekt niet. De mentale versie spreekt.
Zo kunnen mensen na hun dood nog steeds schaamte, schuld, moed of troost oproepen. Ze leven voort als patronen in het bewustzijn van anderen, maar iedere nabestaande draagt een andere versie mee. Het kind herinnert zich een andere persoon dan de partner. De collega kent iemand anders dan de broer. Niemand bezit het volledige beeld.
Misschien geldt dat zelfs voor je eigen identiteit. Ook jij kent jezelf via herinneringen, verhalen en interpretaties. Je denkt te weten waarom je bepaalde keuzes maakte, maar achteraf verander je de uitleg. Je ziet jezelf als loyaal, sterk, eerlijk of beschadigd en selecteert ervaringen die binnen dat beeld passen.
Je bent dus niet alleen voor anderen een projectie. Ook jouw beeld van jezelf is een constructie die voortdurend wordt aangepast.
Dat maakt de wereld niet onwerkelijk. Het maakt haar instabieler dan we graag toegeven. We lopen rond alsof we weten wie anderen zijn, terwijl we meestal slechts beschikken over fragmenten, vermoedens en verhalen die lang genoeg zijn herhaald om als waarheid te voelen.
We zeggen:
“Zo is hij nu eenmaal.”
“Zij zou dat nooit doen.”
“Mijn kind is niet zo.”
“Ik ken mijn partner.”
Totdat er iets gebeurt wat niet binnen het bestaande beeld past.
Dan blijkt dat je niet alleen een persoon kunt verliezen. Je kunt ook de versie verliezen waarmee je jarenlang hebt geleefd. Soms is die tweede vorm van verlies nog ingrijpender, omdat je niet meer weet welk deel van je herinneringen betrouwbaar was en welk deel gedragen werd door hoop, ontkenning of idealisering.
De conclusie van dit gedachte-experiment is daarom niet dat je familie, geliefden, collega’s of kinderen letterlijk niet bestaan.
De conclusie is harder: niemand bestaat voor jou zoals hij werkelijk is. Je kent slechts een tijdelijke, onvolledige en door jezelf gekleurde versie.
En zij kennen jou op precies dezelfde manier.
Misschien wordt dat beeld nooit volledig vernietigd. Misschien wordt het alleen af en toe opengebroken door een scheiding, een leugen, een dood, een bekentenis of een kind dat op een dag zegt: “Jullie hebben nooit geweten wie ik werkelijk was.”
Op zulke momenten valt niet alleen een relatie uiteen.
Er stort een persoon in die uitsluitend in jouw hoofd bestond.
Rob Jetten, Prime Minister of the Netherlands, is a disgrace!
In his UN speech he declared that the unelected globalist establishment in Europe will not stop interfering in and undermining sovereign nations that refuse to bow to open-border orders. “Hands off the ICC,” he said as he lectured the world on the ICC’s superiority.
This is not a defence of justice. It is a defence of an unaccountable court that claims the right to prosecute citizens of sovereign nations that never submitted to it. The ICC sits in your city and treats Jewish self-defence after the October 7 massacre as a crime, while jihadists rewrite the history of what happened.
Watch this brilliant statement by U.S. Secretary of State Marco Rubio, who already told the EU to shove it: the ICC wants to become the unelected arbiter of a new global law, empowered to prosecute and arrest Western citizens at will and erase national sovereignty.
He is right.
Marco Rubio’s video is just a few months old, but his warning is truer now.
The evil globalist establishment in the EU hosts the court. But they do not own American soldiers, Israeli leaders, or the right to dissolve Western nation-states.
The ICC is a joke.
Do you agree with Rubio? Yes or No.
Follow @LizaRosen0000 if you stand with Israel!
https://t.co/nOUXYbFFlg
“The Rothschilds claim to be Jewish, but are actually Khazars from Mongolian Eastern Europe…”
The true enemy of peace is NOT Russia, China, or Iran…
The true enemy of peace is the Rothschild-Khazarian Mafia!
Ongelofelijk.
We hebben het kabinet gevraagd inhoudelijk (!) te reageren op allerlei experts zoals Glenn Diesen, Jeffrey Sachs en John Mearsheimer die de oorlog in Oekraïne karakteriseren als een proxyoorlog tussen de NAVO/EU enerzijds en Rusland anderzijds in en vooral ten koste van Oekraïne.
Dit weigert (!) het kabinet te doen. Waarom?
Omdat deze kritiek (van al deze experts) “pro-Russische desinformatie” zou zijn en het kabinet wil vermijden “om in dergelijke frames mee te gaan”.
Met andere woorden, deze regering kwalificeert elke vorm van kritiek - ook zeer goed onderbouwde kritiek van onafhankelijke vooraanstaande experts - bij voorbaat (bij voorbaat!) als “desinformatie afkomstig uit het Kremlin” (het staat letterlijk zo in de beslisnota hieronder, lees het zelf!) en weigert (weigert!) vervolgens om deze kritiek inhoudelijk te weerleggen en Kamervragen hierover te beantwoorden want zo wordt, aldus de regering “bewust vermeden om in dergelijke frames mee te gaan”.
Werkelijk niet te bevatten, wat een krankzinnige stupiditeit. Zo rommel je je bevolking dus een oorlog met Rusland in.
Nou jongens en meisjes.. ik heb vandaag weer een prachtig Haags kunstwerk gevonden. Geen schilderij, geen standbeeld en ook geen nieuwe rekening van Brussel.. nee, nee, een echte beslisnota van Buitenlandse Zaken. Je weet wel, zo un papier waarvan je na 3 regels lezen denkt.. wtf.. hebben jullie hier nou echt een ministerie voor nodig of had een groepsapp ook gekund?
Een Kamerlid van #FVD stelt gewoon vragen. Geen raket, geen molotovcocktail, geen toverboek van Poetin.. gewoon vragen. Hij noemt daarbij onder anderen Jeffrey Sachs, John Mearsheimer en Douglas Macgregor en vraagt het ministerie om inhoudelijk op hun kritiek in te gaan. Dat verzoek van @PvanHouwelingen ook kritische deskundigen aan tafel te horen staat bovendien gewoon in de Kamerstukken.
En dan komt het ministerie met de Haagse toverspreuk.. pro Russische narratieven, desinformatie.
Klaar.
De discussie is afgelopen.
Ik moest daar dus even van bijkomen.. want stel je voor dat wij dat in mijn mahala zouden doen. Dan komt me tante binnen en vraagt.. Wie heeft die gouden ketting gestolen? En ik zeg.. Dat is een narratief uit de verkeerde familie.
Iedereen.. Ja maar.. waar is de ketting?
Ik.. DESINFORMATIE.
Iedereen.. Maar hij ligt letterlijk op tafel.
Ik.. KREMLIN!!
Hahaha.. zo kun je natuurlijk iedere discussie winnen. Je hoeft alleen maar een woord te vinden waarmee je de vraagsteller verdacht kunt maken.
Maar het mooiste staat gewoon in die nota zelf. Daarin wordt geadviseerd om kort te antwoorden, het regeringsbeleid opnieuw te bevestigen en bewust niet mee te gaan in de genoemde frames. Dat is dus niet mijn interpretatie van een of andere Facebook tante.. dat staat in het document waar we het over hebben.
En daar begint mijn Romkinja hoofd pas echt van te roken hè.,
Want als iemand onzin verkoopt, is het toch juist heerlijk makkelijk om die persoon onderuit te halen?
Zeg gewoon.. argument 1 klopt niet omdat..
Argument 2 klopt niet omdat..
Deze historische bewering is onjuist omdat..
Deze bron zegt inderdaad X, maar daaruit volgt niet Y omdat..
Klaar.
Dan heb je debat. Zo moeilijk is dat toch ghudverredumme niet??
Maar jouw argument lijkt op een narratief dat wij niet leuk vinden.. is geen inhoudelijk antwoord. Dat is de politieke versie van mijn neefje die bij de kaarten verliest en ineens zegt dat het spel niet eerlijk is.
En hier moet je #FVD dus in ieder geval 1 ding nageven.. Van Houwelingen @PvanHouwelingen blijft vragen om die discussie. Hij heeft expliciet gevraagd om kritische deskundigen zoals Sachs en Macgregor naast andere deskundigen te horen en met elkaar in debat te laten gaan.
Of je het vervolgens eens bent met die deskundigen, is een 2e discussie.
Maar mogen ze hun argumenten op tafel leggen?
Ja natuurlijk.. waarom niet??
Sterker nog.. als Den Haag ervan overtuigd is dat die argumenten ondeugdelijk zijn, zou je verwachten dat ze daar juist gretig gebruik van maken.
Want stel je even voor hoe heerlijk simpel het zou zijn.
Jeffrey Sachs komt binnen.
Ministerie.. Professor, uw argument klopt niet.
Sachs.. Waarom?
Ministerie.. Hier zijn 37 pagina’s echte bewijs.
Kamer.. Oehhh.
Publiek.. Laat verdomme maar zien.
Dat is DEMOCRATIE.
Niet.. Professor, uw argument klinkt als Russische propaganda.
Maar welk argument?
Dat gaan we niet bespreken.
Waarom niet?
Omdat het Russische propaganda is.
Maar hoe weet u dat?
Dat staat hier in het antwoord.
😂
Dat is geen debat meer. Dat is een administratieve circus ouroboros. Het ministerie verwijst naar zijn eigen conclusie om de vraag niet inhoudelijk te hoeven beantwoorden.
En ondertussen zit de burger thuis met oorlog, miljarden euros, sancties, wapenaankopen, Europese defensieplannen en een toekomst waar niemand precies weet hoe die eruitziet.. terwijl Den Haag zich druk maakt over de vraag of een argument misschien in het verkeerde narratievenmandje zit.
Kom op zeg.
Als een FVD Kamerlid een vraag stelt waar je het totaal mee oneens bent, sla hem dan inhoudelijk om de oren.
Niet met een sticker.
Met feiten verdomme!
Niet met desinformatie..
Met bewijs.
Niet met Kremlin narratief..
Met argumenten.
Want als je werkelijk overtuigd bent van je eigen gelijk, hoef je toch niet bang te zijn voor een gesprek?
Bij ons in ut kamp geldt een heel simpele regel.. als iemand onzin praat, laat je hem uitpraten.. daarna zet je koffie, schuif je de stoel naar voren en fileer je zijn verhaal tot er niets meer van overblijft.
Maar je zegt niet.. Deze man mag niet praten want zijn verhaal klinkt verdacht.
Want dan weet iedereen aan tafel maar 1 ding.. hij heeft blijkbaar nog geen antwoord.
En dat is precies waarom zo un Haagse beslisnota zoveel interessanter is dan al die keurige persconferenties bij elkaar.
Niet omdat 1 partij automatisch gelijk heeft.
Maar omdat een regering die zegt dat zij de feiten aan haar kant heeft, die feiten ook gewoon op tafel zou moeten durven leggen.
Dit verhaal komt niet uit een newsroom met glazen muren en latte melk.
Dit komt uit de vuurtent, waar de rook laag hangt, waar oude handen kaarten schudden en waarzegsters fluisteren wat staten niet durven uitspreken.
Ik ben Ciganska Kraljica Mariba 👑. Dochter van Donder en Chaos. Mijn waarheid is gesmeed boven open vuur, niet in Excel tabellen. Mijn voorouders liepen grenzen kapot voordat paspoorten bestonden. Zij leerden mij 1 ding., wie liegt, brandt ooit zijn tong.
Ik schrijf niet wat gewenst is. Ik schrijf wat overblijft als propaganda wegbrandt. De rook vertelt meer dan duizend persconferenties. De as liegt niet.
Ik ben geen speelpop van de macht. Geen staatsmascotte met een perskaart om de nek. Geen brave meid die haar hand ophoudt voor een subsidiepot en daarna netjes opschrijft wat er bovenaan het persbericht stond.
Ik ben reizigster, zieneres, getuige. Mijn journalistiek komt van luisteren naar wat onder tafel wordt gefluisterd, naar wat in dorpen wordt gezwegen en naar wat regeringen verdrinken in rapporten.
Laat die staatsbetaalde nieuwsfabriek maar lekker haar eigen echo teruglezen. Laat ze elkaar interviewen, elkaar citeren, elkaar aftrekken onder hun bureau, elkaar gelijk geven en elkaar daarna vertellen hoe onafhankelijk ze wel niet zijn.
Laat ze nog 100 keer schrijven dat iedereen die kritische vragen stelt desinformatie verspreidt. Bij ons in de mahala zouden ze na 3 keer vragen krijgen waarom ze zo zenuwachtig worden van 1 simpele vraag.
Want ik ben niet ingehuurd om de macht comfortabel te laten slapen.
Ik hoef geen uitnodiging van Den Haag. Geen schouderklopje van een minister. Geen keurige bureauredacteur die mij vertelt welke waarheid vandaag door de deur mag.
Mijn pen werkt niet voor jullie.
Mijn pen werkt voor de vraag die jullie liever niet horen.
En hoe harder jullie proberen die vraag onder een tapijt van propaganda, keurige persberichten en staatsvriendelijke praatjes te schuiven, hoe harder ik dat tapijt optil.
Want ik ben geen echo. Ik ben geen trend. Ik ben geen spreekpop van een ministerie.
Ik ben de vrouw die achter de rook blijft staan terwijl jullie mooie decor begint te branden.
Rook in jullie ogen. As op jullie rapporten. Vuur onder jullie keurige leugens.
Jullie mogen de microfoon hebben. Jullie mogen de camera’s hebben. Jullie mogen de krantenkoppen hebben.
Maar mijn pen hebben jullie niet.
En zolang jullie blijven liegen, draaien, etiketten plakken en moeilijke vragen begraven onder staatsbetaalde journalistieke stront..
blijf ik graven.
Niet netjes. Niet braaf. Niet op mijn knieen.
Met mijn poten in de modder, mijn kop omhoog en mijn pen tussen jullie tanden.
Steun mij
https://t.co/MJ6NFWKMSi
Ciganska Kraljica Mariba 👑
Roma journalism.
if you believe the same follow i will follow back, repost and get others to follow you There is a movement growing across social media: Russia is not my enemy. And it is growing like a tsunami. You can see the panic from those who cannot stand the message gaining ground. Good. Keep pushing. We need to make one thing absolutely clear: they do not own the power. The people do. Governments may control institutions, but they do not control our minds or convictions. We need to stand up, speak out, and take that power back.
Ik ben Nederlandse, ik hou van Nederland en ik ben niet bang voor Rusland. Ik ben banger voor onze 'leiders' en media en NAVO, die overduidelijk bezig zijn om oorlog te hitsen tegen Rusland. #NietMijnOorlog#RussiaIsNotMyEnemy