هغه کسان چې لمونځ، روژه او نور فردي عبادات له اسلام څخه اخلي، خو بهرنی سياست، اقتصادي سياست، ټولنيز نظام، سفارتي اړيکې، ولا او برا، د حربي او غير حربي تفکیک نه کوي، او د نشنليزم پر بنسټ اسلام او اسلامي دولت ته ګوري همدا معاصر سيکولريزم دی.
@Hedayatullah111 د دولت په لحاظ زموږ ديني فريضه جهاد دی تر څو په توره يې تري ازاد کړو,
غندل او لاريون خو د افرادو او ډلو کار دي دولت خو زور لري له هغه څخه استفاده کوي
د ایغور مسلمانانو پر وړاندې د چین ظلم او د قتیبه بن مسلم تاریخي درس:
کلونه کېږي چې د چین د ظالم رژیم تر واک لاندې، د ایغور مسلمانانو اقلیت له سختو ظلمونو او بېرحمیو سره مخ دی.
هغوی په جبري توګه له خپل دین څخه پر شا کېږي، مسجدونه یې ورانېږي، او د عقیدې نښې یې له منځه وړل کېږي.
شراب څښل، حجاب لرې کول، او د خنزیر غوښه خوړل پرې تپل شوي دي.
په روزنیزو کمپونو کې د دوی ذهنونه د عقیدې، کلتور او هویت څخه پاکول کېږي.
د دې ټولو ظلمونو پر وړاندې، نه د نړۍ غوږ خوځېږي، نه ژبه. ځکه چې دا خلک مسلمانان دي، نو چپتیا یې برخلیک ګرځېدلی.
د اموي خلافت په مهال، قتیبه بن مسلم د چین تر پولو ورسېد.
ده د چین پا��ا ته دا خبرداری ورکړ چې که تسلیم نه شي، د هغه پایتخت ته به لښکر ننوځي.
چیني پاچا له وېرې استازي واستول، جزیه یې ومنله، او اسلام یې د ستر ځواک په توګه ومانه.
خو نن ورځ نه قتیبه شته، نه خلافت، نه وحدت، او نه هم هغه غیرت.
اوسني حکام نه یوازې چوپ پاتې دي، بلکې له همدغه ظالم چینایي رژیم سره اقتصادي تړونونه هم کوي.
قتیبه یې یوازې په کتابونو کې پرېښی دی، او که د امت ننني مشران او حاکمان همداسې چوپ پاتې شي، نو سبا به تاریخ د دوی د دې چوپتیا او بې غیرتۍ سخت حساب واخلي.
تلګرام: https://t.co/EeVvisCYwE
خلافت د الله تعالی فرض کړی حکم دی. له هغه پرته د پوره اسلام د تطبيق ادعا درواغ او د هغه خیالي او کاذب بلل د الله تعالی په حکم او د رسول الله صلی الله علیه وسلم په دولتي میراث او زیري باندې خندا کول دي.
اسلام که مونځ لري، نو مسجد هم لري!
که څوک اودس وکړي، پاکې جامې واغوندي، لونګۍ په سر او ږیره ږمنځ کړي او د مانځه لپاره کلیسا ته روان شي، نو له لاس به یې نه نیسئ چې وروره اسلام یوازې مونځ نه دی فرض کړی، بلکې د مونځ لپاره یې ځای هم ټاکلی.
همدا د سیاست قیصه هم ده. اسلام یوازې سیاست نه لري، بلکې د سیاست لپاره خپل میدان هم لري.
زموږ ټوله اندیښنه همدا ده چې د نړۍ د اوسني سیاست میدان، یو امریکایي میدان دی، تاسو که د فرد په توګه هرڅومره په سنتو ځان برابر کړئ، خو چې د سیاست میدان په سنتو برابر نه شي، ګټه به دښمن کوي او همدا مانا لري چې څوک د مانځه لپاره کلیسا ته ځي.
د زیغ ریښه!
پر امت څه حال دی؟ پر دین اختلاف، سیالۍ او رقابتونه اوج ته رسېدلي. امت پر ډلو ویشل شوی، تفرقه اېجاد شوې. هرڅوک ځان په حق بولي او استدلال هم په نصوصو کوي. د بحث موضوعات یا ږیره ده یا د تراویحو د رکعتونو شمې�� دی یا د ښځې د غږ او مخ د عورت والي مسأله ده، یاد پایڅو ټیټوالی دی او یا...
د مسلمانانو، مذاهبو او ډلو بوختیا او ټول کار د پورته ذکر شوو مسأیلو په اساس یو د بل رد او تکفیر دي. امت حیران دریان پاتې چې د چا ومني او په چا پسې ولاړ شي. حتی هغه ځای ته رسېدلی چې نور له اسلام ستړی شوی دی.
پوهېږئ ولې؟
د قرانکریم ځینې ایتونه محکمات دي او ډېری یې متشابهات دی. الله تعالی فرمایي: هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْ��َ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ ۖ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ... [ال عمران:۷] ژباړه: الله تعالی هغه ذات دی چې چې پر تا یې هغه کتاب نازل کړی چې یو شمیر ایتونه یې محکمات دی او نور ایتونه یې متشابهات دي. هغوی چې په زړه کې زیغ (له اسلام څخه کوږوالی) لري د فتنې د ایجاد په موخه له متشابهاتو پیروي کوي او ناسم تفسیر کوي.
محکمات هغه ایتونه دي چې له هغه څخه یوازې واحد درک کېدلی شي او په هغه کې اختلاف امکان نه لري. لکه د ��رد لپاره د عقیدې اجزأ، د جماعت لپاره د خلافت تأسیس او امرباالمعروف، د دولت لپاره د جهاد رهبري او د اسلام لېږد او د اسلام د اقتصادي سیستم تطبیق او د الولأ او البرأ مسأله. دا محکمات دي.
متشابهات هغه ایتونه دي چې د هغه په اصلي مانا له الله او راسخون فی العلم پرته نور کسان نه پوهیږي. لکه ږیره، د تراویحو د رکعتونو شمېر،د ښځې د غږ او مخ د عورت والي مسأله، د پایڅو ټیټوالی او نور.
اصل دا دی چې باید محکمات اساس وي نه متشابهات. هغوی متشابهات اصل بولي څوک چې د پورتني ایت په اساس په زړونو کې زیغ لري او غواړي فتنه رامنځته کړي، هغه که فرد دی، که ډله وي او که دولت.
چرا هیچکس جرأت نمیکند خلافت را اعلان کند؟
ابوحسن غزنوی
تقریباً تمام گروههای سیاسی، فکری و جهادی مسلمان، اعاده خلافت اسلامی جهانی را بهعنوان یک هدف بزرگ خویش قلمداد میکنند و با همین چشمانداز، احساسات مسلمانان و جوانان امت اسلامی را به خود جلب مینمایند. اما وقتی به قدرت میرسند، از اعلان خلافت و تطبیق شریعت پا پس م��کشند!
با گذشت بیش از یک قرن و با وجود پیروزیهای مکرر در مقابل طواغیت مختلف، مسلمانان همچنان از نبود خلافت بهعنوان دولتی که بتواند از جان، مال، ارزشها و سرزمینهای آنها محافظت کند، رنج میبرند. دلایل این وضعیت را میتوان در چند عامل عمده جستجو کرد:
۱. شعاری بودن خلافت و نبود برنامه عملی
این گروهها خلافت اسلامی را تنها شعاری برای جلب حمایت دانسته و برای عملیسازی آن هیچ برنامه مدون ندارند. زمانی که به قدرت میرسند، مدلهایی از دولت-ملتهای کنونی توسط کفار و نهادهای وابسته مانند سازمان ملل به آنها پیشنهاد میشود. این گروهها معمولاً از میان این مدلها مخلوطی تهیه کرده و آن را تحت عنوان "نظام اسلامی" برمیگزینند.
۲. نفوذ دشمن در صفوف گروهها
دشمن در میان صفوف این گروهها نفوذ میکند، بهویژه زمانی که پیروزی آنها نزدیک باشد. این نفوذ، مسیر حکومت جدید را تغییر داده و تحت نام مصلحت، واقعبینی، میانهروی و بازسازی، گروهها را به پذیرش شکل جدیدی از دولت-ملت وادار میکند. در نتیجه، حکومت جدید در همان نظم جهانی ذوب میشود تا برای دشمن قابل مدیریت باقی بماند.
۳. نبود بیداری فکری بنیادین
تأسیس دوباره خلافت، فکر بزرگ و متفاوتی میطلبد که بتواند تمام بشری�� را رهبری کند، نه فقط یک جغرافیای کوچک را. چنین برنامهای نیازمند بیداری فکری عمیق و تغییر در چارچوب فکری افراد است. گروههایی که در مسیر مبارزه سیاسی یا نظامی، به ثقافت فکری پیروان خود نپرداخته و آنها را به لحاظ فکری آماده نکرده باشند، نمیتوانند پس از رسیدن به قدرت، به وحدت فکری برسند. این گروهها پراکنده شده و در نهایت در افکار بیگانه ذوب میشوند.
۴. واکنش جهانی و هراس از تحریمها
اعلان خلافت در عصر کنونی بهمنزله اعلان دشمنی با نظم جهانی است، که ممکن است تحریمها، جنگها و فشارهای بینالمللی را به دنبال داشته باشد. از زمان سقوط خلافت اسلامی در سال ۱۹۲۴م، هیچ دولت یا سازمان جهانی از تأسیس دوباره خلافت استقبال نکرده است. بلکه همواره از ایجاد آن جلوگیری کرده و در صورت اعلان، با آن دشمنی خواهند کرد.
۵. تضاد میان منافع ملی و امت اسلامی
یکی از ویژگیهای خلافت اسلامی، حفاظت از جان، مال، عزت و ارزشهای مسلمانان و حمایت از همه مسلمانان در هر گوشهای از جهان است. این مسئله باعث هراس برخی میشود که مبادا منافع ملت خود را فدای امت اسلامی کنند. گروههای ملیگرا به برتری ملت خود عادت کردهاند و اعلان خلافت را تهدیدی برای موجودیت ملی خود میدانند. در حالیکه عزت در اسلام است و هرکس آن را در جایی دیگر جستجو کند، رسوا خواهد شد.
۶. هراس از فقر و از دست دادن منابع
برخی بر این باورند که با اعلان خلافت، ممکن است امتیازات و منابع خود را از دست بدهند و فقیر و درمانده شوند. اگرچه ممکن است در کوتاهمدت چنین باشد، اما باید این مسئله از دیدگاه دستیابی به ثروت اخروی نگریسته شود. قربانی کردن، لازمه دستیابی به فلاح و عزت است. در درازمدت، با پیوستن گروههای بیشتری از امت اسلامی و حتی غیرمسلمانان و بهرهگیری از ثروتهای مادی و معنوی آنها، و مهمتر از همه با فرارسیدن نصرت الهی، بنیادهای خلافت مستحکم خواهد شد. این مسئله در تاریخ بشر بارها تجربه شده است.
وايي که تاسو د TTP د حمایت جرئت کولای سئ نو ستاسو فضا به نقض سي او زمونږ د قهر سره به مخامخ سئ. وايي تاسو د پاکستان د غیر قابل مقایسه پوځ سره د جنګ وړتیا نه لرئ.
حل یې یوازې په اسلام کې دی.
د ډیورنډ کرښه د بریتانوي سیاستوال د زهرجن فکر محصول ده. دا کرښه په داسې مهارت او زهرجن نیت سره رسم شوې چې تر نن ورځې پورې یې زهر په خپل اصلي حالت کې پاتې دي. دا په دې ډول ډیزاین شوې چې د کرښې دواړو خواوو تر منځ دښمنۍ اور د وخت په تېرېدو کې باید په بیا بیا تازه شي.
څرنګه چې دا ستونزه د غربي فکر پر اساس رامنځته شوې، نو دا ممکنه نه ده چې د غربی فکر پر بنسټ په جوړو حللارو باندې دا ستونزه حل شي، چې هغه د ملي پولو او ارضی تمامیت دفاع او ساتنه ده.
زموږ عقیده اسلامي ده، نو ځکه باید زموږ حللارې هم زموږ له سپېڅلې اسلامي عقیدې څخه سرچینه واخلي.
د دې ستونزې حل یوازې همدا زموږ په اسلامي عقیده کې دی، هغه په داسې ډول چې د ډیورنډ کرښه باید د اسلامي نظام د بهرني سیاست پر اساس ونړول شي، او د کرښې دواړه خواوې د اسلام تر بیرغ لاندې سره یو ځای شي، بیا حتمي ده چې دا ستونزه دې د همېشه لپاره حل شي.
قدرت فتنه ده؛ مګر دا چې خلافت پرې تأسیس کړې!
خلافت لکه مونځ او زکات هم د الله حکم دی، هم فرض. څوک چې وایي خلافت اوس ممکن نه دی، مانا یې دا ده چې هغوی ته د الله دین غیر ممکن ښکاري. دا خلک غواړي دین د واقعیت تابع کړي. په داسې حال کې چې واقعیت باید د شریعت په اساس تغیر شي. دا که پوره نه وي، خو نیم سیکولریزم دی!
مسلمان چې د زکات شرایط پوره کړي، باید زکات ورکړي، ځکه پرې فرض دی. همداسې کله چې یوه ډله قدرت ته ورسیږي، پرې فرض دي چې خپل قدرت د خلافت د اقامې لپاره ورکړي. یعنې پرې فرض دي چې د دولت بڼه یې خلافت وي. که یې د دولت بڼه خلافت او سیاست یې امت شموله نه وي، نو دا قدرت فتنه او ګمراهي ده.
په دې برخه کې د مصلحت، سیاست، هوښیارۍ، تعامل، چل او خدغې تر نامه لاندې هر ډول بهانه یوازې او یوازې د الله له حکم سرغړونه او د هغه تعالی د حکم په حق کې ګستاخي ده.
﴿فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ﴾ [الحجر: ٩٤]
ژباړه: پر هغه څه چې درته امر کيږي، څرګند او ښکاره يې بيان کړه او له مشرکانو څخه مخ وګرځوه (د هغوی پروا مه کوه).
څوک چې وایي #خلافت اوس ممکن نه دی، مانا یې دا ده چې هغوی ته د الله دین غیر ممکن ښکاري. دا خلک غواړي دین د واقعیت تابع کړي. په داسې حال کې چې واقعیت باید د #شریعت په اساس تغیر شي. دا که پوره نه وي، خو نیم #سیکولریزم دی!
قدرت فتنه ده؛ مګر دا چې خلافت پرې تأسیس کړې!
خلافت لکه مونځ او زکات هم د الله حکم دی، هم فرض. څوک چې وایي خلافت اوس ممکن نه دی، مانا یې دا ده چې هغوی ته د الله دین غیر ممکن ښکاري. دا خلک غواړي دین د واقعیت تابع کړي. په داسې حال کې چې واقعیت باید د شریعت په اساس تغیر شي. دا که پوره نه وي، خو نیم سیکولریزم دی!
مسلمان چې د زکات شرایط پوره کړي، باید زکات ورکړي، ځکه پرې فرض دی. همداسې کله چې یوه ډله قدرت ته ورسیږي، پرې فرض دي چې خپل قدرت د خلافت د اقامې لپاره ورکړي. یعنې پرې فرض دي چې د دولت بڼه یې خلافت وي. که یې د دولت بڼه خلافت او سیاست یې امت شموله نه وي، نو دا قدرت فتنه او ګمراهي ده.
په دې برخه کې د مصلحت، سیاست، هوښیارۍ، تعامل، چل او خدغې تر نامه لاندې هر ډول بهانه یوازې او یوازې د الله له حکم سرغړونه او د هغه تعالی د حکم په حق کې ګستاخي ده.
﴿فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ﴾ [الحجر: ٩٤]
ژباړه: پر هغه څه چې درته امر کيږي، څرګند او ښکاره يې بيان کړه او له مشرکانو څخه مخ وګرځوه (د هغوی پروا مه کوه).