من فقط به یک دسته از آدم ها تو زندگیم حسودیم میشه؛ کسانی که قدرت کنار گذاشتن و تصم��م گرفتن دارن؛ درخت نیستن، آزادند؛ این شهر رو دوست ندارم؟ خوب میرم شهری که دوست دارم، از شغلم راضی نیستم؟ فردا استعفا میدم؛ دوستم بودی و بهم بدی کردی؟ میذارمت کنار، و اصلا مهم نیست فردا چی میشه.
میخواید میزان خودخواهی یه انسان رو بسنجید رفتارش رو وقتی که خودش بیدار شده و بقیه خواب هستن ببینید.
هرچقدر پر سر و صدا تر و بی ملاحظه تر نسبت به آدمی که خوابیده همون قدر تر خودخواه تر و بیشعور تر.
یه سر بری یافت آباد، پرات میریزه از مبلای زشت، کیفیت آشغال، قیمت بالا نسبت به ظاهر.
مبل طلایی کی میخره؟ مبل مشکیِ جادوگری واقعاً کی میخره؟
چرا انگار از ده سال پیش تا الان هیچ فرقی نکرده.
واقعیت اینه که ایرانیای موفقِ تِکو یا هیچوقت نمیبینید یا مثل همین خانوم مریم عظیمی نهایتاً چندسال یه بار تو یه ایونت مهم چند دقیقه ببینیدشون. اینایی که تو اینستا و یوتیوب و پادکست میبینید همه شغلشون بلاگریه.