Chain

ชนัญกรณ์ โชติยานนท์ (เชน / เชนเชน) • 23 • 186/74 • นักแสดงซีรีย์วายที่กำลังดังอยู่ตอนนี้

[Chain @SiS_Chanankorn]

ชนัญกรณ์ โชติยานนท์ (23)
เชน , เชนเชน
186/74

ดารานักแสดง (วาย)

"ไม่ต้องเหนื่อยตอบคำถามนักข่าวเรื่องคู่จิ้นแล้ว ก็ดีนี่?"

https://t.co/wMoP6eXKVa

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee คงจะมีแค่น้ำตาหยดนี้ที่เขาปล่อยให้มันแสดงถึงความรู้สึกอย่างซื่อตรง

กระนั้น พอได้ยินคำกล่าวจากเพื่อนสนิทรอยยิ้มขบขันติดขื่นขมก็ยังคลี่ออกบนเรียวปาก

“..ดูไม่ได้เลยสินะ”

แชมเปญสูดหายใจเข้าลึก พยายามเรียกความสุขุมกลับมาอีกครั้ง

“ที”

“อย่างน้อยกูก็อยากขอบคุณมึง..”

[Chain @SiS_Chanankorn]

[After Story] • ชนกันต์ โชติยานนท์

10 months later

- หลายประเทศรับมือกับโรคระบาดได้ในระดับหนึ่ง
- เครือข่ายการสื่อสารคมนาคมกลับมาใช้งานได้บ้าง

———————————————

[กูถึงเชียงใหม่แล้ว]

���้อความเรียบง่ายกระชับถูกส่งเข้าโทรศัพท์มือถือของ @SiS_Natee

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee เสียงทุ้มพร่าสั่นลึกอยู่ในลำคอ

"แม่กับเชนไม่อยู่แล้ว" คนที่พ่อส่งไปสืบหาข่าวบอกมาอย่างนั้น

เขาลดมือลง ดวงตาแดงก่ำอย่างคนที่อดกลั้นเอาไว้แต่ก็เปล่าประโยชน์

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาอยู่ดี

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee อึดใจหนึ่งกว่าที่ชนกันต์จะหาเสียงตนเองเจอ

"ตอนที่-- กูรู้ข่าว" ว่าวิกฤตโรคระบาดมันบานปลายเกินควบคุม

"กูคิดว่ายังไงครอบครัวกูก็ต้องปลอดภัยอยู่แล้ว ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก.. ที่ไทย, ขอแค่มีเงินทุกอย่างก็ไร้ปัญหา"

"แต่พอกลับมาอีกที ที่บ้านก็เหลือแค่กูกับพ่อ"
+

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee หัวคิ้วเข้มขดมุ่นอย่างเก็บกลั้นความเศร้าโศก แต่เสียงต่ำพร่านี่ปิดอย่างไรก็คงไม่มิด

"..เชนร้องไหม"

"เจ็บมากหรือเปล่า...?"

ถามทั้งๆที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้วจากเสียงกลั้นสะอื้นเสียจนตัวคลอน

ฝ่ามือกำแน่นเมื่อนึกตาม ถึงแม้ภาพในหัวจะเทียบไม่ได้เลยว่าสถานการณ์จริงมันเลวร้ายแค่ไหน

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee สีหน้าของโชติยานนท์ผู้พี่ทีแรกยังคงสุขุมยามรับฟัง แต่พอได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือกับเรื่องราววันสุดท้ายของน้องชายมากเข้า น้ำตาก็เหมือนจะรื้นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

อา--

ไม่ไหว...

+

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee คนหนึ่งร้องไห้

คนหนึ่งมอง

ในร้านกาแฟที่ผู้คนบางตาเงียบเหงา

“แต่ยังไง กูก็มีสิทธิ์สมควรที่จะได้รู้นะที…” ว่าน้องชายจากไปอย่างไร

คนใจเย็นก็ยังเป็นคนใจเย็น

คงจะรอจนกว่าคุณจะพร้อมเอ่ยปาก

ร้องไห้ให้พอเถอะ… ร้องเผื่อในส่วนของเขาด้วย

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_PokPong ((((ฮือโอ๊ยฮือ น่ารักไม่ไหว 😭🫶💕💕💕 เกียด(ที่แปลว่าชอบ)ความชี้ให้ลงหม้อเหมือนชี้บอกหมาแมว 555555))))

เชนเชน: บอกกุมาก่อนว่าจะไม่พาไปให้ซาแซงประมูล(..)

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee “มันเลือกจะไปด้วยกันกับมึงเอง…”

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรถ้าเชนไม่เอาก็คือไม่เอา

ใครจะรู้จักน้องที่คลานตามกันมาได้ดีเท่าเขา

“กูไม่อยากเห็นมึงโทษตัวเอง.. มันไม่ใช่ความผิดของมึง”

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ไม่มีใครย้อนเวลากลับไปได้ และกาลเวลาก็เลือกที่จะหยุดตัวเองลงตรงนั้น ความเจ็บปวดที่ส่งผ่าน��วงตา — ไม่ว่าใครก็รับรู้

เขาหลับตาลงเมื่อรู้สึกร้อนที่ขอบตาขึ้นมา

“ที..”

ลืมตาขึ้นมามองหน้าเพื่อนอีกครั้ง ไร้รอยถือโทษ

“มึงก็รู้จักเชนดี… มันเป็นเด็กเอาแต่ใจมากนะ กูว่ามึงก็คงรู้”

+

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ทุกประโยคในหัวล้วนเปล่าประโยชน์ ชนกันต์ไม่สามารถเอ่ยได้แม้ครึ่งคำในเมื่อเขาเองก็เป็นผู้สูญเสียที่ยังก้าวข้ามมันไปไม่ได้

และดูเหมือนกาลเวลาจะหนักยิ่งกว่า

“…เชน—”

เอ่ยชื่อน้องชายเบาๆ

“ตอนอยู่กับมึงมันเป็นยังไงบ้าง?”

ถามไถ่คนที่ทำหน้าที่ ‘พี่ชาย’ แทนตนตลอดเวลาที่ผ่านมา

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee มันมีไม่กี่ครั้งที่เขาจะได้เห็นนาทีร้องไห้ และทุกครั้งที่เห็นก็ไม่ชินเหมือนเดิม

แต่คนมองก็ทำได้แค่นั่งดูอีกฝ่ายร้องไห้กล้ำกล���นก้อนสะอื้นไปอย่างนั้น

ปลอบหรือ? จะพูดอะไรได้ในเมื่อเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ

ไม่เป็นไรนะ
ผ่านมาได้แล้ว
เดี๋ยวก็ดีขึ้น

+

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ถึงจะไม่ทร��บว่าน้องชายเพียงคนเดียวจากไปอย่างไร แต่น้ำเสียงและการกล่าวโทษตนเองของกาลเวลาก็พอแล้วที่จะบอกว่ามันเลวร้ายแค่ไหน

“…”

“— บอกกูได้ไหม”

“มันเกิดอะไรขึ้น..?”

ถามเสียงแผ่วไม่ต่างจากเอามีดกรีดแผลของคนตรงหน้าเท่าไรนัก

แต่ถึงอย่างไรก็ยังอยากรู้ช่วงเวลาสุดท้ายของน้องตน

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee …

รู้อยู่แล้ว

เขารู้อยู่แล้วว่าคุณกำลังขอโทษเรื่องอะไรอยู่

แต่จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก, แต่มันไม่ใช่การกล่าวโทษอีกฝ่ายแน่นอน — สะเทือนใจไหม? คงใช่

“ที…”

เสียงพร่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเพื่อนที่ไม่ยอมสบตากันด้วยแววตาวูบไหว

“มึงไม่ต้องขอโทษ.. จริงๆ”

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ตลอดเวลาที่คู่สนทนาอึกอักเขาก็ยังรออย่าง��จเย็นตลอดโดยไร้ท่าทีเร่งเร้า นี่เป็นนิสัยอีกอย่างของชนกันต์แตกต่างจากน้องชาย

“อืม—”

“ค่อยๆพูด.. กูฟังอยู่”

แม้จะนิสัยต่างกัน แต่ใบหน้าของแชมเปญและเชนก็คล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน

อย่างน้อยหากคุณเงยหน้ามามองกันก็คงจะเห็นเค้ารางบ้าง

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ภาพของคุณในความทรงจำครั้งล่าสุดเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่กับท่าทีหม่นหมองหดหู่เสีย��นสังเกตได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ… สายตาของคนที่สูญเสียนับล้านทั่วโลกก็เป็นดุจเดียวกัน

“..อืม” ยิ้มจางให้

“แย่อยู่ แต่ก็ผ่านมาได้— พอไหว”

“มึงล่ะ..?”

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ดีที่ที่นี่ไม่หายไป—หลังจากเจอวิกฤตโรคระบาดนี้

เขามองไปทั่วร้าน แล้วก็พบเพื่อนเก่านั่งอยู่ตรงนั้น, ที่เดิม

“ไงมึง”

คำทักทายเรียบง่ายเช่นเดียวกับน้ำเสียง จับจองที่นั่งฝั่งตรงข้���ม

[Chain @SiS_Chanankorn]

@SiS_Natee ชนกันต์ใช้เวลาไม่นานในด่านควบคุมโรคที่สนามบินเพราะอาศัยเส้นสายจากนามสกุลเล็กน้อย, ก็นะ ที่นี่ประเทศไทย

เมื่อรวมกับระยะเวลาเดินทางก็เกือบราว 1 ชม.ได้กว่าชายร่างสูงผิวขาวท่าทางดูดีคนหนึ่งจะเปิดประตูร้านกาแฟเข้ามา

ที่นัดเดิมๆในเชียงใหม่ ต่อให้ผ่านไปกี่ปีก็ยังจำได้ +