@royaam_ با منم موقع تعدیل کردن عکس میگرفتن و چقد ابراز دلسوزی و ناراحتی...۳ماه گذشته از اون روز و اونی که تعدیلمکرد یه حال نپرسیده ببینه مُردَمیا زنده م!
چون کانسپتی به اسم "آرامش روانی کودک" تعریف نشده بود و کودکی نکردن نشونه ی بلوغ بود و ارزش بحساب میومد که بقیه بگن به به و چهچه... چون کودکی کردن و اشتباه کردن جُرم بود و بخاطرش سرکوفت میزدن به بچه!
من کودکیم رو زندگی نکردم، بیشتر کودکیمو صرف فهمیدن چیز هایی کردم که برای کودک زیادی سنگین بودن.
یاد گرفته بودم از روی صدای قدم ها بفهمم چه اتفاقی در راهه، از سکوت ها بفهمم چی تغییر کرده و از یه لحن ساده بفهمم امروز باید آروم باشم.
دنیا جای امنی نبود و مدام باید پیش بینی میکردمش.