"Türkiye’de alacak verecek işi bitmiş" diye dolaşan yazılar var.
Biz el terminali, barkod yazıcı ürünleri satıyoruz. Türkiye'nin 81 iline satış yapıyoruz. Sattığımız ürünler ortalama 1000$, yani 50.000 TL.
Bilgi almak için arayan birçok firmaya "Gönderelim, deneyin, beğenirseniz fatura ederiz" diyoruz. Kendi isteğimizle gönderiyoruz. Her gün onlarca ürün konsinye ürünü 81 ile gönderiyoruz.
Bir hafta deneme süresi veriyoruz. Hiçbir bağlayıcılığı olmadan. Fatura bile kesmeden.
Alıp da ödemeyen, alıp da ortadan kaybolan, telefonlara çıkmayan tek bir kişi, tek bir firma olmadı.
Güvensizlik güvenilmezliği doğuruyor. Güven ise karşı tarafı güvenilir davranmaya zorluyor. Zaten ticaret herkese güvenmek ya da kimseye güvenmemek değil kime güvenip kime güvenmeyeceğini bilmektir. Beceremiyorsan yapmayacaksın.
Kim ne derse desin, ne kadar kriz olursa olsun ben bu ülkenin insanına, esnafına, tüccarına güveniyorum. Bu uygulamayı yaparken %2-3 alacağı alamamayı da göze alıyorum ama şimdiye kadar bir kişide bile paramız kalmadı.
Sosyal medyada her yazılana da inanmamak gerekiyor. Zira kriz, kaos paylaşımları daha çok gidiyor.
Selamünaleyküm
Sadece Gazze için döndüm ve vakit gelince gideceğim..
Gazze'nin size/bize ihtiyacı var.
Allah'a ve ahiret gününe iman edenler çağrımıza cevap versin..
(İletişim/DM)
şifa hastanesi ilk vurulduğunda siyonistler biz yapmadık hamas yaptı diye algı yapıyordu. baktı dünyanın özellikle de müslüman ülkelerin gazze/filistin umrunda değil o günden bugüne 100 binden fazla insan katletti, milyonlarca kişiyi evsiz,aç susuz bıraktı. batı şeria, lübnan,suriye adım adım geliyor. başta biz olmak üzere herkes halen tepkisiz. velhasıl şifa hastanesi ilk vurulduğunda gerekli yaptırımlar uygulansaydı bunlar olmazdı
Ben bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı ve Gazzeliyim. Babam, Gazze’de devam eden savaş nedeniyle Mısır’a çıkmak zorunda kaldı ve şu anda Mısır’da mahsur durumda.
Babam akciğer kanseriyle mücadele ediyor ve sağlık durumu her geçen gün daha da kötüleşiyor. Acil olarak Türkiye’ye getirerek burada tedavi ettirmem gerekiyor.
Türkiye’ye gelebilmesi için birçok kez vize başvurusunda bulunmamıza rağmen kendisine vize verilmedi. Babamın sağlık durumu artık beklemeye müsait değil.
Yetkililerden ricam, babamın durumunu insani ve sağlık açısından acil olarak değerlendirerek Türkiye’ye gelebilmesi için gerekli vizenin verilmesi konusunda yardımcı olmalarıdır.
Her zaman insandan yana olduğunuzu bilerek bir evlat olarak hasta babamı tedavi ettirebilmek için yardımınızı bekliyorum.
@Gocidaresi@TC_Disisleri@HakanFidan
Dünya’da en çok ampütasyon yapılmasına neden olan terörist grup İsrail.
Filistin’de yılda yaklaşık 10.000 ampütasyon yapılıyor ve bunların %25’i maalesef çocuk.
Adidas tek ayakkabı reklamında İsrail askerini oynatıyor.
Nasıl boykot etme şimdi Adidas’ı 🤷🏻♂️
T3 Gemstone O1'i tanıtmaktan gurur duyuyoruz. 🇹🇷
Baykar ve T3 Vakfı ekiplerinin birlikte geliştirdiği, açık kaynak donanımlı, TI AM67A tabanlı yüksek performanslı geliştirme kartı.
Temel donanım:
• TI AM67A · 4× Cortex-A53 · IMG BXS-4-64 GPU (50 GFLOPS)
• 4 TOPS dahili yapay zekâ hızlandırıcı
• 7. nesil endüstriyel ISP: RGB-IR, WDR, yoğun optik akış
• 32 GB eMMC · microSD · Gigabit Ethernet · Wi-Fi · 2× MIPI CSI · HDMI + DSI
Ve T3 Gemstone O1'i ayıran özellikler:
▸ 9 eksen IMU + barometre kart üzerinde — ayrı uçuş kontrolcüsü kartına gerek bırakmıyor
▸ CAN FD kart üzerinde — ESC, servo ve alt sistemler için harici tranşiver yok
▸ 2× Cortex-R5F gerçek zamanlı çekirdek — Linux'un yanında determinist kontrol döngüsü
▸ Kart üstü M.2 2280 NVMe soketi — HAT yığını yok, titreşim altında daha güvenilir
▸ 5–12 V / 5 A DC girişi — mobil platformda USB-C'ye mahkûm değilsiniz
▸ 40-pin GPIO ve kamera bağlantısı Raspberry Pi uyumlu — mevcut aksesuarınız çalışır
Ayrı bir uçuş kontrolcüsüne ihtiyaç duymadan, tek kartla otonom görev bilgisayarı.
Ve en önemlisi: O1'i eğitim kurumlarımıza ve TEKNOFEST takımlarımıza malzeme desteği kapsamında, kâr amacı gütmeden ulaştıracağız.
#TEKNOFEST #MilliTeknolojiHamlesi #T3Gemstone
Çoğu kişi gördüğüm kadarıyla bunun ne olduğunu anlayamamış
Bu bildiğiniz iha'ların ve dronların beyni olabilecek bir kart. Yani "kabaca" bu kartı gövde ve motorla bir araya getirerek bir İHA veya drone üretebiliyoruz.
Ve Baykar bunu Teknofest ekiplerine kar amacı gütmeksizin dağıtacak. Yani gençlerimiz birçok ülkenin üretemediği mini ihaları ve drone'ları evlerinde üretebilecek.
Baykar Türkiye'de başka İHA ve drone firmaları çıkar da bana rakip olur korkusuyla değil, Türkiye'yi iha ve drone teknolojisinin dünyadaki merkezi yapma ülküsü ile hareket ediyor.
5 gündür düğün için geldiğimiz Kuzey Makedonya’dayız.
Geri dönmeden önce dünürlerle vedalaşmak için Üsküp’ten Ohri’ye gidiyorduk.
Akşam olmuştu. Yolun kenarından, tepenin en ucunda bir minare gördük.
“Burada bir cami var, hadi akşam namazını burada kılalım.” dedik ve yönümüzü minareye doğru çevirdik.
Köyün adı Jance’ymiş.
Köy öyle dik bir yamaçtaydı ki arabayla yukarı çıkamadık. Arabayı bırakıp yürümeye başladık. Daracık sokaklardan geçerken hayran kaldık.
Her yer tertemizdi. Taş evler, dar sokaklar, eski yapılar…
Sonradan öğrendik ki burası eski bir Osmanlı köyüymüş.
İnsan yürürken bunu zaten hissediyordu. Sanki Anadolu’nun yıllar önceki köylerinden birine gelmiş gibiydik.
Caminin yanına vardığımızda şadırvanı ve tuvaleti gördük. Tertemizdi. Her şey özenle korunmuştu.
Cami de eski caminin temelleri korunarak yeniden yapılmış. Küçük ama tepenin en ucunda öyle güzel ve ihtişamlı duruyordu ki…
Namaz vakti geldi.
Bizden başka iki kişi daha geldi. Namazdan önce biraz sohbet ettik.
Köyde yaşayan insanların çoğunun gurbette olduğunu öğrendik.
Kocaeli’nde, İzmir’de, İtalya’da…
Çalışmak için gitmişler.
Ama köylerini hiç unutmamışlar.
Gurbette kazandıklarıyla köylerine sahip çıkmışlar.
Caminin yapımına destek olmuşlar. Belki artık burada yaşamıyorlar ama gönülleri hâlâ bu köyde.
Ezanı bize bıraktılar. Talha Bilal de isminin hakkını verircesine ezanı okudu. Yer gök, “Allahu ekber!” nidasıyla adeta inledi.
Akşam namazımızı kılarken cemaate 9 yaşında bir çocuk geldi.
Adı Eymen’miş.
Anneannesinin cenazesi için ailesiyle birlikte köye gelmiş.
Çocuk işte…
Ama öyle güzel, öyle kocaman bir yüreği vardı ki…
Bizimle konuşmaya başladı. Sonra hiç tanımadığı insanlara:
“Müsaitseniz bize gidelim, sizi misafir edelim.” dedi.
Daha dokuz yaşında…
Ama misafirperverliği, koca insanlara ders verecek kadar güzeldi.
Bir taraftan bizimle konuşuyor, bir taraftan daracık sokaklarda koşturuyordu.
Birden annesine doğru bağırmaya başladı:
“Anne! Türkler gelmiş!”
O an gerçekten çok duygulandım.
Çünkü o çocuğun sevincinde başka bir şey vardı.
Bizi tanımıyordu.
Biz de onu tanımıyorduk.
Ama Türkleri görünce, sanki yıllardır beklediği insanlar gelmiş gibi seviniyordu.
O an düşündüm…
İnsan bazı şeyleri kitaplardan okuyarak değil, yaşayarak anlıyor.
Üsküp’ten Ohri’ye giderken yol üzerinde uğradığımız küçük bir Osmanlı köyüydü.
Ama o köyde gördüğümüz şey çok daha büyüktü.
Tepenin ucunda bir minare…
Eski Osmanlı camisinin temelleri üzerine yeniden yapılan bir cami…
Gurbette yaşayan insanların köylerine sahip çıkması…
Ve 9 yaşındaki Eymen’in bütün sokağı inletircesine:
“Türkler gelmiş!”
diye sevinmesi…
İşte o an şunu hissettim:
Türk beklenenmiş.
Bunu bir yerden okumadım.
Birinden dinlemedim.
Gördüm.
Duydum.
Yaşadım.
Bazen bir yolculuğun en güzel hatırası, gideceğin yerde değil…
Yol üzerinde, hiç planlamadan uğradığın; geçmişten bugüne Türk izlerini taşıyan küçücük bir Osmanlı köyünde saklı oluyor.
Geç olmuştu, yolumuz da uzundu. Ohri’ye doğru yolumuza devam ettik.
Ama aklımızda o köy kaldı.
Ve özellikle de Eymen’in:
“Anne, Türkler gelmiş…”
sözü.
O cümleyi sanırım uzun süre unutmayacağım.