Ειμαι εντελως μικροψυχο ανθρωπακι που ζηλεύει.
Τις οικογενειες που πανε στο εξοχικο.
Τους μπαμπάδες που μιλανε, τηλεφωνουν, φερνουν ψωνια, πανε στο καφενειο, το αμαξι στο συνεργειο, που νοιαζονται για τα παιδια τους.
Τις οικογενειες που γελανε, κοιμουνται τα βραδια χωρις πικρα.
@EdGein47648@greenblue691169 Ελπιζω να χαιρεσαι και με αλλα τυχαια γεγονοτα.
Θελει μια διεστραμμενη προσωπικοτητα για να χαιρεσαι με τη θλιψη των αλλων.
Το σεπτεμβρη ειχα ζηλεψει μια κοελα που την εφερε ο πεθερος της στη δουλεια.
Δεν προλαβα να στο πω ποσο τη ζηλεψα.
Δε προλαβα να σου πω ποση αναγκη σε ειχα.
Τα βραδια βγαινω για περπατημα και παιρνω τα σκοτεινα τα δρομακια, να μη με βλεπει ο κοσμος που κλαιω.
Περπαταω μια δυο ωρες, περνανε μεσανυχτα ωσπου να μην αντεχω αλλο.
Φτανω σπιτι εξουθενωμενη να πεσω να κοιμηθω να μη σκεφτομαι.
Όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο σωστές ήταν οι απόψεις μου σε κάποια πράγματα και πόσο λάθος υπήρξαν όλοι οι υπόλοιποι γύρω μου. Και το κακό είναι ότι ήθελα να τα αντιγράψω αυτά απλά για να μην είμαι παράταιρος. Πείτε με νάρκισσο αλλα έτσι νιώθω.
μού φαίνεται πραγματικά αξιοζήλευτο πως η σχέση και η συντροφικότητα σε μερικούς ανθρώπους λειτουργεί τόσο ευεργετικά, λες και ισορροπούν καλύτερα με το σύμπαν ολόκληρο