شب اول چون با لباس شخصی هستی و نمیدونی چی در انتظاره یه حس بلاتکلیفی و ابهام و تنهایی همه وجودت رو میگیره که به شخصه اون شب دلگیر رو هیچوقت یادم نمیره اما بعدش که همه یه رنگ میشین یکم اون حسه ابهام کمتر میشه و حالا احساس تنهایی پرنگ میشه…به هر قیمتی که شده بالاخره بین اون هزرتا آدم یکی رو پیدا میکنی که افکارش ن��دیک به تو باشه و اون چندماه رو باهم میگذرونید و آخرش دوبار احساس عجیب جدا شدن از اون جمع و فضا و بلاتکلیفی و ابهام و تنهایی :)
چرا، اما من کلاً با یکوجهی کار کردن روی زبان زیاد موافق نیستم و به نظرم لیسنینگ و اسپیکینگ باید با هم کار بشن، چون فهمیدن زبان لزوماً به معنی توانایی استفاده ازش موقع صحبت کردن نیست! چیزی که بین خیلی از زبانآموزها توی ایران میبینم اینه که لیسنینگ و ریدینگشون خوبه اما موقع صحبت کردن به مشکل میخورن هم به خاطر کمبود تمرین، هم بیشتر به خاطر شرم و ترس از اشتباه کردن.
برای همین تأکید دارم ویدیوهای یوتیوب ببینید، اما کنارش Shadowing هم کار کنید و بعد سعی کنید چیزی که شنیدید رو با خودتون بلند تکرار کنیدو توضیح بدید…ا��ه امکانش رو دارید، کلاس حضوری هم شرکت کنید تا توی یک فضای امن کنار آدمهای همسطح خودتون فرصت آز��ونوخطا داشته باشید.
ببینید به چی علاقه دارین همون رو توی YouTube سرچ کنید و ویدیو های هر آدمی که باهاش ارتباط میگیرین رو دنبال کنید و گوش کنید با زیرنویس انگلیسی و سعی کنید مثل خودش صحبت کنید با همون لحجه و تکه کلام ها و غیره به این تکنیک میگن Shadowing که اخیرا هم خیلیا درموردش صحبت میکنن من خودم به شخصه همینطوری زبان رو یاد گرفتم چه آلمانی و چه انگلیسی.
If the concept of money and fame didn’t exist, what would videos on social media look like?
Maybe more like that random guy on the metro who started a random conversation with you and sounded a little bit too excited, and you were kinda wishing he would get off at the next station?
#3AMQuestions