evden çıkıp 100 metre ilerdeki büfeye ekmek almaya gidiyorsam, o ekmeğin parasını kendim kazanabiliyorsam bile senin sayende ruhun şad olsun seni çok seviyorum
#SONDAKİKA | Mustafa Destici'nin kadınlara yönelik bazı önerileri:
• Kadın üniversiteleri ve kadın hastaneleri kurulmalı.
• Evli ve çocuk sahibi kadınlar işe 1 saat geç gidip, 1 saat erken çıkmalı.
• Kadınlar hafta sonları çalıştırılmamalı.
• Yarım gün olan izin ve tatiller kadınlar için tam gün olmalı.
• Doğum sonrası 3 ay tam ücretli izin verimeli.
Onu yıllardır tanırım. Arada bir bahçemizde belirir, yemeğini yer, bir hafta kadar görünür, sonra o meşhur sokak sessizliğine geri dönerdi. Özgürdü, mesafeliydi, gerçek bir sokak beyefendisiydi.
Ama son üç gündür bir şeyler değişti. Her gün tam saat 15:30’da kapımda belirmeye başladı. Bu kez yemek istemiyordu; incinmiş patisini bana doğru uzatıyor, sanki ‘Artık bitti, beni kurtar’ diyordu. Üç gün boyunca aynı saatte gelip o kapıda öylece bekleyince, çağrısını cevapsız bırakamadım ve kliniğe doğru yola çıktık.
Veteriner masasına yattığında, o 15 yılın izleri birer birer döküldü önümüze... Patisi incinmişti evet, ama sadece o değil; kulaklarındaki kıkırdaklar erimiş, ağzında tek bir dişi bile kalmamıştı. Yüzündeki her bir yara, sokaklarda hayatta kalmaya çalışırken aldığı bir nişaneydi.
Peki o ne mi yaptı? Bunca acıya, dişsiz bir ağza ve eriyen kulaklarına rağmen klinikte herkese kendini sevdirmeye çalıştı. O kadar yorulmuş ki sokaklardan, bir süre sonra veterinerin kucağında güvenle huzurlu bir uykuya daldı. Meğer bunca yıl sadece başını yaslayabileceği, ‘artık güvendesin’ diyecek bir kalp beklemiş.
Şu an İstanbul’da klinikte ama zamanımız tükeniyor. Tedavisi bitince ve sokağa tekrar dönünce onu bir daha kapımda görür müyüm meçhul; çünkü öyle yaşlı ve yorgun ki, sokaklar artık onun için çok ağır...
Dayı için bir mucize arıyorum. 15 yılın yükünü ve tozunu üzerinden silecek, kalan ömründe ona sadece yumuşak bir minder ve sıcak bir sevgi verecek ömürlük yuvayı bulabilir miyiz? Dayı’nın hikayesi lütfen o kucakta uyuduğu huzurla devam etsin, bu bir veda olmasın…