Allah’ım, bana neden bu kadar çok empati verdin?
Birinin hüznünü görsem içime alıyorum, acısını duysam sanki benimmiş gibi taşıyorum.
Herkes unutuyor, ben içselleştiriyorum.
İnsanları anlamak güzel belki ama her duyguyu kendi kalbinde yaşamak çok yorucu…
öyle sanıyorum ki insan yaşlanırken önce yalnızlığı ile barıştığını kimsenin yokluğundan negatif etkilenmediğini düşünmeye başlıyorum sonra kabul dahi edemediği bir delilik haline bürünüyor. Yalnızlık üstesinden gelinmesi zaten zor olan bir yolu daha dayanılmaz kılıyor…
@Nasipvakti ne yeni bir düzen kuracak gücüm, ne duası ile güç almama yardım edecek bir aile büyüğüm ne de mutluluğa hevesim var ben ne çeşit bir oğlak burcuyum