انقلاب بیضوی
گفت بهزاد فراهانی به ناز
فارغ از اندوه ما با نیش باز
در زمان فتنه پنجاهوهفت
کآن فلاکت بر سر این ملک رفت
ما ز سرها مغز را برداشتیم
بیضه خر جای آن بگذاشتیم
گفت رندی در جوابش ای عمی
ای که مینازی به تخمانت همی
بیضه چون بگرفت جای مغز را
نشنوی دیگر کلام نغز را
ساحت اندیشهات تنبان توست
بیضهات سر سلسله جنبان توست
گر تو میبینی چنین اوضاع ماست
این همه از نکبت آن بیضههاست
کردهای یک انقلاب بیضوی
تا که در آغوش ملا بغنوی
به گواهی تاریخی هاشمی رفسنجانی، خون کودکان میناب و تمام قربانیان جنگ ایران و آمریکا به گردن علی خامنهای است.
هاشمی رفسنجانی: «نظرم آن بود که باید مسائل با آمریکا را حل کنیم. با آقای خامنهای یکی دو ساعت بحث کردیم، ولی به نتیجه نرسیدیم. من گفتم: ما حرف دیگری به شما نمیتوانیم بزنیم، فقط مسالهی ما هست و خدا؛ بالاخره روز قیامت از ما میپرسند این همه ضرری که این طرف (به مردم ایران) هست، اگر اینها را شما به عهده میگیرید من دیگر حرفی ندارم.»
علی خامنهای گفت: «بله جواب خدا با من».
مردم گرانقدر ما بیش از ۲ ماه است که میدان را تسخیر کردهاند و حمیّت و غیرت خود را در ولایتمداری و میهندوستی به رخ جهانیان کشیدهاند؛ هزاران آفرین و مرحبا به این ملت سلحشور و وفادار.
حال آزمونی دیگر در راه است؛ مبرمترین نیاز در شرایط فعلی، اصلاح الگوی مصرف است.
امیرحسین مرادی، زندانی سیاسی و دانشجوی نخبه، طی سه هفته اخیر بارها به دفتر زندان اوین احضار شده تا ابلاغیهای به او تحویل داده شود، اما وی مراجعه نکرده است. در پی احتمال آزادی او تحت عنوان "عفو"، امیرحسین مرادی نامهای با متن زیر منتشر کرده است.
امیرحسین مرادی و علی یونسی در دادگاه انقلاب به ۱۶ سال حبس، شامل ۱۰ سال حبس اجرایی، محکوم شدند. با اعتراض وکلای آنها و پس از پذیرش اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، این حکم در اسفند ۱۴۰۳ به شش سال و هشت ماه کاهش یافت. #اميرحسين_مرادى و #على_يونسى اکنون بیش از شش سال و یک ماه است که بدون یک روز مرخصی در حبس هستند. متن نامه امیرحسین مرادی:
«در پاسخ به نامه قوه قضاییه کشتار و سرکوب با ادعای عفو باقیمانده حبس: چهره خندان عزیزترین دوستانم (وحید و پویا و بابک و محمد و شاهرخ و ابوالحسن) در زمان جدایی و انتقالشان از اوین به قتلگاه قزلحصار که تا آخرین دم از عمرشان نیز تن به ذلت تسلیم در برابر حکومت پستتان ندادند، در جلوی چشمانم است و مادران و پدارانشان را تصور میکنم. همانطور که در شهریور ۱۴۰۳ نیز به صراحت گفتم، اکنون نیز تکرار میکنم عفو ننگین شما را نخواسته و نمیخواهم و در پاسخ به کشتار خونین دی ماه و اعدام های جنایتکارانه اخیر، قطعا و یقینا ما مردم تحت ستم ایران هستیم که در موضع بخشیدن شما هستیم اما یقین بدانید که ما نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم. من نیز تا زمان رهایی مردم ایران از شر شما، حتی فکر رهایی خود از بند را نخواهم کرد و آن را از شما گدایی نمیکنم. امیرحسین مرادی ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵»
#بیانیه