koca bir balık gibi sırtlarım insanları, en deli dalgaların arasından çıkarırım ama gider bir kaşık suda kendim boğulurum. ne boğulurken kimsenin yardım etmemesine yanarım, ne de boğulduğum suyun küçüklüğüne darılırım. yerli yersiz beliren bir sırt ağrısıyım...
kendinle başbaşa kalmalısın biraz. dinlemelisin kendini. kızmalısın belki de. rutin giden şeyleri, alışkanlıklarını değiştirmelisin belki de. bu hayat yaşanılabilir bir meret değil evet ama kendi hayatını kurabilirsen yaşanacak bir seyler de bulabilirsin elbet.
ben birilerine güdümlü değilim, birilerine nefretim de yok kinim de, özlemim de yok hasretim de. bağlı da değilim hiçbir şeye, inancım da öyle. ben bu kadar tek başınalığa soyunmuşken neden her şey tüm kalabalığıyla aklımın içinde?
"Derdini kimseye açmak istememek ama birinin seni gerçekten anlamasını istemek. Tek soru sorulmasın ama bir yol gösterilsin istemek. Üzgün olduğun konuyu dile getirmediğinden agresif olmak. Mental olarak herhangi bir şeyi izah etmeye gücünün kalmaması. Bunu ancak yaşayan bilir."
“Aslında ağlamam gerekirdi. Öfkeli olmam, dağıtacak bir şeyler, dağılacak bir yerler aramam gerekirdi. İçimi dökebilmek adına bir şeyler yazıp silmem, birilerine anlatma ihtiyacı duymam gerekirdi. Fakat ben içimde koca bir buz kütlesi hissediyor ve garip bir şekilde huzurluydum.”
“Benim savaşım kendimle. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de başka düşüncem var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Artık aklımı ve ruhumu yormayacağım başka bir şeye.“
Bir yere çarptığını kolundaki morluğu görünce anladığın oluyor bazen. Nereye vurdum ki acaba diyorsun, ne zaman vurmuşum hiç hissetmedim ki diyorsun. Ama mosmor olmuş işte. Acıtmış, çürütmüş, fark etmemişsin.
Eskiden hiç değişmem böyle kalırım zannediyordum efe bir cesaretle. Ama hayat ettiğin büyük lafları sana yediriyor ya. Bırak seneler öncesini, birkaç ay önceki ben ile şimdiki ben arasında uçurumlar var. Hiç aklında yokken ufacık bir an yetiyormuş değişmek için, çok tuhaf.
Size de oluyor mu, her şey öylece dururken ve zaman akarken, herkes bir tarafta ve sen başka bir taraftaymışsın gibi, rüzgarda ters yöne savrulmak gibi değil de inatla rüzgara karşı, rüzgarı savurmak gibi.. Sanki çok yorulmuş, başarmış ama bütün zaferler artık anlamsızmış gibi.