ก็แค่ ทาย

no god no king only beer

[ก็แค่ ทาย @T12y]

วิทยากรบอกว่า เวลาคนมายืมเงินอย่าไปถามว่าเอาเงินไปทำอะไรเมื่อไรจะคืน เพราะเขาอาจมีคนสำคัญรอเขาอยู่ ในใจกูขึ้นมาเลย "เรื่องของมึงนี่เงินกู"

[maypear 🦊 @monomaypear]

นี่เคยทำงานในบริษัทเล็กๆ ที่เจ้าของ(คนญี่ปุ่น)มาเปิดเอง ด้วยความที่ทำมาตั้งแต่แรกๆ และพูดญี่ปุ่นได้เลยค่อนข้างใกล้ชิดกับเจ้านาย มันก็มีปัญหาหลายอย่างก็พยายามหาทางแก้กัน แต่สุดท้ายเราก็ได้รู้ว่า ขนาดบริษัทเล็กๆ ที่เจ้าของมีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง สุดท้ายก็ใช่จะเปลี่ยนอะไรๆได้อย่างใจคิด

[maypear 🦊 @monomaypear]

งานเงินเดือนสูงก็ไม่ได้สบายหรอก แต่เหนื่อยๆกลับมาห้องดีๆ แอร์เย็นๆ เตียงนุ่มๆ วันหยุดยังได้ออกไปใช้เงินคลายเครียด ก็ยังดีกว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาด ละกลับมาเจอห้องซอมซ่อ หน้าฝน ฝนตกทีวิดน้ำที นอนก็ไม่ได้ แล้วต้องตื่นไปทำงานต่อ ได้เงินน้อยชีวิตมันแย่ทุกมิติจริงๆนะ ทางเลือกก็มีไม่มาก

[(›´ω`‹ )  @Bawnwitter]

สาเหตุที่คนเลิกเล่นทวิตไปเยอะก็เพราะอะไรแบบนี้แหละ เขาแค่บ่นในพื้นที่ของเขาก็มีคนมาแขวนด่าฉอดๆแบบนี้

[ʕ•̫͡•ʕ*̫͡*ʕ•͓͡•ʔ-̫͡-ʕ•ʔ*̫͡*ʔ-̫͡-ʔʕ•̫͡•ʕ*̫͡*ʕ•͓͡• @sszzmmpppp]

ที่เลือกมาทำสายงานนี้ เพราะสมัยเรียนเห็นรุ่นพี่ทำ ไม่กี่ปีจากขับรถญี่ปุ่น ก็ออกรถยุโรปป้ายแดงได้เลย ก็เลยตัดสินใจมาทำด้วย

ตั้งใจทำมา 2 ปี เลื่อนตำแหน่ง 2 ครั้ง เป็นพนักงานดีเด่น 1 รอบ ถึงได้รู้ว่า พ่อแม้งรวยมาแต่แรกแล้ว

[เรียก เจต ♨️ FIRE @jadenipat7]

คำตอบที่จริงใจ: ทำงานไม่ถึงปี แต่จะออกเพราะโอกาสมาแล้ว ไปเถอะครับ ได้ offer = โดนดึงตัว การทำงานก็เหมือน business deal อย่างนึง สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์คือเรา เป็นผมจะ notice บริษัทเก่าก่อนออก 30 days ให้มีเวลาหาคนใหม่ เเละส่งต่องานครบถ้วนนะ หาทางลงที่ soft landing ทั้งสองฝ่าย

[ไม่เชื่อครับ โม้🤗 @reno____o]

ไม่มีอสม. เอาไรมาสู้เขาจั๊ฟ

[SundayBoy @SundayBoyInvest]

Fun fact: ถ้าเราซื้อ SCB ด้วยเงิน 134.5 บาท เราจะได้หุ้น SCB 1 หุ้น แต่ถ้าเราซื้อหุ้น SCB ด้วยเงิน 1,345,000 บาท เราจะได้ SCB ถึง 10,000 หุ้นเลย ลองเอาเทคนิคนี้ไปใช้กันดูนะครับ

[PEACHII @impeachii]

"ข้อแตกต่างของมนุษย์กับสัตว์ คือสัตว์จะไม่ยอมให้ตัวโง่ๆมาเป็นผู้นำ"

[khajochi @khajochi]

:: AI ทำงานแทน 30 คน ::

ได้คุยกับพี่เจ้าของบริษัทท่านหนึ่ง ทำธุรกิจผลิตและขายสินค้า มีพนักงาน ~100 คน

เค้าเล่าให้ผมฟังว่า รู้สึกเศร้ามาก ที่รู้ว่า AI ทำงานแทนพนักงานที่ตัวเองมีอยู่ได้เกือบ 30 คน

ผมฟังแล้วตกใจ บอกขนาดนั้นเลยเหรอ ตำแหน่งงานอะไรบ้าง ?

เขานั่งนับนิ้วให้ฟังเลย
- บัญชี
- การตลาด
- แอดมิน
- ตอบแชทลูกค้า
- คอนเทนต์ โซเชียล
- งานวางแผนในแทบทุกแผนก
- Level Junior ในทุกตำแหน่ง

ผมถามไม่มีบัญชีแล้วพี่จะอยู่ยังไง ?

เขาบอกอย่าเข้าใจผิด คือ AI มาช่วยทำงาน ทำให้ลดคนลงได้ ไม่ใช่ยุบทั้งแผนก เช่นบัญชี ลดจาก 5 เหลือ 3 คนได้

ว่าแล้วพี่แกก็เปิดหน้าจอ MacBook ที่มีทั้ง Claude AI และ ChatGPT อีกหลายโปรเจ็คข้างใน กดให้ดูว่าพวกงานวิเคราะห์ตัวเลข ตอนนี้ไม่ต้องใช้คนก็ได้

หรืออย่างถ่ายภาพสินค้ากับนายแบบนางแบบ ตอนนี้คือเอา AI เจนหมดเลย ขายดีด้วย (โชว์หน้าจอ Gemini + Nano Banana Pro + Kling)

.

แต่ความลำบากใจ คือพี่แกรู้ว่าการเอาคนออก 30 คน บริษัทจะมีตังค์ขึ้นมาทันทีเกือบ 10 ล้านบาท (เงินเดือน + สวัสดิการณ์)

เงินที่ได้จากการลดคน ทำให้คนที่เหลือได้โบนัสเพิ่ม อัพเกรดคอมให้ทุกคนได้ ทำออฟฟิศใหม่ได้ ถึงขั้นพาไป Outing ญี่ปุ่นยังมีตังค์เหลือ

แต่ก็ผูกพันธ์กับพนักงานทุกคนมาก ไม่อยากให้ Culture ที่สร้างมาต้องหายไป

ตอนนี้ก็เลยใช้วิธีถ้ามีใครลาออกจะไม่รับเพิ่ม แต่ก็ไม่รู้ทำไมปีนี้ไม่มีใครยอมลาออกกันเลย (ฮา)

.

แล้วทำไมพี่ไม่เอาพนักงานไปอบรม AI กันล่ะ ?

แกบอกทำแล้ว ก็เพราะเทรน AI นี่แหล่ะ เลยทำให้รู้ว่ามีคนที่เกินความจำเป็น งานเดียวกันจะให้ 3 คนมานั่ง Prompt เหมือนกัน ก็ไม่ใช่

สุดท้ายผมถามว่าแล้วพี่เอาไงต่อ แกบอกว่ารอดูช่วงกลางปี แต่แนวโน้มคือยังไงก็จะไม่กลับไปมีพนักงานหลักร้อยอีกแล้ว

ฟังแล้วขนลุก แต่ความจริงโลกธุรกิจยุค AI เริ่มเข้ามาแล้วสินะ

[นี่ไม่ใช่ม๊วฟ @n29_qiqi]

เจอโพสตตแล้ว 5555555 ทรายเยอะไปหน่อย ตายรอบสอง

[Mamimon @shitabthpp]

เตรียมเงินสำรองกันให้ดีๆ เตรียมเหี้ยห่า เตรียมห่าอะไร พล่ามอะไรไม่ได้ดูเลยว่าสภาพคนในประเทศตัวเองมีเงินใช้เดือนชนเดือน เงินสำรองเหี้ยอะไรคะ? เงินใช้อีก 2-3 วันข้างหน้ายังคิดอยู่เลยว่าจะหาจากไหน อยากรู้ว่าอีพวกชอบให้เตรียมเงินสำรอง เก็บเงิน คือมึงไม่มีลูกตามองสังคมในมุมกว้างเลย?

[พี่เสก🌹ศุภลักษณ์ บำรุงกิจ @psekk14]

นักข่าวชาวไต้หวันบอกว่า ตอนเขาทำข่าวการเมืองไทยทำไมรัฐบาลชอบแนะนำให้ประชาชนทำแบบนั้นแบบนี้ตลอด (เช่น น้ำมันแพงก็บอกให้ประหยัด, เศรษฐกิจไม่ดีก็บอกให้คนไปปลูกผักพอเพียงเลี้ยงไก่) แปลกมาก ประเทศอื่นไม่มีแบบนี้นะ มันเป็นหน้าที่ของรัฐบาลที่ต้องแก้ปัญหาให้ประชาชน

เอ่ออ จริงแหะ

[ศรีจัง @Srijunglove69]

สมัยทำงานแรกๆ ก็ได้ 15,000 แต่ตอนนั้น bts ยังมีตั๋วเดือนตกเที่ยวละ 20 กว่าบาท ข้าวประมาณ 40-50 ตอนนี้ขึ้นบีทีเอสที วันละ 100-200 จะเป็นลม ข้าว 60-70 ไม่รวมน้ำ 15,000 จะอยู่ยังไงไหววะ แค่ค่าเดินทางก็ปาไปเดือนละ 5-6,000 แล้ว

[เซเลบหม่อมสามหยอย® @toyubomm]

ถ้ามะนาวแพงให้กูปลูกมะนาว
ถ้าน้ำมันแพงให้กูทำงานที่บ้าน
ถ้าข้าวของแพงให้กูเลี้ยงไก่ปลูกผักแดกเอง

กูไม่ต้องมีพวกมึงมาบริหารประเทศก็ได้ กูปกครองตนเองกันไปเลยมะ อีหน้าหี

[KornKT @kornkt]

ล่าสุดยื่นอุทธรณ์ไปเมื่อคืน แต่ไม่ผ่านครับ ทางนั้นบอกว่าที่แบนเนี่ยถูกต้องแล้ว 😅

แปลว่าคอนเทนต์แบบนี้ นับเป็นคุณภาพต่ำของแพลตฟอร์ม TikTok ใช่ไหมครับ? จะได้จดจำเอาไว้

[ราตรี จะไม่ช้อปปิ้งแล้ว @belldelagua]

จริง จากใจที่เคยไปทำงานที่ย่างกุ้ง ทีมไทยทุกคนยืนยันว่าคนพม่าน่ารักมาก เค้ารู้ด้วยว่าคนไทยมักจะไม่ชอบเค้า บางคนถึงขั้นเกลียดจากเรื่องที่เรียนมา แต่เค้าไม่ได้เกลียดเรา บางคนพอเราดีด้วยคือดีใจจนงงว่าดีใจทำไมอ่ะ เหมือนเค้าระแวงไปแล้วว่าถ้าเจอคนไทยจะโดนอะไรบ้าง

[คุณหนูมิลค์เชค🥛🎀 @yyadaa2000]

เทรนออกกำลังกาย แล้วคนแห่กันไปทำ ก้ดีแล้วมึง ดีกว่าเทรนแดกโรตีดิบอิสัด

[。 Mame 。A Birb from Babylonia @LittleBirbMame]

คุณคนนี้เค้าบอกว่าพอ Pokemon Go ออกมา คนก็เริ่มออกไปข้างนอกมากขึ้น
พอ Pokemon Sleep ออกมา คนก็เริ่มนอนหลับมากขึ้น

โปเกม่อนกำลังแก้ปัญหาของมนุษยชาติ ดังนั้นถ้าจะแก้ปัญหาอัตราการเกิดต่ำก็ต้อง…..

/ผม ออกเซอร์ไนท์กับชาวเวอร์ไซส์ 1:1 สิครับ

[Matsutako(💙,🧡) ✨🔴_🔴✨ @matsutako_jp]

เมื่อฮิโรชิกลายเป็นสแตนดาร์ดที่คนญี่ปุ่นเอื้อมไม่ถึง ทวิตต้นทางไวรัลเพราะแทงใจดำคนรุ่นใหม่ "20 ปีก่อน ชีวิตแบบครอบครัวโนฮาร่า คือมาตรฐานปกติชนชั้นกลาง มีลูก 2-3 คน มีบ้าน มีรถ วันหยุดไปเที่ยว กินเนื้อย่างที่บ้านปกติ แต่เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวทำแบบนี้แทบไม่ได้แล้ว อยากกลับไปยุคนั้น"

[Sopon Supamangmee @sopons]

เคยสังเกตไหมว่าเวลาที่คุณทำงานได้ดีที่สุด เขียนได้ลื่น พูดได้คม ตัดสินใจได้เฉียบ มักเป็นตอนที่คุณ "ลืมตัวเอง" ไม่ได้คิดว่าคนอื่นจะมองยังไง ไม่ได้ห่วงว่าจะพลาด ไม่ได้วัดตัวเองกับใคร แค่ลงมือทำ
.
แต่พอถึงวินาทีสำคัญจริง ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัว "ถ้าพูดผิดล่ะ" "คนอื่นเตรียมมาดีกว่าแน่" "หัวหน้าคงผิดหวัง"
.
เสียงนั้นดังชัดจนเราเชื่อว่ามันคือตัวเราที่มาเตือนด้วยความหวังดี แต่แปลกตรงที่พอมันดังขึ้น แทนที่จะทำได้ดีขึ้น กลับแย่ลง ร่างกายเกร็ง มืองึกงัก ทำผิดมากกว่าถูก
.
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?
.
คำตอบที่ดีที่สุดไม่ได้มาจากนักจิตวิทยาหรือนักปรัชญา แต่มาจากโค้ชเทนนิสคนหนึ่ง
.
😱 [ สองคนในหัวเดียวกัน ]
.
ในทศวรรษ 1970 W. Timothy Gallwey โค้ชเทนนิสชาวอเมริกัน สังเกตเห็นปรากฏการณ์แปลก ๆ ในสนามซ้อม
.
นักเทนนิสที่ตีลูกได้สวยงามตอนซ้อมคนเดียว กลับตีพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อมีคนดู ไม่ใช่เพราะฝีมือเปลี่ยนไป แต่เพราะมี "เสียง" หนึ่งเข้ามาแทรก
.
“งอข้อศอกให้มากกว่านี้" "ครั้งที่แล้วตีเฉียงไป" "ถ้าพลาดอีกจะน่าอายมาก"
.
Gallwey เริ่มสังเกตว่านักเทนนิสทุกคนพูดกับตัวเองตลอดเวลา บางทีก็ด่าตัวเอง บางทีก็สั่งตัวเอง บางทีก็ขอร้องตัวเอง
.
เขาจึงตั้งคำถามว่า ถ้าคน ๆ เดียวทั้งพูดและฟัง ทั้งสั่งและทำตาม แสดงว่าข้างในนั้นมี "คน" มากกว่าหนึ่ง
.
เขาเขียนสิ่งที่ค้นพบไว้ในหนังสือ *The Inner Game of Tennis* โดยแบ่งจิตใจออกเป็นสองส่วน
.
Self 1 (จิตรู้สำนึก) คือเสียงที่คอยสั่ง ตัดสิน วิจารณ์ กังวล มันคือ "ผู้จัดการ" ที่เชื่อว่าถ้าไม่ควบคุมทุกอย่าง ทุกอย่างจะพัง
.
Self 2 (จิตไร้สำนึก) คือร่างกายและจิตใต้สำนึกที่เรียนรู้จากประสบการณ์จริง มันรู้วิธีตีลูกอยู่แล้ว ถ้าไม่ถูกรบกวน
.
Gallwey สรุปว่า
.
“The key to better tennis — or better anything — lies in improving the relationship between the conscious teller, Self 1, and the unconscious, automatic doer, Self 2."
.
“กุญแจสำคัญของเทนนิสที่ดีขึ้น — หรือ "อะไรก็ตาม" ที่ดีขึ้น — อยู่ที่การปรับความสัมพันธ์ระหว่าง Self 1 ผู้สั่งการ กับ Self 2 ผู้ลงมือทำ”
.
สิ่งที่ Gallwey ค้นพบนั้นสามารถนำมาใช้ได้มากกว่าการตีเทนนิส
.
🎾[ Self 1 ทำร้ายเราได้อย่างไร? ]
.
สิ่งที่น่ากลัวเกี่ยวกับ Self 1 คือมันไม่ได้แค่วิจารณ์สิ่งที่เราทำ มันค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่เราเชื่อว่าเราเป็น
.
Gallwey อธิบายกลไกนี้ไว้ว่า
.
“จิตเริ่มจากตัดสินเหตุการณ์ แล้วรวมเหตุการณ์เข้าด้วยกัน แล้วเอาตัวเองไปผูกกับเหตุการณ์เหล่านั้น สุดท้ายก็ตัดสินตัวเอง”
.
ลองนึกดูว่ามันเกิดขึ้นในชีวิตจริงยังไง
.
คุณนำเสนองานพลาดครั้งหนึ่ง Self 1 เริ่มจาก "พูดตรงนั้นไม่ดี" แล้วขยายเป็น "ทำไมนำเสนอได้แย่ทุกที" แล้วกลายเป็น "เราไม่เก่งเรื่องพูด" สุดท้ายกลายเป็น "เราไม่เก่งพอ"
.
จากเหตุการณ์เดียว กลายเป็นเหมารวมตัวตนว่าเราเป็นแบบนั้นไปเลย
.
นี่คือเหตุผลที่ Self 1 อันตราย มันไม่ได้แค่ทำให้ตีเทนนิสพลาด มันเปลี่ยน "สิ่งที่เราทำ" ให้กลายเป็น "สิ่งที่เราเป็น" แล้วเราก็ใช้ชีวิตตามบทที่มันเขียนให้โดยไม่รู้ตัว (หรือที่เราเรียกว่า self-fulfilling prophecy)
.
ตอนที่คุณนั่งเขียนงานแล้วลบทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะ "มันยังไม่ดีพอ" นั่นคือ Self 1
.
ตอนที่คุณอยากถามคำถามในที่ประชุมแต่เก็บไว้เพราะ "เดี๋ยวคนอื่นคิดว่าไม่รู้เรื่อง" นั่นก็คือ Self 1
.
ตอนที่คุณเลื่อนดูโซเชียลมีเดียแล้วรู้สึกว่าชีวิตตัวเองด้อยกว่าคนอื่น นั่นก็ยังคือ Self 1
.
ทุกครั้งที่คุณลังเลจะเริ่มต้นทำอะไรสักอย่างเพราะกลัวว่าจะไม่สมบูรณ์แบบ เสียงที่ขวางอยู่ไม่ใช่เหตุผล แต่เป็นความกลัวของ Self 1 ที่ปลอมตัวมาเป็นเหตุผล
.
แล้วจะทำยังไงกับมัน?
.
Gallwey ไม่ได้สอนให้นักเทนนิสตะโกนใส่ Self 1 ว่า "หุบปาก" เพราะนั่นก็ยังเป็น Self 1 ที่กำลังพยายามควบคุม Self 1 อีกที
.
สิ่งที่เขาสอนคือให้ “เปลี่ยนจุดโฟกัส”
.
แทนที่จะฟังเสียงวิจารณ์ในหัว ให้สังเกตลูกบอล ดูรอยตะเข็บของมันขณะหมุน ดูมันกระดอนจากพื้น แค่นั้น
.
เขาทดสอบเรื่องนี้โดยให้ลองบอกให้นักเทนนิสที่โฟกัสดูรอยตะเข็บแทนที่จะฟังคำสั่งในหัว ปรากฎว่าเริ่มตีลูกได้ดีขึ้นทันที โดยไม่ต้องพยายามมากขึ้น เพราะ Self 2 รู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไร มันแค่ต้องการพื้นที่ทำงานโดยไม่ถูกรบกวนนั่นเอง
.
Gallwey เขียนไว้ว่า
.
“เมื่อจิตปลอดจากการตัดสิน มันจะนิ่ง และทำหน้าที่เหมือนกระจกเงา เมื่อนั้นเท่านั้นที่เราจะเห็นสิ่งต่าง ๆ ตามที่มันเป็น”
.
‘เขาไม่ได้บอกให้ "หยุดคิด" เพราะนั่นเป็นไปไม่ได้ เขาบอกให้ "หยุดตัดสิน" แล้วจิตจะนิ่งลงเอง เหมือนผิวน้ำที่ไม่มีอะไรกระทบ มันจะสะท้อนทุกอย่างได้อย่างชัดเจนโดยไม่บิดเบือน
.
ลองเอามาใช้นอกสนามเทนนิสดูครับ
.
สมมติคุณกำลังจะนำเสนองาน เสียง Self 1 เริ่มดังขึ้นมา
.
“เตรียมมาไม่พอ" "สไลด์หน้านี้อ่อน" อะไรก็ตามแต่
.
แทนที่จะพยายามข่มเสียงนั้น ลองดึงความสนใจกลับมาที่สิ่งตรงหน้า สีหน้าของคนฟัง จังหวะลมหายใจของตัวเอง เนื้อหาที่กำลังจะพูด ไม่ต่างจากการดูรอยตะเข็บของลูกเทนนิส เมื่อโฟกัสเปลี่ยน เสียงก็เบาลง
.
หัวใจของ *The Inner Game of Tennis* ไม่ใช่เทคนิคตีลูก แต่คือการค้นพบว่า “เสียงในหัวไม่ใช่ตัวเรา”
.
มันเป็นแค่ Self 1 ผู้เช่าที่อาศัยอยู่ในหัว ไม่ใช่เจ้าของบ้าน
.
ส่วนตัวเราจริง ๆ คือ Self 2 ศักยภาพที่เงียบ ๆ แต่ทำงานได้อย่างน่าทึ่ง ถ้าไม่ถูกรบกวน
.
ช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างเสียงที่พูดกับคนที่ได้ยิน นั่นคือพื้นที่แห่งอิสรภาพ
.
คุณไม่ต้อง "ชนะ" เสียงในหัว แค่หยุดเชื่อว่ามันเป็นตัวคุณ
.
ครั้งหน้าที่เสียงนั้นดังขึ้นมา ลองหยุดแป๊บหนึ่งแล้วถามตัวเองว่า “ใครกำลังพูด? และใครกำลังฟัง?”
.
ช่องว่างระหว่างสองคำถามนั้น อาจเป็นจุดเริ่มต้นการปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของคุณเอง
.
- โสภณ ศุภมั่งมี