گاهی آدم فقط دنبال جاییست که بتواند خستگیِ دلش را زمین بگذارد...
برای خیلی از ما، مشهد و حرم امام رضا(ع) همانجاست؛
جایی برای یک «یا رضا»ی ساده،
برای اشکی که آرام میشود،
برای دلی که دوباره امید پیدا میکند.
السلام علیک یا علیبنموسیالرضا(ع)
#ایران_امام_رضا
عاقبت از زهر مأمون، پاره شد قلب رضا
در میان حجرۀ در بسته، میزد دست و پا
گه، جوادش را، گهی معصومه، را میزد صدا
داغ سنگین او تا صبح محشر، بر دل سوزان ما
#ایران_امام_رضا
امام رضا(ع) یعنی امیدِ پایانناپذیر. حتی در اوجِ ناامیدی، وقتی گرهای بر کار میافتد، تکرارِ نامِ اوست که دوباره نور را به دلِ ناامیدِ ما برمیگرداند.
#ایران_امام_رضا
قدرت ما از جای دیگری سرچشمه می گیرد. ایرانی که لرزه بر اندام ابرقدرت های پوشالی می اندازد .همان ایرانی است که زانو زده ی درگاه امام مهربانی هاست .
ما از حرم امام رضا جانمان قدرت گرفته ایم
#ایران_امام_رضا
حرم امام رضا(ع)، دارالشفای دلهاست. از کرامتهایی بگوییم که امید را به خانهها برگرداند، گرهها را گشود و شفا بخشید. روایت مردمی توسل در روزهای سخت.
#ایران_امام_رضا
غریبالغربا، پناه دلهای تنها. زائرانی که در حرمش میگویند: «اینجا احساس میکنم تنها نیستم.» روایت غربتهایی که با توسل به امام رضا(ع) به آرامش میرسد
#ایران_امام_رضا