( อั่งเปา )

คฤจรักษ์ สุขเสมอ

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

อั่งเปา - คฤจรักษ์ สุขเสมอ
ม.5/5 ( สายดุริยางคศิลป์ )
https://t.co/bUXAN4z5RB

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

[ม.6 ปิดเทอม 1, 15 ตุลาคม 2567]
ช่วงเที่ยงคืนเกือบตีหนึ่ง

คนคุ้นหน้าคุ้นตา
ยืนอยู่ที่หน้าอาคารดุริยางคศิลป์อยู่คนเดียวสักพักใหญ่

ในมืออุ้มเจ้าแมวดำตัวน้อย
ใบหน้าที่ไร้กรอบแว่นนั้นนิ่งเรียบราวกับคนไร้อารมณ์
ก่อนเดินหายเข้าไปด้านในตึกพร้อมกันเงียบๆ

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind (นายมันอะไรหรอ?)

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

คฤจรักษ์
อ่านว่า คิด-จะ-รัก
https://t.co/phWMlYvlvo

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

และจนผ่านไปไม่กี่วันมีข่าวลือฮือฮาพูดถึงความแปลกประหลาดนี้ ไม่รู้ว่าเริ่มต้นมาจากไหน

แต่เหมือนมีคนเริ่มพูดขึ้นมากันหนาหูเลยว่า เด็กห้อง 5 ที่หายไปนั่นน่ะ โดนผีพาไปแล้วรึเปล่า?
เหมือนรุ่นพี่นั้นไง ที่หายตัวไปในคืนวันครบรอบเมื่อ 7 ปีที่แล้วจนตอนนี้ก็ไม่พบเหมือนกัน

(จบเธรด)

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

เมื่อกลุ่มครูรวมถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจสอบกล้องวงจรปิดก็ไม่เห็นว่าอั่งเปาได้ออกไปภายนอกรั้วโรงเรียนเลย

ภาพสุดท้ายที่เห็น เป็นเขาขึ้นไปบนอาคารเฉลิมพ��ะเกียรติฯ แต่ค้นหา ตามตัวอย่างไรก็ไม่มีใครพบ

เรื่องราวเริ่มเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้น การหายตัวไปของอั่งเปาถูกลงไว้เป็นบันทึกประจำวัน

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่ได้แจ้งอะไรกับทางโรงเรียนไว้เลยเกี่ยวกับเรื่องนี้

จนท้ายที่สุดในช่วงเย็น
ครูประจำชั้นห้อง 5/5 ได้ติดต่อไปยังครอบครัว ก่อนพบว่าทางพ่อและแม่ต่างไม่รู้ว่าลูกชายของตนหายไปไหน เพราะเขาก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านแต่อย่างใด

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

[ม.5 เทอม 2, หลังวันครบรอบโรงเรียน]

เริ่มมีคนเอะใจถึงการหายตัวไปของคฤจรักษ์ หรืออั่งเปา กลุ่มคนแรกๆ คงเป็นรูมเม���ห้อง 3C ว่าออกไปไหนจากหอ ไม่ได้กลับมาจนถึงเช้า ทั้งทีปกติแม้แต่ห้องน้ำยังไม่ค่อยออกไปด้วยซ้ำ

อีกทั้งยังถูกครูสอบถามว่าอั่งเปาไปไหน ทำไมถึงไม่เข้าเรียน ไม่สบายรึเปล่า?

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “อื้ม“
ไม่มีการโต้ตอบประเด็นสำคัญอะไรหลังจากนี้ ถ���าจะมี ก็คงเป็นการพูดคุยเรื่องทั่วๆ ไปเสียมากกว่า

จะมีก็แต่ตะกอนบางอย่างที่เริ่มถมตัวหนาขึ้น

ก่อนช่วงเวลาที่จะได้อยู่กันแบบนี้คงยาวไปจนคุณครูเรียกรวมตัวขึ้นรถ หรือฝ่ายใดฝ่ายนึงโดยเพื่อนลากตัวไปละมั้ง

(มารวบจบให้ครับ- ขอบคุณคับ)

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

ม.5 เทอม 2*** (...)

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

[ม.5 ปิดเทอม 2, 14 กุมภาพันธ์ 2567]
คืนวันครบรอบโรงเรียน

เวลาประมาณ 22:40 น.
เดินลงจากตัวหอพัก ท่า��างกังวลและดูละล้าละลังไปทางด้านหน้าโรงเรียนคนเดียว โดยไม่ได้บอกอะไรรูมเมทเอาไว้

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind เป็นอีกครั้งที่คฤจรักษ์คงเงียบไปอยู่พักใหญ่ โดยที่ยังสบตามองอยู่กับคนตรงหน้า

“เราเคยอึดอัด“ ไม่งั้นคงไม่ได้เลิกกัน

“แต่ถ้ามายถามตอนนี้”
“เราว่าเราไม่ได้อึดอัดอะไรนะ”

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind มองคนเครื่องค้างไปครู่ใหญ่

สายตามองเหมือนกำลังงงปนกำลังรอว่าอีกคนจะพูดอะไรออกมากันแน่นะ จนได้ยินก็เงียบไป

“ขอโทษนะมาย... อันนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกัน...”
“...ว่าจะอึดอัดรึเปล่า”

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “เหมือนเดิม”
“... ก็แสดงว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังชอบอยู่?”

“งั้นหรอ?”

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “เหมือนเดิม?”

คนพูดซ้ำดูจะเลิกคิ้ว ดูตั้งคำถามชัดเจนในน้ำเสียงว่า เหมือนเดิมยังไง
บทจะซื่อ ก็ไม่รู้ว่านี่คือซื่อจนโง่ หรือแกล้งโง่กันแน่ แต่...ก็ดูจะเป็นอย่างแรกมาก��ว่าน่ะนะ สำหรับอั่งเปาที่เขารู้จัก

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind รู้สึกเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เงียบไปเสียพักใหญ่ กว่าจะพูดออกมาได้

“แล้วมายอยากเกลียดเรารึเปล่า?“

ถ้าเป็นในละครหรือฟิคแชทในแอพดัง อั่งเปาคงเป็นต��วละครชายแท้ที่โดนรุมด่าแล้วละ(...)

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “ไม่ได้เกลียด”
“อย่างที่เราว่า เราไม่เคยเกลียดเลย“

“แต่ยังไงมายควรเกลียดเรานะ”
“เราทำเอาไว้ตั้งขนาดนั้น“ เลิก โดยไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่อยาก��รือจะรู้สึกยังไง

”เพราะพอเห็นมายยังดีกับเราขนาดนี้“
”เรารู้สึกว่าเราทำร้ายมายกว่าเดิมอีก” คงเพราะเวลาคนอย่างเปาพูด ก็พูดเถรตรงเกินไป

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “แล้วตอนนี้ไม่โกรธแล้วหรอ?”

ยิ้มบางๆมองตอบกลับไป

”เราไม่ได้เกลียดมายหรอก“
”ไม่เคยเกลียดเลย“

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind ฟังจนจบคนสูงกว่าก็ยิ้มออกมาบางๆ

“อือ”

“เราไม่ได้���ึดอัดอะไรหรอก”
“แค่รู้สึกว่า มายน่าจะควรโกรธ ควรจะเกลียดเรามากกว่านี้?” หัวเราะเบาๆ “แต่ไม่เป็นแบบน้้นจริงก็ดีแล้วละ”

“ถ้าเรามอง หรือเข้าใจผิดไปแล้วมายไม่สบายใจ”
“เราต้องขอโทษด้วยนะ“

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “ตั้งแต่เราเลิกกันแล้วเราไม่ค่อยได้คุยกันมันก็จริง...“

”แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไม่ใช่หรอ?“
”และจริงอยู่... ที่เพื่อนกันก็เป็นห่วงกันได้เป็นเรื่องปกติ....”

“���ราแค่... ไม่อยากให้มายดูให้ความสำคัญกับเรามากขนาดนั้น“

[( อั่งเปา ) @TDR4_Angbao]

@TDR4_Mind “.........” ประโยคสุดท้ายทำเอาเขานิ่งไปจนสังเกตได้ สักพักก็เอ่ยสิ่งที่คิดออกไป

“มาย”
“เลิกห่วงเราขนาดนั้นได้แล้วมั้ง...?”