Is er bij onze universiteiten binnen een faculteit psychologie nog een durfal te vinden die deze collectieve rode lijn-begeestering als waarschuwing ten voorbeeld stelt van het gevaar van het fenomeen groepspsychose?
Na jarenlange bekommernis over onze joodse stadsgenoten wordt het nu wel eens tijd dat onze lezers van andere snit ook eens worden bediend met aandacht voor hun genocide-leed beleving.
Na deze doldwaze zondag, met vertoon van veel buitenissig menselijk gedrag, gaan onze gedachten uit naar het lot van onze met minder opzichtige stoornissen kampende medemensen die in TBS-klinieken hun dagen in opsluiting moeten slijten.
"Hitler had ook een bom op Auschwitz kunnen gooien, hij nam alleen de tijd om te vergassen."
Zomaar een vergelijking van een medestander van Job Cohen vanmiddag op het Museumplein.
De rechtvaardiging voor deze bizarre uitspraak? "Ik ben zelf Joods, dus ik weet er alles van."
De morele ondergrens van De Rode Lijn zakt met de minuut dieper weg.
#RodeLijn
Ha, kijk toch eens wat goed! Acteurs, schrijvers, zangers en andere zelfbenoemde gewetens van onze natie roepen ons op om zondag massaal de Rode Lijn te lopen tegen genocide, onderdrukking en geweld.
Wat super dat deze drukbezette cultuurdragers eindelijk aandacht besteden aan de Gazanen die u links in beeld ziet, gefilmd eind oktober 2026.
Eindelijk gaan onze dappere celebs deze tribale barbaren oproepen hun wapens neer te leggen, te stoppen met terreur en met het verheerlijken van geweld. Ze zullen vanuit Amsterdam een vuist maken om Hamas definitief te ontwapenen, een einde te maken aan hun genocidale jihad en aan het streven naar de vernietiging van de Joodse staat.
Wat een verademing dat onze sterren hun bekendheid inzetten om Hamas te vragen kinderen niet langer op te voeden als martelaren, van de wieg tot de bomgordel. Om geen raketten meer af te schieten op Israëlische burgers en om de eigen bevolking niet langer op te offeren aan een eindeloze oorlog.
Ook maken deze helden de geschiedenis eindelijk bespreekbaar. In 2005 trok Israël zich terug uit de Gazastrook, inclusief alle Joodse inwoners. Er ontstond ruimte voor Palestijns zelfbestuur. Maar wat deden de Gazanen? Ze stemden in 2006 in groten getale op Hamas, dat een jaar later met geweld de macht in Gaza greep. Het waren meteen de laatste verkiezingen.
Wat volgde, was allesbehalve twintig jaar vreedzame staatsopbouw. In plaats daarvan kwamen er raketwerpers, een ondergronds tunnelnetwerk, terreuraanslagen en uiteindelijk de afschuwelijke pogrom van 7 oktober 2023.
Top dat deze Rode Lijnridders Israël vragen de terugtrekking van 2005 ongedaan te maken, want dat was inderdaad de grootste fout die Israël kon maken. Kennelijk was het experiment met Hamas als bestuurder toch niet zo’n doorslaand succes.
De timing is historisch. Zondag 8 november, één dag voor de herdenking van de Kristallnacht. Mooier wordt het niet.
Exact het antisemitische nazi-bloedsprookje dat Joden babies zouden opeten; nu zouden ze honden trainen om mensen te verkrachten. Deze vrouw is een UN-official, waar ook dat Genocide-verhaal van komt. Geloof haar niet, Rode Lijn.
Exact het antisemitische nazi-bloedsprookje dat Joden babies zouden opeten; nu zouden ze honden trainen om mensen te verkrachten. Deze vrouw is een UN-official, waar ook dat Genocide-verhaal van komt. Geloof haar niet, Rode Lijn.
Zoveel corruptie met behulp van belastinggeld en vrome praatjes over democratie en rechtsstatelijkheid heeft de Camorra nooit met afpersing en geweld teweeg kunnen afdwingen!
Martin Bosma legt hier prachtig bloot waarom democratie in Nederland al lang niet meer bestaat.
Kartelpartijen hebben decennialang stromannen op belangrijke posities geplaatst.
Zelfs als we een volledig rechts kabinet zouden krijgen, kan dat weinig doen vanwege de vele geplaatste stromannen die het beleid actief tegenwerken.
Het laatste mooie voorbeeld is een goede vriend van Máxima: Klaas Knot, die door Jetten wordt gepromoot als opvolger van Lagarde bij de Europese Centrale Bank.
Knot zorgde ervoor dat De Nederlandsche Bank miljarden verloor.
Gewone mensen zouden in zo’n geval juist niet worden voorgedragen.
Maar de WEF-man Knot heeft waarschijnlijk een opdracht: de Nederlandse pensioenpot overdragen aan de EU.
Onder andere Frankrijk kan die pot goed gebruiken.
Of Knot die baan krijgt, moeten we afwachten.
Maar dit is hoe het werkt in Nederland en de EU.
Niets ten bate van de bevolking, maar wel ten bate van degenen die de macht al jaren hebben en die behouden door baantjes te verdelen. Niet aan degenen met de beste kennis en capaciteiten, maar aan degenen die het gewenste beleid gaan uitvoeren.
Robbie groet ‘s ochtends de dingen.
“Dag Appie Happie,
Dag mama vrouwtje,
Dag banaantje nog zo groen,
Ploem, ploem,ploem”
Hij laat ons de wereld zien door het onbevangen oog van een kind.
Onze MP, gespecialiseerd in het nadoen van de kleuter die hij is.
Een supermarkt is meer dan een winkel. Het is niet alleen de plek waar we boodschappen doen, maar ook de plek waar veel jongeren hun eerste baantje hebben en een plek in de wijk waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Dat heb ik vandaag gezien en gehoord in Leidschendam.
De afgelopen tijd hebben we gezien dat onze voedselvoorziening sterk afhankelijk is van informatie- en communicatiesystemen. Ook stijgen de prijzen door onrust in de wereld. Dit maakt het extra belangrijk dat we als overheid samenwerken met supermarkten. Daarom ging ik vandaag in gesprek met AHOLD over hoe zij hier mee omgaan. Zo werken we samen aan voedselzekerheid voor Nederland, ook in tijd van crisis.
Maastricht. Nederland in het klein. De bijeenkomst van IJAR en StandWithUs met dr. Eliyahu Sapir werd op het laatste moment afgeblazen. Een keiharde knieval voor antisemitische palliemidatie. Een universiteit die een Joodse docent niet veilig kan laten spreken, kan beter de deuren sluiten.
En dan de ranzige poging van het bestuur om de verantwoordelijkheid uit te smeren over ‘voor- en tegenstanders’. De UM zegt zelf dat pro-Pallie groepen de bijeenkomst wilden verhinderen. StandWithUs riep mensen op naar Maastricht te komen voor de lezing. Een spreker willen horen is niet hetzelfde als hem het zwijgen opleggen. En sinds wanneer staan mensen met Israëlische vlaggen, gezichtsbedekking, trommels en megafoons bijeenkomsten te verstoren? De universiteit maakt degenen die een bijeenkomst willen bijwonen medeverantwoordelijk voor de dreiging van lui die de boel wilden saboteren. Een abjecte slachtofferomkering.
Volgens StandWithUs ging het om twaalf studenten. Studenten die opnieuw ervaren dat hun rechten wijken zodra agressors druk zetten. Eerder werd Rawan Osmans lezing verstoord en moest Shabbos Kestenbaum uitwijken naar een geheime locatie. Hoe vaak moet dit gebeuren voordat het eeuwige ‘we betreuren het’ wordt herkend als het sneue bestuurlijke alibi dat het is?
En er was al beterschap beloofd. Na de verstoring van Osman erkende de UM zelf dat men anders had moeten handelen. Het bestuur kondigde strengere toegangscontroles, goede beveiliging en ingrijpen bij intimidatie, haatzaaien of geweld aan. Ruim een jaar later wordt niet de intimidatie gestopt, maar opnieuw een Joodse bijeenkomst afgeblazen. Zoveel zijn al de toezeggingen dus waard.
Het wrange is dat Sapir tijdens zijn lezing juist de institutionele tekortkomingen bij de bescherming van academische vrijheid en Joods studentenleven wilde bespreken. ‘De Universiteit Maastricht demonstreert hiermee exact de institutionele tekortkomingen die ik vanavond aan de kaak had willen stellen’, reageerde hij na de afgelasting. De universiteit leverde zelf het bewijs voor zijn betoog.
Dan de kameel in de bruine collegezaal: de Taskforce Antisemitismebestrijding. Rianne Letschert, voormalig bestuursvoorzitter van de UM en inmiddels D66-minister van Onderwijs, maakte er nota bene zelf deel van uit.
Het rapport ‘Gevangen in Vrijheden’ beschrijft hoe Joodse studenten worden geïntimideerd en uitgescholden, hoe zij hun Joodse identiteit verbergen en de campus mijden. De aanbevelingen zijn glashelder: kom publiekelijk voor Joodse studenten op, handhaaf tegen intimidatie, werk met politie en lokaal bestuur samen en regel vooraf voldoende beveiliging om annuleringen van Joodse bijeenkomsten te voorkomen. Letterlijk: zorg dat Joodse activiteiten doorgang kunnen vinden.
De UM doet nu dus precies wat de taskforce zegt dat voorkomen moet worden.
Nog grotesker: in april verdedigde Letschert als minister het rapport in de Tweede Kamer. Ze beloofde dat de aanbevelingen zouden worden opgevolgd. ‘Dat zijn we de Joodse gemeenschap schuldig. Daar kunt u mij op afrekenen’, verklaarde ze plechtig.
Nou, minister Letschert, hier is uw afrekening! Want wat is dit rapport eigenlijk waard? Wat is de betekenis van een taskforce, een Kamerdebat en al uw toezeggingen wanneer universiteiten vervolgens ongehinderd precies doen waartegen het rapport waarschuwt? We zien een peperduur circus van ‘kijk ons eens iets doen’, terwijl Joodse studenten en medewerkers hun vrijheid inleveren.
De UM bood lafjes een online alternatief aan. Dat is dus wat er van de beloofde inclusie overblijft: Joods leven mag, zolang het uit het zicht van de antisemitische palliemeute verdwijnt. Wat is de volgende stap? Een plekje achter een boekenkast waar Sapir voortaan online colleges kan geven? Een ‘achterzaal’ in de bibliotheek voor de Joodse professor?
Ondertussen staat de wereld op zijn kop: dit is óók de universiteit die een Gazaanse Hamasfanboys met open armen ontvangt. De keuze is helder. Waar hebben we dit toch eerder gezien?
#Trouw De geradicaliseerde columnist #DolfJansen vergelijkt en noemt #SGP#BBB en #Ja21 in één adem met de #NSB. Trouw is een voormalige verzetskrant en stond ooit voor christelijke waarden. #DolfJansen
Bemoedigend te zien dat er temidden van alle genocide-misère bij de Gazanen nog voldoende ambitie heerst voor het vertoon van een nog vitale volkscultuur!
This was a disturbing and deeply embarrassing scene in Gaza City today during the funeral of a man killed in an Israeli airstrike for allegedly being affiliated with Hamas. Members of his clan fired thousands of rounds into the air, initially causing panic and confusion among residents who did not understand what was happening. The spectacle of armed men recklessly discharging weapons sparked widespread anger and contempt among many Gazans, who viewed it as yet another example of the destructive behavior of powerful clans in the Strip.
The incident renewed calls to disarm Gaza's clans and militias and remove weapons from civilian hands to reduce crime, curb intra-Palestinian violence, strengthen the rule of law, and break patterns of behavior that fuel radicalization, intimidation, and the dominance of armed actors over civil society.
Many Palestinians bitterly note the irony that these same clans and armed strongmen, so eager to display their power before fellow Palestinians, tend to disappear when confronted by the Israeli military. Time and again, tribal militias, criminal gangs, and other armed actors avoid direct confrontation with the IDF, yet readily turn their weapons on other Palestinians, whether against Palestinian Authority forces in the past or, at times, even against Hamas itself.
There should be no tolerance for lawlessness. Neither "martyrs" nor their families have the right to terrorize an entire society in the name of archaic notions of honor, death glorification, or tribal privilege. Hamas and Gaza's powerful clans alike must be disarmed, for the sake of Palestinians and Israelis alike.