TumJS

[TumJS @TLksf]

XLM Learn to Earn https://t.co/D89NLzbJOs

[TumJS @TLksf]

VIRTUAL Learn to Earn https://t.co/T1tX6dmtL9

[TumJS @TLksf]

https://t.co/SrInD6uL0X

[TumJS @TLksf]

https://t.co/npgE9zfN7T

[TumJS @TLksf]

https://t.co/M1xHN4SuUs

[TumJS @TLksf]

https://t.co/M1xHN4SuUs

[TumJS @TLksf]

ETHFI Learn to Earn https://t.co/hRGdniFXvR

[FIRE อีก 12 ปีเกษียณ @retire2038]

รีวิวพาพ่อแม่เที่ยวไปกับทัวร์ รอบนี้ไปจีนเมือง เฉิงตู คนละ 19,888 บาท 6 วัน 5 คืน

> 3 อุทยานแห่งชาติ (หวงหลง จิ่วไจ้โก สี่ดรุณี)
> ลงเครื่องเฉิงตู
> นอน รร 4 ดาว
> นั่งรถบัสยาวๆ
> อาหารดี อิ่ม สุกี้หมาล่า

ถือเป็นอีกทริปที่คุ้มค่ามากๆ สวยมากๆ
สักครั้งในชีวิต Under 20,000 ที่นี่สุด 🧵

[TumJS @TLksf]

Cake Learn to Earn https://t.co/mm2GEXfYP9

[TumJS @TLksf]

BREV Learn to Earn https://t.co/FfwU3lkeTi

[TumJS @TLksf]

WLFI (rerun) Learn to Earn https://t.co/xi4G96SzCm

[11:11 @2025pics]

Nature’s beauty in its purest form

[Sopon Supamangmee @sopons]

🌅 [ I Choose a Boring Life ชีวิตที่โคตรน่าเบื่อ…แต่เป็นชีวิตที่โคตรดีสำหรับผม ]
.
.
คิดอยู่สักพักแล้วว่าจะแชร์เรื่องนี้ เพราะหัวข้อมันอาจจะดูแปลกสักหน่อย อะไรวะ “เลือกใช้ชีวิตที่น่าเบื่อ” จะมาแชร์อะไรจริงไหม?
.
แต่ในยุคที่ทุกอย่างต้องรวดเร็ว ต้องคูล ต้องว้าว ต้องมีอะไรให้เล่าในวงสนทรนาหรือโพสต์อวดลงโซเชียลทุกสัปดาห์ แต่ความจริงคือ…ผมเคยลองแล้วไอ้ชีวิตแบบนั้นอยู่ช่วงหนึ่งตอนอยู่มหาวิทยาลัยแรกๆ ด้วยความที่อยู่ต่างบ้านต่างเมือง พ่อแม่ไม่ได้มาตามดู ไม่ต้องรายงานอะไรใครด้วย ยิ่งง่ายเลย แต่รู้สึกว่ามันไม่เวิร์กเท่าเหล่าไหร่แฮะ มันแค่ทำให้ผมเหนื่อยสุดๆ ไปเลย
.
ไปเรียนก็ไม่รู้เรื่อง ปวดหัว ทำงานเสริมก็ไม่ดี ไม่มีสมาธิ อารมณ์เสีย หงุดหงิดทั้งวัน และรู้สึกเหมือนต้องใช้พลังทั้งชีวิตเพื่อตามให้ทันความคาดหวังของคนอื่น จนลืมถามตัวเองว่าจริง ๆ ผมต้องการอะไรกันแน่
.
จนกระทั่งวันหนึ่งเพื่อนชื่อเดวิดซึ่งเป็นมนุษย์สายชิล (อาจจะเรียกว่าสายเขียวก็ได้แหละ) ชวนผมไปเที่ยวที่บ้านช่วงวันหยุด ผมนี่โครตตื่นเต้นเลยเพราะบ้านมันติดทะเลสาบ มีเรือลำเล็กๆ ที่ออกไปขับได้ คิดในใจวันนั้นคงปาร์ตี้สุดเหวี่ยงแน่นอนเลย
.
แต่ผิดครับ...มันนั่งดูทะเลสาบทั้งวันเลย (55555 กูปวดหัว) สั่งพิซซ่ามากิน เอาเก้าอี้พับมานั่งข้างทะเลสาบ หยิบหนังสือมาอ่าน ชวนคุยเรื่องปรัชญาชีวิต ฟิสิกส์ มังงะ และอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะมากมาย เอาเป็นว่าห่างไกลจากความสุดเหวี่ยงคนละขั้วเลย
.
แต่เฮ้ย...ผมมีความสุข แบบถ้าเต็ม 10 ตอนนั้นคือ 100 เลย สมองเบาโล่ง ถอดรองเท้าเดินบนหญ้า แสงแดดอ่อนๆ บทสนทนาที่เต็มไปด้วยมิตรภาพ ผมถึงได้เริ่มคิดว่า บางทีชีวิตที่ดีมันอาจไม่ได้เริ่มจากความว้าว…แต่มาจากความ “ว่าง” ต่างหาก
.
ว่างจากเสียงรบกวน ว่างจากความคาดหวังของโลก ว่างจากความรู้สึกว่าต้องพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลา ผมเลยเริ่มเปลี่ยน ลองเลือกความเงียบมากกว่าเสียงดัง เลือกความเรียบง่ายมากกว่าความหวือหวา เลือกอยู่บ้านมากกว่าออกไปใช้เงินสุดเหวี่ยง ออกไปหาธรรมชาติ เริ่มเดินป่า เริ่มออกกำลังกาย เริ่มอ่านหนังสือ และใช้ชีวิต ‘น่าเบื่อ’ มากขึ้น
.
และสุดท้ายก็ตกใจว่าชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่คนเรียกว่า “น่าเบื่อ” มันกลับเติมเต็มผมได้มากกว่าสิ่งที่ผมเคยตามหามาทั้งหมด
.
🌱 ความจริงคือหลายคนโตมากับความคิดว่า ต้องกล้าบ้าบิ่น ต้องหาความท้าทาย ต้องทำอะไรที่เสี่ยง ๆ บ้างเพื่อพิสูจน์ความเจ๋ง ว่าใช้ชีวิตคุ้ม ซึ่งถ้าคุณคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ผิดอะไรนะครับ แต่ผมน่าขะไม่ใช่คนประเภทนั้นตั้งแต่แรก ยิ่งเมื่ออายุมากขึ้น ผมไม่รู้สึกว่าการกระโดดลงน้ำลึกจากหน้าผาหรือขี่มอเตอร์ไซค์เร็ว ๆ ทำให้ตัวเองใช้ชีวิตคุ้มขึ้นเลย มันแค่ทำให้อยากซื้อประกันชีวิตเพิ่มอีก (55555)
.
บอกตรง ๆ ผมชอบความสบาย ชอบความสงบมากกว่า และชอบที่ไม่ต้องทำอะไรเสี่ยงจนตัวเองเจ็บหรือกระเป๋าตังค์พัง (แค่นิ้วก้อยเตะขาเก้าอี้ก็ทรมานมากพอแล้ว) ผมปล่อยให้คนที่คลั่งความตื่นเต้นเก็บคะแนน YOLO กันไปเถอะ ส่วนผมขอเก็บแต้มการนอนเต็มอิ่ม 7-8 ชั่วโมงแทน
.
เรื่อง FOMO นี่น่าสนใจนะ เพราะคนมักจะ “กลัวพลาด” เวลาเห็นเพื่อนออกไปปาร์ตี้ เที่ยวเมืองนอก หรือลงสตอรี่กินข้าวร้านแพง ๆ เพราะมันฟังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย? เอาจริงๆ นะ พอเริ่มตัดใจ เลิกฝืนตัวเอง และอยู่บ้านในคืนวันศุกร์ ผมพบความจริงแบบโคตรง่ายว่า…ผมไม่ได้พลาดอะไรเลย นอกจากเสียงดัง ๆ กลิ่นบุหรี่ และการกลับบ้านตีสองแบบหมดแรง เพราะนั่นไม่ใช่ตัวตนของผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
.
ผมกลับได้อย่างอื่นแทน ความสงบ ความคิดที่ตกตะกอนหลายอย่าง โมเมนต์เล็ก ๆ ที่ชีวิตจริงมันเกิดขึ้น เช่น การชวนเพื่อนมานั่งกินสุกี้ที่บ้าน เล่นเกมกัน วันหยุดออกไปปั่นจักรยานที่สวนสาธารณะ อ่านหนังสือ บางวันว่างๆ ซักผ้า จัดโต๊ะทำงานใหม่แบบเนิร์ด ๆ หรือการนั่งเงียบ ๆ คนเดียวโดยไม่รู้สึกผิด ตลกดีนะ ที่สิ่งที่เคยดู “น่าเบื่อ” กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีที่สุดตอนเป็นผู้ใหญ่
.
แล้วความน่าเบื่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุด รูทีนประจำวัน ก็กลายเป็นเคล็ดลับในชีวิตผมด้วยนะ
.
วันก่อนเพิ่งฟังเรื่อง Routine ของ Saitama ที่แอดทอยพูดบนเวที WLF เลยมานั่งดูของตัวเองหน่อย
.
ตื่นตี 5 - 5:30
วิ่ง 60-90 นาที (ยกเว้นเช้าหลังจากคืนที่มีบอลหรือเดินทาง)
อ. พฤ ส weight training 60 นาที (ยกเว้นเดินทาง)
อ่านหนังสือ 60-90 นาที (ก่อนเข้างาน)
เขียนหลังเลิกงาน (ที่ไม่ใช่งานบริษัท) 1-2 ชั่วโมง
แปล 1 ชั่วโมง
นอน 7 ชั่วโมง
.
เสาร์อาทิตย์ส่วนใหญ่จะพัก อยู่กับครอบครัวล้วนๆ
.
รูทีนนี้เพิ่งมาลงตัว ถือว่าค่อนข้างลงตัว ผลงานบริษัทถือว่าเยี่ยม ไม่ขาดตกบกพร่อง ออกหนังสือและแปลหนังสือมาเฉลี่ยปีละ 2-3 เล่ม อ่านหนังสือได้เกินเป้าปีละ 52 เล่มแล้วปีนี้
.
ผมตื่นเวลาเดิมทุกวัน อ่านหนังสือเวลาเดิม ทำงานเวลาเดิม ออกกำลังกายเวลาเดิม เสื้อผ้าก็ชุดเดิม และกลับบ้านเวลาเดิม ไม่ใช่เพราะผมเป็นพวกชอบความจำเจอะไรขนาดนั้น แต่เพราะความคงที่มันช่วยให้สมองผมไม่เดินออกนอกเส้นทางไปไกลเกินไป ยิ่งรูทีนชัด ชีวิตก็ยิ่งสงบขึ้น ไม่ต้องคอยเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องปรับตัวตลอดเวลาแบบนั้น สิ่งที่ตามมาคือสมาธิครับ การโฟกัส ชอบคิดงานต่างๆ และที่สำคัญไม่รู้สึกเหมือนถูกชีวิตไล่ต้อนให้ต้องทำอะไรอยู่ตลอดเวลา
.
และอีกอย่างสำหรับผมชีวิตที่น่าเบื่อมันประหยัดเงินมากๆ เลยนะ สมัยตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ เงินหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ทำงานหาเงินจ่ายค่าปาร์ตี้ ค่าดื่ม ค่าเที่ยว ค่าอาหารราคาไม่สมเหตุสมผลในร้านดังๆ พอไม่ต้องวิ่งตาม เงินก็ไม่ค่อยรั่ว (ตอนนี้ไปรั่วกับพวก Gadget แทน 555) แต่พอเห็นยอดบัญชีค่อยๆ โต ก็เริ่มรู้สึกว่าชีวิตไม่ค่อยเหนื่อย อาจจะลดเวลาทำงานลงได้บ้าง เอาเวลาไปเติมความสุขชีวิตแบบอื่นแทน
.
และสุดท้าย สิ่งที่ผมรักที่สุดในชีวิตที่โคตรน่าเบื่อนี้ คือ “ความชัดเจนในหัว” เราติดนิสัยยัดทุกอย่างเข้ามาในชีวิต ไม่ว่าจะงาน ความสัมพันธ์ ความคาดหวัง หรือความอยากเป็นใครสักคนจนหัวมันตึงตลอดเวลา แต่พอเลือกเส้นทางที่เรียบง่ายขึ้น เงียบขึ้น ความคิดผมก็ชัดขึ้นนะ รู้ตัวว่าต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร และอะไรคือสิ่งที่ทำให้เป็นตัวเองจริง ๆ ไม่ใช่เวอร์ชันที่โลกอยากให้เป็น
.
เอางี้...ผมไม่ได้บอกว่าทุกคนต้องใช้ชีวิตแบบผมนะ อยากสุดเหวี่ยงก็ทำเถอะ แต่สำหรับใครก็ตามที่ (เชื่อว่ามีไม่น้อยนะ) ที่เหนื่อยกับความคาดหวังจากโลก ความวุ่นวายแบบไม่หยุดพัก และความรู้สึกว่า “ต้องทำตัวเจ๋งตลอดเวลา” ชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้อาจจะเป็นยาที่รักษาหัวใจได้ดีไม่น้อย
.
ชีวิตที่ไม่ต้องรีบโต ไม่ต้องรีบโชว์ ไม่ต้องรีบเป็นอะไรเลยก็ได้นะ แค่ลองซื่อสัตย์กับตัวเองและมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้ามไปก็ได้
.
และถ้าใครบอกผมว่ามัน “น่าเบื่อ”? มันน่าเบื่อจริงแหละ
.
แต่ผมบอกเลยว่านี่แหละความน่าเบื่อที่ผมเลือกด้วยความเต็มใจและมันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่ผมเคยทำในชีวิตเลย
.
เดวิดบอกผมว่า “โลกรีบพอแล้ว แต่เราเลือกได้ว่าจะรีบตามโลกรึเปล่า”
.
ปล. เรื่องความตื่นเต้นในชีวิตผมก็เติมๆ บ้างนะ แต่จะเป็นเรื่องที่อยากทำจริงๆ เช่นไปเที่ยวที่ใหม่ๆ ลองร้านอาหารที่อยากชิม เกมที่อยากเล่น หนังสือที่อยากอ่าน กิจกรรมที่อยากทำ (ขนาดความตื่นเต้นยังน่าเบื่อเลยนะเนี้ย 555)
.
[ #เก่งแบบเป็ด 🦆]

[Sopon Supamangmee @sopons]

มีคำพูดของ คาร์ล ยุง (Carl Jung) ที่อ่านแล้วต้องหยุดคิดกับมันสักพักหนึ่ง เขาเคยพูดว่า
.
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการยอมรับตัวเองอย่างสมบูรณ์”
.
ตอนแรกผมไม่ค่อยเข้าใจหรอก จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมรู้สึกว่าไม่ว่าชีวิตจะประสบความสำเร็จแค่ไหน หรือทำเป้าหมายบางอย่างได้ดีแค่ไหน ทำไมมันยังมีบางอย่างที่ข้างในรู้สึกว่างเปล่า เหมือนเราใส่หน้ากากเล่นบทบาทบางอย่างจนเก่ง จนลืมว่า “ตัวจริง” ของเราหน้าตาเป็นยังไง
.
ผมรู้สึกแบบนั้นตอนสวมหน้ากากเป็นเจ้าของธุรกิจที่มุ่งมั่นจะประสบความสำเร็จ อยากเป็นยูนิคอร์น วิ่งตามล่าเงินทุน พิชชิ่งเวทีแล้วเวทีเล่า ได้เงินทุนมาแล้วอยากได้อีก อยากให้มันโตไปอีก แต่สุดท้ายวันหนึ่งก็มาถามตัวเองว่า “นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ เหรอ?” หรือเรากำลังหลงทางอยู่กันแน่ เป้าหมายนี้เราตั้ง หรือ ใครตั้ง?
.
ยุงเชื่อว่า “ฉัน” ที่เรารู้จัก เป็นเพียงแค่ “เปลือก” (หรือที่เขาเรียกว่า persona)
.
เรามีหลาย “ตัวตน” ที่เราสวมใส่ในแต่ละสถานการณ์
.
เรามีเวอร์ชันที่เป็นมืออาชีพในที่ทำงาน
เรามีเวอร์ชันที่เป็นลูกที่ดี
เรามีเวอร์ชันที่เป็นเพื่อนร่าเริง และคู่รักที่เข้าใจ
.
ทั้งหมดนั้นจำเป็นนะ เพราะมันคือหน้ากากทางสังคมที่ช่วยให้เราทำหน้าที่ได้ดี แต่ปัญหาคือ… ถ้าเราเผลอสวมมันนานเกินไป เราจะเริ่มเชื่อว่าหน้ากากนั้น “คือตัวเรา”
.
และนั่นคือจุดที่ชีวิตเริ่มหลงทาง เหมือนผมที่วิ่งไล่ตามเป้าหมายโดยไม่รู้เลยว่าทำไปทำไม หรือ เพื่ออะไร จนกระทั่งเบิร์นเอาต์และแทบไม่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรเลยในแต่ละวัน
.
บางทีวันนี้คุณอาจตื่นขึ้นมาตอนอายุ 45 พร้อมเรซูเม่ประสบการณ์ทำงานที่สวยหรู แต่ตอบไม่ได้เลยว่า “ฉันคือใครกันแน่” อารมณ์ประมาณนั้นเลย
.
ใต้หน้ากากนั้นคือสิ่งที่คุณซ่อนไว้ ความกลัว ความอิจฉา ความโกรธ ความต้องการที่ไม่กล้าพูดออกมา
.
ยุงเรียกสิ่งนี้ว่า “เงา” (the shadow)
.
มันคือส่วนที่คุณปฏิเสธมาทั้งชีวิต แต่กลับควบคุมคุณอยู่เงียบๆ
.
ยกตัวอย่างเวลาคุณระเบิดใส่ใครเพราะเรื่องเล็กๆ นั่นไม่ใช่เรื่องของ “เขา” แต่มันคือเงาของคุณที่อยากถูกมองเห็น
.
และยุงเตือนว่า “สิ่งที่คุณต่อต้าน จะคงอยู่ต่อไป” ยิ่งคุณหลบ มันยิ่งเติบโตในความมืด
.
ลองคิดดู คนที่คุณเกลียดที่สุดอาจสะท้อนสิ่งที่คุณไม่ยอมรับในตัวเอง พูดอีกอย่างคือสิ่งที่เรามักเกลียดในคนอื่น เพราะมันคือสิ่งที่เราไม่อยากเห็นในตัวเราเอง
.
เงาของผมคืออะไร? ผมมานั่งคิด
.
อะไรคือสิ่งที่ผมพยายามกลบซ่อนอยู่ข้างในด้วยเปลือกหุ้มที่เรียกร้องหาความสำเร็จ ความร่ำรวย ชื่อเสียงต่างๆ
.
พอสังเกตดูและจ้องมองลงไปลึกๆ เงานั้นมันความรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง กลัวคนอื่นไม่ยอมรับ กลัวดีไม่พอ กลัวความรู้สึกที่ว่าตามคนอื่นไม่ทัน
.
ยุงบอกว่า “การรู้จักตัวเอง” ไม่ใช่การแสวงหาความสงบของจิตใจ แต่คือมันการเผชิญหน้ากับด้านที่คุณไม่ชอบที่สุด
.
คุณจะได้พบ “เพื่อนขี้อิจฉา” ในตัวเอง “คนขี้กลัว” ที่ยังต้องการคำยืนยัน“คนเจ้าอารมณ์” ที่ซ่อนอยู่หลังความเงียบ
และนั่นคือค่าผ่านประตูของการเติบโต
.
คุณจะไม่มีทางได้พบ “ตัวตนที่เข้มแข็ง” โดยไม่ยอมรับ “ตัวตนที่หวาดกลัว”
.
คุณจะไม่มีทางได้พบ “ตัวตนที่เติมเต็ม” โดยไม่ยอมรับ “ตัวตนที่เว้าแหว่ง”
.
คุณจะไม่มีทางได้พบ “ตัวตนที่กล้าหาญ” โดยไม่ยอมรับ “ตัวตนที่กังวลใจ”
.
แต่เมื่อคุณเริ่มยอมรับ มันจะเปลี่ยนจากศัตรูเป็นพลัง
.
ความโกรธกลายเป็นความกล้า
ความอิจฉากลายเป็นแรงผลักดัน
.
สิ่งที่คุณเคยคิดว่าเป็น “พิษ” จะกลายเป็น “เชื้อเพลิง” ถ้าคุณใช้มันอย่างถูกทาง
.
การเผชิญเงาไม่ได้แปลว่าคุณต้อง “ทำตาม” ด้านมืด�แต่แค่ “ฟังมัน” ก็พอ
.
เงาพูดผ่านความฝัน สัญชาตญาณ ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องที่คุณพยายามปฏิเสธ ความรู้สึก “หมดไฟ” ในงานที่ดีเกินไป อาจเป็นเสียงของจิตใต้สำนึกที่กำลังขอให้คุณ “มีชีวิตที่มีความหมาย”
.
พยายามเป็นผู้สังเกต ทุกครั้งที่คุณหยุดดู และมองความคิดของตัวเองโดยไม่ตัดสิน นั่นคือการเริ่มรู้จักตัวตนที่แท้จริง
.
(ที่จริงถ้าใครดูนารูโตะน่าจะพอนึกภาพเรื่องนี้ออก จิ้งจอกเก้าหางคือเงานั่นแหละ)
.
ชีวิตของคุณไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยเหตุผลทั้งหมดหรอก มันถูกขับเคลื่อนด้วยสิ่งที่คุณไม่เคยเข้าใจในตัวเองด้วย
.
หน้าที่ของเราจึงไม่ใช่เริ่มจากการการ “แก้ไขตัวเอง” แต่เริ่มจากการ “ทำความรู้จักตัวเอง” รวมทุกด้าน ความกลัว ความฝัน ความผิด ความดี ความแปลกประหลาด ฯลฯ ให้กลายเป็นตัวเราที่ซื่อสัตย์กับตัวเองที่สุด
.
นี่คือกระบวนการที่เรียกว่า Individuation หรือการเป็น “ตัวเรา” อย่างสมบูรณ์
.
Thomas Oppong เขียนถึงเรื่องนี้เอาไว้บน Medium ว่า “งานที่แท้จริง คือกระบวนการไม่รู้จบของการรู้จักตัวเอง และการยอมรับทุกด้านในตัวเราให้เป็นหนึ่งเดียว คำถามคือ…คุณกล้าพอไหมที่จะมองกระจก และเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่สะท้อนกลับมารึเปล่า?”
.
“ไม่มีการตื่นรู้ใดเกิดขึ้นได้โดยปราศจากความเจ็บปวด” ยุงกล่าว
.
กลายเป็นว่าความกล้าที่สุดในชีวิต อาจไม่ใช่การเผชิญโลกภายนอก แต่คือการกล้ามอง “เงา” ของเราเอง และพูดกับมันว่า “ฉันเห็นนายนะ และต่อจากนี้จะไม่หนีแล้ว”
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[•บาร์จเฉยๆ• @Basniixz]

🌻 สิ่งที่คนวัย 30 อยากบอกคนอายุ 20 🌻

1. ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ การผิดพลาดคือเรื่องธรรมดา แต่อย่าลืมเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น เพราะมันคือบทเรียนที่มีค่าที่สุด ที่จะทำให้เราเติบโตขึ้น

2. อย่าเอาความรู้สึกไปผูกติดกับใครมากเกินไป เพราะคนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ และเมื่อถึงวันที่เขาเปลี่ยนไป คนที่เจ็บที่สุดคือตัวเราเอง

3. เงินทองหายากขึ้นทุกวัน อย่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เก็บออมไว้บ้าง เพราะไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยก็มีเงินเก็บไว้ยามฉุกเฉิน

4. ความฝันตอนเด็กอาจเปลี่ยนไป ไม่เป็นไร ชีวิตยังมีทางเลือกอีกมาก บางทีสิ่งที่เราเจอระหว่างทางอาจทำให้เราค้นพบตัวเองมากกว่าเดิม

5. ถ้าไม่แน่ใจว่าจะให้ยืมเงินดีไหม ตอบปฏิเสธไปเลยดีกว่า จะได้ไม่เสียทั้งเงินทั้งเพื่อน เพราะเรื่องเงินทองเป็นเรื่องบั่นทอนมิตรภาพได้ง่ายที่สุด

6. อย่าเสียเวลากับการแอบรัก ถ้ารู้สึกดีกับใคร บอกเขาไปตรงๆ ดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลังว่า "ถ้าวันนั้นเราบอกไป..."

7. ทำงานหนักได้ แต่อย่าลืมดูแลสุขภาพ เพราะถ้าร่างกายพังไป เงินทองที่หามาได้ก็ต้องเอาไปรักษาตัวจนหมด

8. เรื่องที่ทำให้เราเสียใจวันนี้ อีก 5 ปีอาจไม่สำคัญอะไรเลย บางทีอาจหัวเราะออกมาด้วยซ้ำว่าทำไมวันนั้นถึงได้เครียดขนาดนั้น

9. อย่าเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับคนอื่น ทุกคนมีจังหวะชีวิตไม่เหมือนกัน บางคนอาจประสบความสำเร็จเร็ว แต่บางคนอาจต้องใช้เวลามากกว่า

10. ถ้าทะเลาะกับใคร พูดคุยกันด้วยเหตุผล อย่าใช้อารมณ์ เพราะคำพูดที่เราพูดออกไปตอนโกรธ อาจทำร้ายความรู้สึกคนอื่นจนยากจะแก้ไข

11. ความรักครั้งแรกอาจไม่ใช่ครั้งสุดท้าย อย่าทุ่มเทจนลืมดูแลตัวเอง เพราะสุดท้ายคนที่อยู่กับเราไปจนแก่คือตัวเราเอง

12. จงภูมิใจในตัวเอง แม้คนอื่นจะมองว่าเราไม่เก่ง เพราะทุกคนมีจุดเด่นของตัวเอง แค่ยังไม่ถึงเวลาที่มันจะฉายแสง

13. เวลาท้อ ให้นึกถึงความฝันที่อยากทำให้สำเร็จ และคนที่รอเห็นเราประสบความสำเร็จ อย่างพ่อแม่ที่เฝ้ามองเราอยู่

14. อย่าปล่อยให้คำพูดคนอื่นมาทำร้ายจิตใจ คำพูดแย่ๆ จากคนที่ไม่รู้จักเราดีพอ ไม่ควรมีอิทธิพลต่อชีวิตเรา

15. มีเป้าหมายในชีวิต แต่อย่าลืมมีความสุขกับปัจจุบัน เพราะชีวิตคือการเดินทาง ไม่ใช่แค่จุดหมายปลายทาง

16. เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง ก่อนจะพึ่งคนอื่น เพราะไม่มีใครอยู่กับเราไปตลอด นอกจากตัวเราเอง

17. รักใครให้พอดี อย่าลืมรักตัวเอง เพราะความรักที่มากเกินไปอาจทำให้เราลืมตัวตนที่แท้จริงของเราไป

18. ปัญหาทุกอย่างมีทางออก แค่ต้องใจเย็นๆ บางทีการหยุดพักแล้วค่อยๆ คิด อาจทำให้เราเห็นทางออกที่ชัดเจนขึ้น

19. อย่ากลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ ถ้าสิ่งเดิมไม่ใช่ บางครั้งการเริ่มต้นใหม่อาจนำพาเราไปพบกับสิ่งที่ดีกว่าเดิม

20. ชีวิตคือการเรียนรู้ไปเรื่อยๆ ไม่มีใครรู้ไปหมดทุกเรื่อง แม้แต่คนที่อายุมากกว่าเราก็ยังต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ

#บาร์จเฉยๆ

[Sopon Supamangmee @sopons]

[ ผมกำลังจะ 43, ถ้าคุณยัง20, 30 ลองอ่านดู เผื่อจะเป็นประโยชน์ ]
.
.
ว้าาาาาาจะ...43 แล้ว ว่าไปก็แป๊บเดียวเองนะ วันก่อนคุยกับเพื่อนที่งานหนังสือว่ายังจำตอนที่ยังวิ่งเล่นกันที่สนามบาสฯ โรงเรียนได้อยู่เลย กะพริบตาแป๊บเดียววัยกลางคนแล้ว และ “รู้อะไรไหม?” ผมพูด “กะพริบตาอีกครั้ง เราคงแก่และนั่งดูหลานๆ วิ่งเล่นแล้ว”
.
หลังๆ มาเริ่มตกผลึกหลายอย่างในชีวิต ที่ถ้ารู้ก่อนนี้ในวัย 30 ก็คงตัดสินใจได้ดีกว่านี้ แต่ยังไงก็ช่างเหอะ มารู้ตอนนี้ก็ยังดีกว่าสายไป ลองอ่านดูครับเผื่อเอาไปใช้ประโยชน์ได้
.
✅ 1. 20-30 คือวัยแห่งการทดลองและผิดพลาด
.
อย่ากังวลมากเกินไปนัก ชีวิตเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ อยากให้โฟกัสเรื่องการมีคนรอบตัวที่เก่งๆ มี Mentor ที่ดี (ไม่ใช่แค่ดังหรือมีชื่อเสียงนะ) ที่สามารถชี้แนวทาง การพัฒนาทักษะที่เราสนใจและคิดว่าเป็นประโยชน์ อย่าไปโฟกัสเรื่องเงินมาก แค่ให้มันเพียงพอต่อการใช้จ่ายและภาระความรับผิดชอบ เหลือบ้าง เก็บออม ฝึกนิสัยเรื่องเงินที่ดีไปด้วย และถ้าให้ดีวางแผนลงทุนและเกษียณไปด้วยเลย (เริ่มเร็วยิ่งดีบอกเลย)
.
✅ 2. 30 ร่างกายจะเริ่มไม่ให้อภัยคุณแล้วนะ
.
จากตอนที่ 20 โต้รุ่งแล้วมาทำงานยังไหว แต่พอเริ่ม 30 แล้ว ทีนี้เริ่มไม่ไหวแล้วนะ นอนคืนละ 2-3 ชั่วโมง แล้วไปทำงานต่อคือเหมือนซอมบี้แน่นอน อย่าไปหาทำ ในหัวเราจะรู้สึกว่าตัวเองอายุน้อยกว่าความเป็นจริงเสมอ (เอาจริงๆ ตอนนี้ในหัวอายุยัง 20 แต่ลองโต้รุ่งดูชีวิตนี่แทบหาไม่ได้เลยทีเดียว)
.
อีกเรื่องคือลงทุนเรื่องสุขภาพตั้งแต่วันนี้ สร้างนิสัยการออกกำลังกาย การกินที่ดี มันเป็นปันผลที่จะมาตอบแทนคุณเมื่อแก่ตัวครับ สุขภาพอย่ารอให้เสีย เพราะมันซ่อมยากมาก (หรืออาจจะไม่ได้เลย)
.
✅ 3. คนที่ไม่เคารพหรือไม่ได้เห็นความสำคัญของคุณ...ปล่อยเขาไปเถอะ
.
เอาจริงๆ นะ เราไม่ได้มีเวลาเยอะขนาดที่จะมาทำให้ทุกคนรักคุณได้ (และนั่นก็ไม่ควรเป็นเป้าหมายในชีวิตคุณด้วย) เราเป็นคนน่ารักกับคนอื่นได้ เคารพคนอื่นได้ และนั่นควรเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น
.
หลายคนมักมีปัญหากับ “การตั้งขอบเขต” (boundaries) เพราะไม่อยากทำให้คนอื่นเสียใจ หรือหวังว่าจะเปลี่ยนให้คนคนนั้นทำดีต่อเราดีขึ้น แต่ความพยายามแบบนี้มักไม่ได้ผล แถมทำให้สถานการณ์แย่ลงอีก
.
“ความเห็นแก่ตัว” กับ ”การเห็นแก่ตัวเอง” เป็นคนละเรื่องกัน
.
ในวัย 20 เรามักยึดติดกับผู้คน เพราะโลกยังใหม่ โอกาสยังเปิดกว้าง และประสบการณ์ยังน้อย จึงเกาะสิ่งที่เจอไว้แน่น แม้คนเหล่านั้นจะไม่ได้คู่ควรกับสิ่งเหล่านั้นก็ตาม แต่พอเข้าสู่วัย 30 เราเริ่มเข้าใจว่าความสัมพันธ์ดี ๆ หาไม่ง่าย แต่ก็มีคนใหม่ให้พบอีกมากมาย และไม่มีเหตุผลที่จะเสียเวลาอยู่กับใครที่ไม่ได้ช่วยให้เราเติบโตบนเส้นทางชีวิตของเราเอง
.
✅ 4. การแต่งงานหรือมีลูกไม่ได้ทำให้ปัญหาความสัมพันธ์ลดลง แต่ยิ่งจะทำให้ปัญหาเดิมที่มีอยู่แล้วแย่ลงไปอีก
.
คำแนะนำนี้ได้ยินมาจาก มาร์ก แมนสัน (Mark Manson) แล้วรู้สึกว่ามันจริงมาก เพราะส่วนตัวเห็นหลายคนมากที่เจอปัญหาในความสัมพันธ์ แล้วแทนที่จะพยายามแก้ไขปัญหากันให้จบก่อน ดันไปตัดสินใจแต่งงานเพราะหวังว่าการร่วมหัวจมท้าย จดทะเบียนแต่งงานจะช่วยแก้ปัญหาได้
.
เออ...เรารู้ว่ามันไม่เป็นแบบนั้นหรอก แต่งงานแล้วปัญหาไม่หาย ก็หวังต่อว่าการมีลูกจะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น อืมมม...บ่อยครั้งมันไม่ใช่แบบนั้นนะสิ ยิ่งทำให้ปัญหาแย่ลงไปอีก
.
เพราะฉะนั้นเวลามีปัญหากับคู่รัก อย่าไป double down หรือขุดหลุมให้ลึกลงไปอีก แต่ตั้งสติ แก้ปัญหากันก่อน ถ้าแก้ไม่ได้ แยกกันคือทางออกที่ดีสำหรับทุกฝ่าย
.
✅ 5. เพื่อนคุณจะน้อยลง นั่นไม่ใช่เรื่องแย่ แต่เป็นเรื่องปกติ
.
ที่จริงเกี่ยวเนื่องจากข้อที่ 3 เพราะเมื่อชีวิตเราก้าวไปข้างหน้า เพื่อนเก่าๆ หลายคนอาจจะไม่ได้พร้อมจะขยับไปพร้อมกันด้วย
.
อีกอย่างคือเราเลือกคนที่คบคนในชีวิตมากขึ้น เพราะเริ่มตระหนักแล้วว่าชีวิตเรามันสั้น เลือกใช้เวลากับคนที่เห็นคุณค่าของเราจริงๆ ดีกว่า
.
✅ 6. คุณมีทุกอย่างไม่ได้ เลือกสักอย่าง แต่อย่าหวังว่าจะสำเร็จในเวลาอันสั้น
.
ในวัย 20 เรามักเต็มไปด้วยความฝันและคิดว่ามีเวลาทั้งชีวิตให้ลองทุกอย่าง จากผมที่คิดว่าจะเป็นโปรแกรมเมอร์ไปตลอดชีวิต ก็ลองทำอะไรอีกหลายอย่างมากมาย ก่อนจะมาลงตัวที่เป็นนักเขียน/นักแปล ในตอนนี้ (ซึ่งต่อไปก็ไม่รู้นะว่าจะเป็นไปตลอดไหม Life is a box of chocolate บางทีทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนก็ได้)
.
ปัญหาคือคนมักจะหวังผลลัพธ์ที่เร็วเกินไป
.
บิล เกตส์ เคยบอกว่า “Most people overestimate what they can do in 1 year, and underestimate what they can do in 10 years.” หรือ “คนส่วนใหญ่มักประเมินสิ่งที่ตัวเองทำได้ใน 1 ปีสูงเกินจริง แต่กลับประเมินสิ่งที่ตัวเองสามารถทำได้ใน 10 ปีข้างหน้าต่ำเกินไป”
.
“โฟกัส” คือสิ่งที่ขาดไม่ได้ ช่วง 20-30 ช่วงนี้ลองเลย ล้มแล้วลุกให้ไว แต่พอเริ่มเข้า 30++ ลองเลือกเป้าหมายหลักแค่หนึ่งหรือสองอย่าง แล้วทุ่มให้สุด เพราะในชีวิตจริงเราทำได้ไม่ทุกอย่างและการจะสร้างสิ่งพิเศษต้องแลกมาด้วยการเสียสละบางอย่างเสมอ
.
คนส่วนใหญ่มักเลือกอาชีพตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ จึงไม่แปลกที่บางครั้งจะเลือกผิด ต้องใช้เวลาหลายปีถึงจะรู้ว่าตัวเองเก่งอะไรและรักอะไรจริง ๆ
.
วางเสียงคนอื่นไว้ข้างหลัง แล้วมองหาจุดแข็งและสิ่งที่เราทำได้ดี (ถ้าเป็นสิ่งที่ชอบด้วยยิ่งดี แต่เริ่มจากสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีและมีคนจ่ายเงินเพื่อทักษะเหล่านั้นก่อน) จากนั้นสร้างชีวิตที่หมุนรอบสิ่งเหล่านั้น
.
เราจะล้มหลายครั้ง เริ่มใหม่หลายครั้ง และนั่นคือชีวิต
.
✅ 7. ‘ความสำเร็จ’ จะเปลี่ยนไปตามช่วงอายุ เป็นเรื่องปกติ
.
เฮ้อออ….ช่างมันเหอะ อย่าไปยึดติดกับคำนี้มาก ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาคำนี้เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด และเราอาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้ว่าเราต้องการอะไรในช่วงเวลานั้น
.
เรามีความฝัน มีเป้าหมาย ลงมือทำไปสักพักอาจจะรู้สึกว่า ‘เฮ้ย…ไม่ใช่วะ’ ก็เปลี่ยนครับ
.
ผมเคยฝันว่าความสำเร็จของการเป็นนักเขียนคือการเป็น J.K Rowling หรือ Adam Grant ที่มีชื่อเสียง ไปที่ไหนก็มีแฟนๆ มาห้อมล้อมขอลายเซ็น พอทำมาเกินสิบปี ผมกลับมองคำว่า ‘ความสำเร็จ’ ต่างออกไป
.
มันคือการได้นั่งอยู่กับความคิดของตัวเอง เรียบเรียงสิ่งที่ฟุ้งๆ ในหัวออกมาเป็นตัวหนังสือ สร้างผลงานที่มีคุณภาพเพื่อให้คนอ่านได้ประโยชน์จากงานเขียนตรงนั้นจริงๆ
.
ล่าสุดที่ไปงานหนังสือมีน้องคนหนึ่งมาบอกว่า ‘หนูอ่านหนังสือพี่ไป 20 รอบ หนูชอบมันมาก มันช่วยให้หนูผ่านช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยคำถามในชีวิตเลย’ นี่แหละครับความสำเร็จ สำหรับผมตอนนี้
.
✅ 8. ฝันไหนบ้างที่ต้องปล่อยให้ตายไป
.
อันนี้ก็สำคัญครับ เมื่อผ่านเข้าสู่ช่วง 30 เราจะเริ่มเห็นความเป็นไปได้ในเส้นทางชีวิต แต่ในขณะเดียวกันก็จะต้องตัดสินใจปล่อยความฝันบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ (หรือยังเป็นไปไม่ได้ตอนนี้) ทิ้งไป
.
อย่าปล่อยให้ความฝันกลายเป็นคุกในจินตนาการที่เราสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเอง
.
ถ้าเป็นไปไม่ได้ต้องยอมปล่อย ถ้ามันไม่ใช่ต้องยอมปล่อย และบ่อยครั้งการปล่อยมือจากสิ่งเหล่านี้จะช่วยปลดน้ำหนักที่เราแบกเอาไว้บนบ่าให้เบาลงด้วย
.
เป้าหมายบางอย่าง แม้เราจะพยายามมากแค่ไหน หรือกัดฟันมาเป็นสิบๆ ปี ถ้ามันไม่ใช่หรือไม่ได้ ต้องมองตามความเป็นจริงครับ ผมเชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนที่พยายามจะประสบความสำเร็จ แต่คนที่สำเร็จต้องมีความพยายามอย่างหนักทุกคน แต่เราพยายามกับเป้าหมายใหม่ได้ (ปกติจะตั้งเวลาให้ตัวเองเช่น 3 ปี 5 ปี แล้วดูว่าเป็นไปได้แค่ไหน ถ้าไม่ได้ควรเลิก)
.
✅ 9. บางเรื่องคุณอาจจะไม่ผิด แต่คุณต้องรับผิดชอบกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณอยู่ดี
.
เรื่องนี้อาจจะยากที่จะยอมรับหน่อยในตอนแรก แต่เมื่อรับความจริงข้อนี้ได้ ความคิดคุณจะโตขึ้นไปอีกระดับเลย เพราะชีวิตแม่งไม่แฟร์ครับ คำว่ายุติธรรม (เอาจริงๆ เหมือนยูนิคอร์นนิดหน่อยนะ) เหมือนจะมีอยู่จริง แต่จับต้องได้ยากสุดๆ
.
หลายเรื่องในชีวิตอาจจะไม่ใช่ความผิดคุณนะ เช่นวันนี้หัวหน้าอารมณ์เสียแล้วมาเหวี่ยงใส่คุณที่ทำงาน ความผิดคุณไหม? ก็ไม่ แต่ ‘การตอบสนอง’ ต่อเหตุการณ์นั้นคือ ‘ความรับผิดชอบของคุณ’
.
คุณจะเหวี่ยงกลับก็ได้ จะด่าก็ได้ จะไปนินทาลับหลังก็ได้ หรือจะพยายามเข้าใจ มองหาเหตุผล จะทำอะไรได้หมด นี่แหละคือความรับผิดชอบของคุณ และคุณแค่ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้ด้วย
.
ชีวิตเป็นแบบนี้ เรากำหนดเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเราไม่ได้ (และเชื่อสิ Shit แม่ง Happens เว้ย!) แต่เรากำหนดได้ว่าจะตอบสนองต่อเรื่องเหล่านั้นยังไง
.
✅ 10. ความเคารพและความรักจากคนอื่นซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรือสิ่งของ
.
การใช้เงินซื้อของหรูหราอาจจะเป็นทางที่เร็วที่สุดที่ทำให้คนอื่นสนใจคุณ เพราะมันมองเห็นได้ในที่สาธารณะ แค่ใส่อวด ขับโชว์ แค่นี้ก็เจ๋งแล้ว วันนี้คนอาจจะสนใจ แต่พรุ่งนี้ละ? มะรืน? เดือนหน้า?
.
แล้วใครที่สนใจ? คนแปลกหน้าทั้งสิ้น แต่ถ้าเป็นคนใกล้ตัวเรา ที่รักและแคร์เราจริงๆ พวกเขาใช้ของเหล่านี้เพื่อวัดคุณค่าของเราไหม?
.
ภรรยาของผมจะรักผมมากขึ้นไหมถ้าผมขับรถคันใหม่ป้ายแดงเข้ามาในบ้าน แต่ไม่ได้เป็นสามีที่ดี ไม่ได้เป็นพ่อที่ดี ไม่ได้เคารพ รัก และดูแลช่วยเหลือเขา....ไม่หรอก
.
เหมือนที่ผมรักและเคารพ เตี่ยกับแม่ ไม่ใช่เพราะพวกเขาใช้ชีวิตหรูหราหรือใช้ของแพงแบรนด์เนม แต่รักและเคารพเขาเพราะทั้งคู่เป็นพ่อแม่ที่มั่นคง รักลูกอย่างสม่ำเสมอ ตัวอย่างที่ดีให้กับลูกๆ เป็นคนดีในสังคม ไม่คดโกงใคร ทำงานหนัก สุจริต แค่นั้น
.
✅ 11. เห็นคุณค่าของเวลา และความสัมพันธ์
.
บทเรียนที่ใหญ่และมีค่าที่สุดคือการรู้ว่ายิ่งแก่ตัว เวลายิ่งเดินเร็วขึ้น แต่ละวันจะผ่านไปอย่างรวดเร็วแบบที่กะพริบตาทีเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปี ห้าปี สิบปีแล้ว เพราะฉะนั้นให้เห็นความสำคัญของเวลาเสมอ เวลานัดใครอย่าไปสาย เวลาอยู่กับลูกๆ สามีภรรยา พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนสนิทให้ใช้เวลากับพวกเขา ไม่ใช่จ้องหน้าจอ
.
สร้างความสัมพันธ์ที่ดี ลงทุนกับประสบการณ์ที่จะเป็นปันผลในช่วงบั้นปลายชีวิต (เราจะคิดถึงมันและมันจะมีค่ามาก ในวันที่เราไปไหนไม่ได้แล้ว รูปถ่ายเหล่านั้น ถ่ายไปเถอะ หากพอมีเงินบ้าง อยากเที่ยวก็ไปเที่ยวเถอะ)
.
.
ขอให้เป็นวันที่ดี หวังว่าบทเรียนเหล่านี้จะมีประโยชน์ เจอกันอีกทีปีหน้า 😉
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[sutiฯ @sfkkfs_]

ฤดูแห่งการเที่ยวภาคเหนือใกล้ถึงแล้ว ⛰️🌳
มารวม 4 คาเฟ่บนดอยช้าง - เชียงรายไว้ให้

- U Garden วิวสวยเหมือนภาพวาด
- Abonzo Paradise วิวเขาเต็มตา เย็นสบาย
- Akha Farmville ฟาร์มแกะวิวสวย
- Mr. black cafe สวนดอกไฮเดรนเยียวิวเขา

[bongtao @bongtao]

Karasumori Jinja ศาลเจ้าเล็กๆในโตเกียว เดินจากสถานี Shinbashi ได้ หลบอยู่ในซอยเล็กๆ ถ้าไม่ตั้งใจมานี่แทบหาไม่เจอ ไม่มีนักท่องเที่ยวเลย แต่มีคนญี่ปุ่นแวะมาไหว้ไม่ขาดสาย เป็นศาลเจ้าที่ดังเรื่องการขอพรเรื่องสุขภาพ โดยเฉพาะขอให้หายป่วยจากมะเร็ง (นี่ตั้งใจมาขอให้พ่อ)

[JRT Synth Desk @JRTDesk]

เห็นด้วยกับ Bill Ackman เกือบทุกบรรทัดครับ…

โดยเฉพาะประโยคนี้ควรถูก quote ไว้ในตำราการเงินยุคใหม่…

『 Markets have become increasingly unreliable as short-term indicators of the impact of policy changes. 』

ผมคิดว่านี่คือคำเตือนเรื่อง「 การตีความผิด 」
ระหว่าง Fundamental-driven regime กับ Technical-driven regime..

หลายคนยังดูตลาดเหมือนเมื่อ 10 ปีก่อน ทั้งที่ landscape ตอนนี้เปลี่ยนไปมากแล้ว

Leverage ≠ Liquidity ≠ Price = Misleading Signal

เมื่อ leveraged players ถูกบีบออกจาก position (ไม่ว่าจะเป็น basis trade, macro carry, หรือ convexity hedging)…

ราคาตลาดที่เราเห็นไม่ใช่ผลลัพธ์จากข้อมูลใหม่.. แต่คือ「Balance Sheet Destruction」ของผู้เล่น

และยิ่ง leverage สูงเท่าไหร่ → เท่ากับว่าเสียงกรีดร้องของตลาดดังขึ้นเร็วเท่านั้น 😆

จน policy makers อาจหลงคิดว่าคือ “สัญญาณ” ทั้งที่จริงคือ “เสียง panic”

⸻

และ Bill ตั้งคำถามนี้ได้ดี…

『When did we decide as a society to abandon the margin rules?』

คำตอบตรงๆ คือ เราไม่ได้ตัดสินใจแบบเป็นทางการ…
แต่มันเกิดขึ้นผ่าน financial innovation + regulatory arbitrage

→ Prime brokers, shadow banking, offshore FX leverage, and derivatives on derivatives

มันเกิดขึ้นทีละน้อยจนเราชินกับ leverage 10x, 50x, 100x โดยลืมไปว่า…

Leverage ไม่ใช่ปัญหา… แต่ Leverage โดยไม่มี Limit และไม่มี Circuit Breaker คือกับดัก

⸻

ในมุมของผม…

เรากำลังอยู่ในโลกที่… ราคา = ผลของ leverage มากกว่า.. ราคา = ผลของมุมมองนักลงทุน

เลยทำให้หลาย model ที่ใช้ price เป็น input เริ่มผิดเพี้ยนแบบเงียบๆ

→ ทั้งระบบ risk parity, VAR-based sizing, และแม้แต่ AI model ที่เทรนจาก historical price

คำถามที่ใหญ่กว่าคือ…

ในยุคที่ราคาถูกบิดเบือนด้วย technical unwind…

ยังควรใช้ราคาตลาดเป็นเครื่องวัดว่า “นโยบาย ถูกหรือผิด” อยู่หรือเปล่า?

ถ้าราคาไม่ใช่ reflection ของ fundamentals แต่เป็นผลสะท้อนของ leverage ที่บิดเบี้ยว… งั้นเราก็ควรตั้งคำถามกลับไปที่ทั้ง market makers, regulators และนักลงทุนว่า…

‘เรากำลังวิเคราะห์ตลาดอยู่จริงๆ?? หรือเรากำลังวิเคราะห์ผลลัพธ์ของระบบที่อัด leverage จนพังอยู่กันแน่?’

[UneMeta × Kumamon @UNE_KUMAMON_NFT]

🔮 The secret world of Kumamon Game is almost here!

🐻 Something BIG is coming, full of unexpected twists and magical moments.

✨ Can you feel the excitement? The adventure of a lifetime is just around the corner

🎮 Stay curious, and prepare for the extraordinary!

#Kumamon #Une #UneWeb3