เจ้าพัท(slow)

ภัทรภู เมธาวดินทร์ (พัท) | เรือนมุจรินทร์ | ปี 7 | TWH_Commu

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

" ค่อยๆเล่าไปก็ได้นะ...ไม่รีบ "

" ... "

" ทำไม...? ฟังแล้วต้องพูดอะไรต่อด้วยหรอ ? "

🐢ภัทรภู เมธาวดินทร์ | พัท
ปี 7 เรือนมุจรินทร์
Doc : Bio

( ฝากเจ้าเด็กเล่นดนตรีที่เลี้ยงเต่าตัวน้อยๆไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ ทักทายได้ตลอดเนียนรู้จักได้เลยค่ะ )

[TWH_commu Official @TWH_COMMU]

สอบถามเกี่ยวกับกิจกรรมซุ้มรายวิชาครับสำหรับนักเรียนที่สนใจจะคุมซุ้ม&ทำกิจกรรมค่ะ

https://t.co/63GwrmaYIv

ชีทเช็ค&ซุ้ม https://t.co/PgXN0uVKE5

[TWH_commu Official @TWH_COMMU]

เอาล่ะครับ กิจกรรมของกีฬาสี!

สานสัมพันธ์นั้นเอง! เกมคล้ายๆ การล่าลายเซ็นนั้นแหละครับ!

โดยเวลากำหนดกิจกรรมนี้ประมาณโจทย์ละ 10 นาทีครับ!

ใครหาครบได้ก่อน คนนั้นสามารถมารับรางวัลได้นะครับ! แต่เอ๋ รางวัลอะไรบ้างน้า ของรางวัลส่วนใหญ่มาจากโลกปุถุชนทั้งนั้นเลย

[ขอบฟ้า @Khopfah_TWH]

ร่างเล็กที่ถูกติดหนึบได้แต่นิ่งเงียบเป็นเสาสีขาวไร้แขนขา ดวงตามากสีมองท้องฟ้าไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย

—ตั้งอยู่ตรงนั้นจนกว่าอีกคนจะเบื่อหน่าย

.

@TWH_Maichan

[ปุยฝ้าย ☁️ (แอคทีฟต่อแต่ช้า) @TWH_Puifai]

สตอรี่ | "ทางที่เลือกเดิน"

บางครั้ง…คำตอบของความรู้สึกชอบในใจก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่รัก แต่อาจเป็นมิตรภาพที่สวยงามได้เช่นเดียวกัน
เธอไม่ได้ต้องการให้ใครหันกลับมาหรือแม้แต่รับรู้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้น

ปุยฝ้ายนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เงียบ ๆ เพียงลำพัง ลมเย็นในยามบ่ายปัดปอยผมหน้าผากเธอแผ่วเบา มือเรียวกอดเข่าหลวม ๆ ดวงตาเหม่อมองท้องฟ้าสีฟ้าจางที่แต้มด้วยเมฆบางเหมือนขนมสายไหม ตอนนี้เธอรู้แล้ว

ไม่ใช่ทุกความรู้สึกจะนำไปสู่บทสรุปแบบที่หวัง และไม่ใช่ทุกคน…ที่จำเป็นต้องอยู่ในบทบาทเดิมเสมอไป

"ปุยฝ้าย...คิดว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่ใจดีคนนึงค่ะ"

เธอพูดเบา ๆ กับตัวเองเหมือนกำลังย้ำความจริงให้ใจฟัง

"แบบนี้ก็มีความสุขแล้วค่ะ"

รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ พร้อมสายลมอุ่นที่พัดผ่านแผ่วเบา

จากนี้ต่อไป…ปุยฝ้ายจะยังทักทาย ยังส่งยิ้มให้ ยังห่วงใยพี่เขาเหมือนเดิม แต่ในฐานะแค่ รุ่นพี่รุ่นน้องคนหนึ่ง เท่านั้น ไม่ใช่คนที่แอบชอบอีกต่อไปแล้ว และในจังหวะที่ลมหอบหนึ่งพัดผ่านมา ปุยฝ้ายก็บิดขี้เกียจเล็ก สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วลุกขึ้นยืน หัวใจของเธอในตอนนี้ได้เติบโตและเข้มแข็งขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

เธอเลือกจะตัดใจและเก็บความรู้สึกนั้นไว้…ในกล่องความทรงจำเงียบ ๆ แล้วก้าวเดินต่อไปในฐานะของ รุ่นน้องคนหนึ่งที่ยินดีได้รู้จักรุ่นพี่

(น้องเติบโตแล้ว เย้ ๆ)

[TWH_commu Official @TWH_COMMU]

📢ขณะนี้เวลา 14.00 (โกงเวลาได้ ,เล่นย้อนหลังได้)

ได้เกิดเหตุการณ์สัตว์วิเศษหลุดจนได้ครับ!
ขอให้นักเรียนทุกคนได้ร่วมมือกันตามจับสัตว์วิเศษเร็วเข้า!

#ไม่ต้องบินให้สูงอย่างใครเขา_TWH

ชินดันสุ่ม https://t.co/OYFdbXXCSf
รายละเอียดสัตว์วิเศษที่ปรากฏ https://t.co/pwthREmEV1

[เมเมเมษา🐹 @Maysa_TWH]

#30ยังแจ๋ว_TWH

"หลงทางเหรอ? มากับเมษามั้ย?"

(จมกองงานมาอาทิตย์กว่า กลับมาละค่าา อะแปะๆๆ)

(อนาคตนักวิจัยสัตว์วิเศษกระทรวงเวทย์มนต์ที่น่าจะโดนตัดงบบ่อยๆ)

[C @Daybreak_TWH]

[เวิ่นว้อ| วันที่ 15 มิถุนายน]

ไกซาร์มองเค้กและการ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะ โดยสิ่งของทั้งสองนั่นถูกนำมาส่งผ่านเจ้านกฮูกที่ชื่อว่าขุนทอง เขาถอนหายใจเบาๆแล้วยกมือขึ้นกอดอกมองเค้กที่จุดเทียนมาให้

เขาอ่านข้อความในจดหมายแล้วมุมริมฝีปากก็กระตุกยิ้มขึ้นเขามองเค้กด้วยสายตาที่อ่อนโยนและดีใจ

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

(อยากกอดๆปลอบยัยน้อง 🥹🫴)

[ปุยฝ้าย ☁️ (แอคทีฟต่อแต่ช้า) @TWH_Puifai]

สตอรี่ | ณ ต้นไม้ใหญ่

ปุยฝ้ายตั้งใจจะสารภาพรักและขอโทษพัทเรื่องไม่ดีเมื่อวานที่เธอก่อไว้ พร้อมยื่นขนมกล่าวคำขอโทษแต่อีกฝ่ายดูไม่ติดค้างอะไร ทั้งสองจึงคุยเล่นกินขนมกันสักพักดูเหมือนบรรยากาศจะผ่อนคลายมาก เธอจึงตั้งใจจะเอ่ยความรู้สึกออกไป

"ปุยฝ้ายมีเรื่องจะบอกค่ะ"
"จริง ๆ หนูชอ-"

เธอมองสบตาพัท ก่อนจะชะงักไปเหมือนกับคำพูดทุกอย่างนั้นจุกอก ภาพอดีตของคนสำคัญมากมายที่เกี่ยวข้องกับเธอทุกคนนั้นจากไปแบบไม่หวนกลับมา มือเธอสั่นเทาเล็ก  ๆ

'ถ้าเกิด...พี่เขาจากไปอีกคนล่ะ'

ความคิดที่แสนน่ากลัวนั้นเข้าครอบงำเธออย่างง่ายดาย เธอพยายามเก็บอาการ ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างทุกครั้ง

"หนูชอบนะคะ..."
"ที่มีพี่ชายอย่างพี่พัท คอยดูแลหนูอยู่เสมอเลย"

สัมผัสถึงการสั่นเล็ก ๆ ในน้ำเสียงนั้น แววตาส่องประกายน้อยลง เธอเริ่มเม้มปากก่อนจะพูดบางอย่างพร้อมลุกขึ้น

"ขอโทษนะคะ...ปุยฝ้ายขอไปห้องปรุงยาก่อน"

ในตอนนี้นั้นเธอหันหลังแล้ววิ่ง วิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่ได้รอคำพูดของอีกฝ่าย เธอก้มลงอย่างรวดเร็วกลัวอีกฝ่ายจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรประดับหน้า ก่อนบอกเขาอย่างแผ่วเบา

"เจอกันนะคะ"

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

( คุณณณ 😭🔥✨💕)

[ปุยฝ้าย ☁️ (แอคทีฟต่อแต่ช้า) @TWH_Puifai]

เสียงพูดอ้ำอึ้งของเขา กับถ้อยคำว่า “ไม่ต้องขอโทษก็ได้” ที่ฟังดูจริงใจ กลับทำให้ปุยฝ้ายเงยหน้าขึ้นน้อย ๆ อย่างไม่แน่ใจ

“…แต่ว่า…”

เสียงที่เปล่งออกมายังคงสั่นอยู่เล็กน้อย นิ้วมือขยุ้มชายกระโปรงไว้แน่นอย่างไม่รู้จะวางมืออย่างไรดี

“…ต่อให้พี่ไม่รู้สึกแย่ แต่…ปุยฝ้ายก็รู้สึกผิดอยู่ดีค่ะ…”

เสียงเบาราวกับกระซิบจากริมฝีปากของปุยฝ้ายที่เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังมีแววรู้สึกผิดไม่จาง ตอนแรกเธอกำมือแน่นอยู่ข้างลำตัว ราวกับลังเลที่จะทำอะไรต่อดี แต่เมื่อเห็นเขานิ่งไป ไม่ได้โกรธหรือพูดอะไรต่อ ใจของปุยฝ้ายก็พาลรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะค่อย เอื้อมออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ปลายนิ้วแตะแขนเสื้อของพัทเบา ๆ …เหมือนเด็กที่กำลังขอความมั่นใจจากผู้ใหญ่

"...คือ...พี่จะยกโทษให้ปุยฝ้าย...ได้ไหมคะ?"

เสียงที่พูดออกมาเบาแทบไม่ต่างจากลมหายใจพร้อมกับนึกถึงที่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอยังคงจำความรู้สึกจากไออุ่นที่มืออีกฝ่ายได้อย่างดี ใบหน้าแดงจาง ๆ จนเริ่มแดงระเรื่อถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วที่แตะแขนเสื้อก็ไม่กล้าออกแรงมากนัก กลัวว่าถ้าเขาจับแน่นเกินไป อีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัด ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงจับจ้องเขาแน่นิ่ง รอคอยคำตอบอย่างจริงจังในแบบที่ตัวเองถนัดที่สุด

(ขอโทษที่ตอบช้านะคะ หายไปคุกกิ้งมา🤗)

[TWH_commu Official @TWH_COMMU]

ช่วงยามสายในรั่วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ต้นลิ้นจี่ที่แต่เดิมภาพจำของมันคือต้นไม้ที่มีเพียงกิ่งก้าน

แต่บัดนี้ทั้งใบทั้งผลต่างออกงอกงามสุก อีกทั้งผลของมันเป็นผลวิเศษอีกด้วย!
สุ่ม: https://t.co/EzyfqQO15p

#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH

รายละเอียด: https://t.co/xF0rM4y2ok

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

"...?"

พัทปรายตามองหญิงสาวสลับกับของที่เธอถืออยู่ในมือ คำขอโทษและรู้สึกผิดมากมายพรั่งพรูจากปากของคนตรงหน้าทำเอาเขารู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพียงเพราะเขาไม่ได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้ นอกเสียจากเดินผ่านทางเพื่อไปห้องซ้อมดนตรีเฉยๆ

"ไม่ต้อง...ขอโทษ...ก็ได้...?"

น้ำเสียงของเขาอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะหาคำพูดดีๆแบบไหนมาพูดต่อเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกผิด

แม้ในเวลาต่อมาคำพูดนั้นของเขาจะถูกแทนที่ด้วยความเงียบก็ตาม

"พี่ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลย"

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

พัทมองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าอยู่เงียบๆ การที่ถูกดึงมือไปแนบแก้มทำให้เขารู้สึกแตกต่างออกไปนิดหน่อย แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าเพราะอะไร รู้ตัวอีกทีเธอก็เป็นฝ่ายขยับตัวก่อนทุกครั้งอย่างเคยชิน

เมื่อเห็นว่าอีกคนลุกขึ้น พัทก็จัดการเก็บของยัดลงกระเป๋าก่อนจะลุกเดินตามปุยฝ้ายไปอย่างเงียบๆ จนไหล่แทบจะเสมอกัน จึงได้เอ่ยตอบกลับไป

"...มีครับ"

เขาเว้นช่วงจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อโดยที่ไม่ได้หันไปมองเธอ

"ถ้าอย่างนั้นแยกกันตรงนี้ พี่หวังว่าตอนที่เจอกันครั้งหน้าเด็กดื้อของพี่จะไม่เจ็บตัวอีกละกันนะครับ "

(ตัดจบได้เลยค่ะ🙇‍♀️)

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

นัยตาคมหรี่ลงเล็กน้อยคล้ายพิจารณา แม้จะถูกคนตรงหน้าแกล้งหยอกด้วยการแตะปลายจมูกก็ไม่ได้ทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไปจากเดิมมากเท่าไหร่นัก

เด็กคนนี้ดื้อมากกว่าทุกวันจริงๆ..

"ฟังดูแล้วสาเหตุเหมือนเป็นเพราะพี่เลยนะ ?"

พัทเอียงคอเล็กน้อยเอ่ยคำถามเบาๆเหมือนพูดบ่นกับตัวเอง ในขณะที่มือหนาถูกยกขึ้นช้าๆและวางลงบนศีรษะของคนตรงหน้าก่อนจะลูบไปมาด้วยความเอ็นดู

"ถ้าหากว่าทำแบบนั้นแล้วจะช่วยทำให้สบายใจขึ้นก็ทำสิ "

"...พี่ไม่ห้ามอะไรอยู่แล้ว"

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

เมื่อทั้งสองเดินมาจนถึงใต้ร่มไม้ใหญ่และนั่งลงบนม้านั่งใกล้ๆ เป็นพัทเองที่ขอเวลาไปเอาของก่อนจะใช้เวลาไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายที่มีกล่องพยาบาลเล็กๆอยู่ข้างใน

เขาเริ่มหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลที่คาดว่าน่าจะใช้ออกมาเตรียมไว้เนิ่นๆหลังจากที่นั่งลงข้างๆปุยฝ้ายและจัดการกอบมือของเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวังและเริ่มรักษาแผลให้อย่างเบามือโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย

พัททำความสะอาดแผลด้วยสำลีชุบแอลกอฮอล์ ใช้ผ้าก็อชเช็ดขอบแผลเบาๆจนแห้งสนิท และเมื่อเห็นว่าแผลสะอาดดีแล้วจึงปิดท้ายด้วยการติดพาสเตอร์อย่างช้าๆ

เขาเงยหน้ามองเธออีกครั้งหลังจากทำแผลที่มือให้เสร็จ คล้ายอยากถามว่ามีบาดแผลตรงไหนอีกไหม จนนึกได้ถึงคำก่อนหน้าที่คนตัวเล็กพูด

"ป่วยที่ใจด้วยใช่ไหม..?"

แม้คำถามที่ถามออกไปเขาจะรู้สึกว่ามันเกินจริงไปหน่อย แต่ในสภาพที่หญิงสาวที่เคยร่าเริงเปลี่ยนไปมากได้ถึงขนาดนี้ เขาก็ไม่อยากมองว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น

[สายพิณ @Saiphin_TWH]

“ประกาศผู้ชนะในการประกวดชุดเชียร์หลีดเดอร์นั้นก็คือ
.
.
.
ผลงานของ นาย น้อมรัก ดุษฎีธรรม์ ปี7 ค่ะ”
Cr : @Nomrak_TWH

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

เมื่อปุยฝ้ายถอยออกมาแล้วพูดเสียงเรียบๆ แต่ปลายหูแดงๆที่โผล่มากจากเส้นผมสีอ่อนนั้น ทำให้พัทอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆพลางเงยหน้าขึ้นและสบตาเธออีกครั้ง

"เข้าใจแล้วครับ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเหมือนทุกที แต่คราวนี้ดูเหมือนจะมีความเอ็นดูอีกฝ่ายปนอยู่ด้วย

พัทขยับตัวเข้าหาปุยฝ้ายโดยไม่พูดอะไรต่อ มือข้างหนึ่งของเขาวางลงบนศรีษะรั้งให้อีกฝ่ายอยู่นิ่งสักหน่อย แล้วเขาก็โน้มหน้าผากตัวเองแนบหน้าผากเธอโดยไม่รอคำอนุญาติ

เขารู้ดีว่ามันใกล้เกินควรและก็รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายไม่ได้ป่วย

ในเมื่อเธอเช็กให้เขา..งั้นเขาก็มีเหตุผลพอที่จะทำกลับเหมือนกัน

"อื้ม...ไม่ได้ร้อน เป็นแค่คนดื้อเฉยๆ"

เขาผละออกช้าๆแต่สายตายังคงมองคนตรงหน้าไม่วาง

"ในเมื่อไม่อยากไปห้องพยาบาลงั้นก็ไปหาม้านั่งใกล้ๆเดี๋ยวพี่ทำแผลให้แล้วกัน ดีไหม ?"

[เมเมเมษา🐹 @Maysa_TWH]

#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH

(ไหนเขาวมีหูมีหางกัน)

[TWH_commu Official @TWH_COMMU]

📢อัพเดทสนามแข่งควิดดิชกันนะคะ

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

(รูมเมทผมมมมมมม)

[C @Daybreak_TWH]

#TWH_commu

"สวัสดีคุณวาฬ ไปอยู่ด้วยกันไหมครับ"

"Богиня китов"
"Дорогая, ты попала под мое заклинание. Ты никогда не сможешь сбежать."

ไกซาร์ วาซิลีเยฟ |ปี 7 เรือนมุจรินทร์

doc; https://t.co/HfArR9uybc
co/role/flirt - DM. 24/7 ok

(CMS. : @TWH_Maichan )

[เจ้าพัท(slow) @TWH_Patraphu]

(สุดเท่)

[Nhuea @Nhuea_TWH]

( ทีมควิดดิชบ้านเขียวแอ็คเข้าสนามมาแล้วคับ 😌 )