it's Alireza

@Talaeiar

In God we trust 🗽 پدر یک دهه نودی خردادی 🧘🏻‍♂️ معتاد به یادگیری

فعلا ایرانم

Joined December 2022

114 Following

59 Followers

225 Posts

Talaeiar retweeted

Cenobar ✦ @Cenobar

2 months ago

من چون خودم گرفتار همچین دردی بودم، براتون کمی می‌نویسم شاید کمک کرد. برای خودمم، تکرار مکررات همیشه بهترین نتیجه رو داره و یادآوریش بهم انرژی و انگیره میده. خیلی وقت‌ها شده که با تمام وجود خواستیم یه تغییری توی زندگی یا کارمون ایجاد کنیم. کلی برنامه چیدیم، شنبه‌ها اومدن و رفتن، کلی هم انرژی گذاشتیم، ولی بعد از چند هفته دیدیم دوباره برگشتیم همون جای اول. چرا این اتفاق می‌افته؟ تنبلیم؟ بی‌اراده‌ایم؟ نه، واقعیت این نیست. یه مکانیزم نامرئی درون ما هست که دقیقا مثل ترموستات عمل می‌کنه. ترموستات رو روی یه دمای مشخص، مثلا ۲۲ درجه تنظیم می‌کنی. وسط زمستون اگه همه پنجره‌ها رو باز کنی و دما بیاد پایین، سیستم گرمایش روشن می‌شه تا دما رو دوباره برسونه به ۲۲ درجه. وسط تابستون هم کولر روشن می‌شه تا دما رو بیاره پایین. ترموستات کاری نداره تو اون لحظه چی می‌خوای؛ اون فقط به اون عددی که روش تنظیم شده وفاداره و با هر تغییری می‌جنگه تا شرایط رو برگردونه به همون حالت سابق. ما هم دقیقا یه همچین ترموستاتی درون خودمون داریم؛ با این تفاوت که این ترموستات به جای دما، میزان موفقیت، درآمد، بهره‌وری و حتی اعتمادبه‌نفس ما رو کنترل می‌کنه. عددی که این ترموستات روش تنظیم شده، همون باوریه که از بچگی درباره خودمون و توانایی‌هامون شکل دادیم. این باورها بر اساس حقیقت نیستن، بلکه بر اساس تکرار ساخته شدن. حرف‌های پدر و مادر، نگاه معلم‌ها، شکست‌ها و مرزهایی که بقیه برامون گذاشتن، شدن سقف هویتی ما. وقتی یهو شروع می‌کنی به بیشتر تلاش کردن و موفقیت‌های بزرگتری به دست میاری، سیستم درونی‌ت احساس خطر می‌کنه. چون برای سیستم عصبی ما، آ��نا بودن مساوی با امنیت هست، حتی اگه اون وضعیتِ آشنا، رکود یا بی‌پولی باشه. اینجاست که خودتخریبی شروع می‌شه؛ یهو قبل از یه قرارداد مهم مریض می‌شی، با شریکت دعوا می‌کنی یا انگیزه‌ات رو کاملا از دست می‌دی. اینا نشونه بی‌عرضگی نیست، نشونه اینه که ترموستاتت داره کارش رو انجام میده تا تو رو برگردونه به دمای تنظیم‌شده‌ قبلی. نویسنده‌ای به اسم گی هندریکس به این می‌گه: مشکل حد بالا؛ یعنی هر کدوم از ما یه ظرفیتی برای پذیرش خوشبختی و موفقیت داریم و اگه ازش جلوتر بریم، خودمون برای خودمون سنگ‌اندازی می‌کنیم. بیشتر کتاب‌ها می‌گن مثبت فکر کن یا آینده‌ات رو تصویرسازی کن. اینا خوبه، ولی یه لایه فیزیکی رو فراموش می‌کنن: سیستم عصبی. ظرفیت سیستم عصبی ما مثل یه ظرفه. اگه ظرفمون کوچک باشه، به محض اینکه موفقیت یا فشار کار بالا بره، سرریز می‌کنه و بدنمون میره روی حالت جنگ یا فرار. برا�� بزرگ کردن این ظرف باید یاد بگیریم با ناامنی و موقعیت‌های جدید کنار بیایم و با تمرین‌هایی مثل ورزش یا مواجهه با چالش‌ها، ظرفیت بدنمون رو بالا ببریم. یه چیز دیگه که انرژی ما رو می‌مکه، اهداف تحمیلی هستن. اهدافی که خودمون واقعا نمی‌خوایم، بلکه چون جامعه، شبکه‌های ��جتماعی یا بقیه گفتن، داریم دنبالشون می‌‌ریم. باید از خودمون بپرسیم: اگه هیچ‌کس باخبر نمی‌شد من به این هدف رسیدم، باز هم دنبالش می‌رفتم؟ اگه جواب نه باشه، داری انرژیت رو پای چیزی می‌سوزونی که تهش فقط احساس پوچی بهت میده. در فیزیک قانونی داریم به اسم قانون دوم ترمودینامیک یا آنتروپی. خیلی ساده‌اش اینه: هر سیستمی در جهان، اگه به حال خودش رها بشه، به سمت نظم نمیره، بلکه به سمت آشفتگی و نابودی میره. اتاق شما خودبخود تمیز نمیشه، ایمیل‌ها خودبخود دسته‌بندی نمیشن، ذهن ما هم اگه براش انرژی نذاریم، پر از آشفتگی می‌شه. بزرگترین منبع آشفتگی در زندگی ما، حلقه‌های باز ذهنی هستن. هر تصمیم نصفه‌کاره، هر کاری که شروع کردی و تموم نشده، هر ایمیلی که جواب ندادی و هر گفتگویی که ازش فرار کردی، یه حلقه بازه. مغز ما طبق یک اصل روانشناسی به اسم اثر زایگارنیک کارهای نیمه‌تموم رو توی پس‌زمینه زنده نگه می‌داره. این دقیقا مثل اینه که روی گوشیت ۴۰ تا برنامه باز داشته باشی؛ تعجب می‌کنی چرا باتری‌ات زود تموم می‌شه و سرعتت اومده پایین؟ وضوح از طریق فکر کردنِ زیاد به دست نمیاد، از طریق حذف کردن به دست میاد. باید بنشینی و تمام این حلقه‌های باز رو بنویسی. یا انجامشون بدی، یا زمان‌بندی کنی، یا کلا حذفشون کنی. همین که تصمیم بگیری یه کاری رو کلا انجام ندی، اون حلقه بسته می‌شه و کلی از پهنای باند مغزت آزاد می‌شه. طبق قانون ۸۰/۲۰، بیشتر نتایجی که می‌گیریم، حاصل ۲۰ درصد از کارهامونه. بقیه ۸۰ درصد کارهامون دارن وقت تلف می‌کنن، هرچند ظاهرشون شبیه کار مفید باشه. باید بگردی و اون یک کار اصلی رو پیدا کنی که انجامش بقیه کارها رو راحت‌تر یا بی‌نیاز می‌کنه. از طرفی، خیلی از ماها دچار کمال‌گرایی هستیم. تفنگداران دریایی آمریکا یه قانون دارن به اسم قانون ۷۰ درصد. می‌گن اگه ۷۰ درصد اطلاعات رو داری، ۷۰ درصد تحلیل کردی و ۷۰ درصد مطمئنی، حرکت کن و تصمیمت رو بگیر. منتظر ۱۰۰ درصد موندن یعنی عقب افتادن. کمال‌گرایی سرعتت رو می‌گیره؛ در حالی که سرعت اقدام روی کار درست، خیلی مهم‌تر از کامل بودنه. تو در مسیر حرکت و با گرفتن بازخورد از واقعیت یاد می‌گیری، نه در تنهایی و با فکر کردن. حتی آدم‌های اطرافت هم روی این ترموستات اثر می‌ذارن. گروه‌های دوستی یه جور تعادل درونی دارن؛ اگه تو بخوای از اون حد بالاتر بری، ناخودآگاه با شوخی، بدبینی یا حسادت سعی می‌کنن بکشنت پایین تا خودشون احساس عقب‌موندگی نکنن. برای همین باید حواسمون باشه با چه کسانی وقت می‌گذرونیم. یه فرمول جالب هست که می‌گه یک‌سوم وقتت رو با آدم‌های پایین‌تر از خودت بگذرون تا بهشون یاد بدی، یک‌سوم با هم‌سطح‌های خودت تا با هم رشد کنید، و یک‌سوم با آدم‌های بالاتر از خودت تا ازشون یاد بگیری و ترموستاتت خودبخود بالاتر تنظیم بشه. در شیمی، هر واکنشی برای شروع به یه حداقل انرژی نیاز داره که بهش می‌گن انرژی فعال‌سازی. مثلا برای روشن کردن کبریت، مواد روی کبریت پتانسیل سوختن دارن، ولی تا زمانی که اون رو نکشی روی سطح زبر و اصطکاک ایجاد نکنی، اتفاقی نمی‌افته. بسیاری از ما برای شروع کارهامون، مدام منتظر انگیزه یا اراده هستیم. اما اراده یک منبع محدوده و زود تموم می‌شه. آدم‌های حرفه‌ای به جای اراده، از کاتالیزورها استفاده می‌کنن. کاتالیزور در شیمی بدون اینکه خودش مصرف بشه، انرژی فعال‌سازی رو پایین میاره. در زندگی هم یعنی طوری محیط و ساختار روزت رو بچینی که شروع کردن کار، راحت‌ترین گزینه ممکن باشه. یکی از بهترین کاتالیزورها، حفاظت شدید از ساعت‌های کار عمیق هست. ۲ تا ۴ ساعت در روز گوشی رو بذار تو یه اتاق دیگه، نوتیفیکیشن‌ها رو ببند و فوکوس کن روی اون کار اصلی. همین ۲ ساعت کار عمیق و بدون حواس‌پرتی، بازدهی بیشتری از ۸ ساعت کار سطحی و نصفه‌نیمه داره که بیشتر مردم انجام میدن. برای کارهای خیلی بزرگ هم می‌شه رفت روی حالت راهب بزرگ (Monk Mode)؛ یعنی برای یه مدت کوتاه کلا ورودی‌ها و روابط اضافی رو قطع کنی و فقط روی یک خروجی متمرکز بشی. نکته بعدی مدیریت انرژی به جای مدیریت زمانه. بدن ما در طول روز بر اساس یک ریتم طبیعی به اسم ریتم اولترادین کار می‌کنه؛ یعنی سطح تمرکز و انرژی ما در چرخه‌های تقریبا ۹۰ دقیقه‌ای بالا و پایین می‌شه. تو نمی‌تونی ۸ ساعت پشت سر هم با یک کیفیت کار کنی. باید ساعت‌های طلایی خودت رو بشناسی (معمولا صبح‌ها) و سخت‌ترین کارهای استراتژیکت رو تو اون ساعت‌ها بذاری. کارهای ساده مثل چک کردن مسیج یا کارهای مربوط به خرید خونه رو بذار برای زمان‌هایی که انرژی‌ات افت کرده. در ضمن، بدن تو سیستم‌عامل تمام اقداماتته. اگه روزی ۵-۶ ساعت می‌خوابی، تغذیه نامناسب داری و بعد می‌خوای با قهوه و فشار آوردن به خودت بهره‌وری بالا داشته باشی، داری یک موتور پیشرفته رو با بنزین بی‌کیفیت می‌رونی. خواب ��افی و تغذیه سالم، بزرگترین هک بهره‌وری هستن. ترتیب انجام کارها هم اثر دومینویی داره. اگه روزت رو با چک کردن ایمیل یا اینستاگرام شروع کنی، کل انرژی طلایی‌ات رو برای کارهای واکنشی و کم‌ارزش هدر دادی. اما اگه شب قبل مشخص کنی کار اصلی فردا چیه و صبح اول از همه بری سراغ اون، یه شتاب و جریانی پیدا می‌کنی که بقیه روزت رو هم نجات میده. یک پدیده در فیزیک هست به اسم تغییر فاز. آب رو بذار روی گاز و دماش رو اندازه بگیر. دما میره بالا: ۶۰، ۷۰، ۸۰، ۹۰ درجه. وقتی می‌رسه به ۱۰۰ درجه، برای چند دقیقه هیچ تغییر دمایی روی دماسنج نمی‌بینی. شعله روشنه، انرژی داره وارد می‌شه، ولی عدد تکون نمی‌خوره. کسی که این پدیده رو نشناسه فکر می‌کنه کارش بیهوده‌اس. اما در لایه مولکولی، تمام اون انرژی داره صرف شکستن پیوندهای بین مولکول‌ها می‌شه تا آب یهو تبدیل به بخار بشه. این انرژی پنهان رو می‌گن گرمای نهان تغییر فاز. پیشرفت ما آدم‌ها هم دقیقا همینطوریه. خطی نیست. مدتی کار می‌کنی، زحمت می‌کشی، ولی هیچ نتیجه ظاهری نمی‌بینی. این همون دوره گرمای نهانه. بیشتر مردم دقیقا همین‌جا، روی همین پله‌ها ناامید می‌شن و ول می‌کنن؛ چون فکر می‌کنن تلاششون بی‌فایده بوده. در حالی که ساختار درونی کارشون داره تغییر می‌کنه و اگه کمی بیشتر دوام بیارن، به اون نقطه عطف یا تغییر فاز می‌رسن که در ظاهر شبیه موفقیت یک‌شبه به نظر میاد. برای اینکه توی این مسیر کم نیاری، نباید مدام مثل یک ماشین گاز بدی. باید بین دوره‌های کار شدید و دوره‌های ا��تراحت واقعی تعادل برقرار کنی که بهش می‌گن چرخه‌های ریتمیک. استراحت واقعی یعنی پیاده‌روی، کتاب خوندن یا حتی چند دقیقه بی‌حوصلگی و هیچ کاری نکردن. ایده‌های بزرگ معمولا وسط کار سخت به ذهن آدم نمی‌رسن، بلکه حین پیاده‌روی یا زمانی که ذهن کاملا آزاده جرقه می‌زنن. همچنین باید سرعت حلقه‌های بازخورد رو بالا ببری. کار رو سریع‌تر خروجی بده، بازخورد بگیر، اصلاح کن و دوباره اقدام کن. ۱۰ تا تلاشِ ناکامل ولی سریع که ازشون درس می‌گیری، تو رو خیلی جلوتر از ۱ تلاشی می‌بره که ماه‌ها وقت گذاشتی تا کامل بشه ولی هنوز وارد بازار یا واقعیت نشده. اینجاست که پیشرفت به صورت نمای�� خودش رو نشون میده. یه اصل مهندسی دیگه هم هست به اسم یکپارچگی ساختاری. یعنی یه سازه چقدر محکم و بدون ترک‌خوردگیه تا بتونه وزن رو تحمل کنه. در عملکرد فردی، کوچکترین واحد یکپارچگی، قول‌هایی هست که به خودمون می‌دیم. هر بار که می‌گی فردا ساعت ۶ بیدار می‌شم! ولی بیدار نمی‌شی، داری یه ترک کوچک توی ساختار اعتمادبه‌نفس خودت ایجاد می‌کنی و سیستم عصبی‌ات یاد میگیره که نمیشه به حرفت اعتماد کرد. برای درست کردن ترموستات درونی، باید قول‌های خیلی کوچک به خودت بدی و حتما بهشون عمل کنی تا این اعتماد دوباره ساخته بشه. بزرگترین رنج ما از سرعت پایین پیشرفتمون نیست، از اضطراب زمانه؛ از اینکه مدام با دیدن لایف‌استایل بقیه توی فضای مجازی فکر می‌کنیم عقبیم. این احساس عقب بودن یک مقایسه توخالیه. هر چیزی در طبیعت فصل خودش رو داره؛ فصل کاشت، فصل داشت، فصل برداشت. نمی‌شه وسط کاشت، انتظار برداشت داشت. ما فقط روی تلاش، سیستم‌ها و وفای به عهدمون کنترل داریم، نه روی زمان دقیق رخ دادن نتیجه. ممنون از توجهتون. ❤️

387

391

25K

Talaeiar retweeted

Ali_fx96 @ali_sero96

8 months ago

جبران می شود، آن روزهایی که صبور بودن آسان نبود و تو صبر کردی...

it's Alireza

@Talaeiar

Who to follow

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users