As an Iranian who stayed connected through Starlink during the total internet blackout, I want to wholeheartedly confirm what President Trump just said:
"The Iranian people want to be free. They have lived in a world that you know NOTHING about."
For 47 years, my people have endured systematic torture, rape, murder, humiliation, anxiety, suppression, and grief under the Islamic Republic. It’s been a long, grinding suffering — punctuated by brutal spikes like the January protests, mass executions, and now war. The world has no idea of the scale or depth of these horrors. Only when this evil regime finally falls will the full truth pour out — in quality and quantity that will shock humanity.
We have now reached a point where almost no cost is too great if it rids us of this regime. Because the cost of it staying in power is infinitely higher.
If you’re reading this and you can’t understand how any Iranian could feel relief at their own country losing a war and getting bombed… I envy you. You have never lived what we have lived. You have never watched your people, friends, family, and loved ones get tortured, raped, or killed almost daily and over half a century. You have never seen an entire nation slowly but brutally suffocated like this.
We tried every alternative imaginable: massive protests, dissent, peaceful reform, negotiations — everything. None of it worked. The regime’s answer has always been bullets, gallows, and more terror.
Now, less than 24 hours before Trump’s deadline, I write this with a heavy heart from inside Iran:
Whatever happens next — if there is still an Iran left to save and this regime is gone — the Iranian people will be happy with the result. No matter the cost. Because the cost of the regime remaining is higher, and for many of us, death itself is preferable to another day under this nightmare.
This is the true sentiment of the majority of Iranians — the voice of a people who often have no internet, no platform, and no way to be heard.
The world will soon understand why we say:
Anything to be free. Anything to end this evil.
#IranMassacre
#IranRevolution2026
https://t.co/BO513Wlrgp
Absolute panic erupted among Palestinian UN staffers during this brutal takedown by British Colonel Richard Kemp.
He refused to play along with the disgusting false narrative that paints Israel as the evil “Islamophobic aggressor” and Palestinian-Muslim terrorists as poor “victims” of oppression.
This was a rare historic moment at the UN: one honest British colonel stood up and silenced the entire room of hypocrites who cheer Hamas’s baby-killing, rape, and murder of Jews — then scream “genocide” the second Israel defends its people.
The sheer absurdity of UN bureaucrats losing their minds when someone dares to tell the truth about Islamic terror is peak clown world. Colonel Kemp spoke facts they can’t handle.
Share this widely. The world needs more voices like his.
Dit is laag, @NOS, jullie noemen wél de corruptiezaak tegen @RicharddeMos bij de overwinning van @Hartv00rDenHaag, maar jullie noemen niet dat hij -tot twee keer toe- volledig is vrijgesproken van welk (vermeend!) misdrijf dan ooit.
Even kijken, want @Miss_Royal73 legt de vinger op de zere plek. Als je als Nederlander de waarheid te horen moet krijgen van een halve Marokkaanse, die het wél scherp ziet, dan zijn we in dit land behoorlijk de weg kwijt.
Ik heb eens even een paar dagen nagedacht over het optreden van Gouke Moes bij #Pauwendewit en vooral over de manier waarop #Sylvana zich daar opstelde, en ik ben eruit: Dit ‘gesprek’ was in werkelijkheid een schoolvoorbeeld van pestgedrag, met Gouke Moes als ietwat naieve goedsul die volstrekt onbeslagen het gesprek aanging, en Sylvana als bully die het gesprek op die manier domineert. Ze blaft, onderbreekt, en als ze eens twee seconden niets zegt spreekt haar blik vol afkeer en dedain wel boekdelen. Ze zet anderen, in dit geval Gouke, weg als dom of moreel minderwaardig en de rest van de groep onderdanige kruipers houdt zich stil omdat ze zelf geen doelwit willen worden, of ze gooien er zelf een schepje bovenop om maar heel hard te bewijzen dat ze aan de kant van de bully staan.
Sylvana voert sowieso zelden een inhoudelijk debat, wat ze wel doet is een machtspositie claimen door intimidatie.
En ze komt ermee weg omdat mensen bang zijn voor de sociale prijs die ze moeten betalen als ze haar tegenspreken. In het huidige klimaat kan kritiek razendsnel worden geframed als iets anders, in dit geval: rAcIsMe!!!!
Dus dan gebeurt er wat er op elk schoolplein gebeurt: De pester wordt niet gecorrigeerd en de sfeer wordt aldus bepaald door degene die het hardst schreeuwt.
Sylvana ziet zichzelf ongetwijfeld als een moreel leider, maar in werkelijkheid doet ze niets anders dan de oudste truc van het schoolplein: Domineren, afblaffen, intimideren (en er later lafjes achter diegene zijn rug over pochen) en erop rekenen dat niemand terugduwt.
Totdat iemand dat wel doet.
Nederland is geen cultureel niemandsland
Er is iets vreemds aan de hand in het Nederlandse debat.
Overal ter wereld vinden we het volstrekt normaal dat landen hun eigen cultuur beschermen. Dat inheemse volkeren opkomen voor hun tradities. Dat een land zijn geschiedenis zichtbaar houdt. Dat de dominante cultuur simpelweg… de cultuur van dat land is.
Daar klapt men voor.
Maar zodra het over Nederland gaat, lijkt dat principe ineens verdacht.
Dan moet alles gerelativeerd worden. Dan wordt trots al snel nationalisme genoemd. Dan moeten we vooral voorzichtig zijn met woorden als traditie, geschiedenis of nationale cultuur. Alsof Nederland een soort administratief gebied is waar toevallig mensen wonen, maar zonder eigen fundament.
Alsof alleen anderen cultuur hebben.
Dat is natuurlijk onzin.
Nederland heeft een cultuur. Die is gevormd door eeuwen geschiedenis, strijd, handel, ideeën, religie en conflict. Door mensen die hier leefden, werkten en soms stierven voor vrijheden die wij nu normaal vinden. Gelijkheid tussen man en vrouw. Directheid. Vrijheid van meningsuiting. De verwachting dat iedereen meedoet en verantwoordelijkheid neemt.
Dat is geen abstracte set regels uit een beleidsnota. Dat is cultuur.
En overal ter wereld is het volstrekt logisch dat die cultuur in het eigen land de dominante plek inneemt. In Turkije staat de Turkse cultuur centraal. In Spanje de Spaanse. Niemand verwacht daar dat Nederlandse tradities de toon gaan zetten. Niemand klaagt erover dat er zo weinig haringkarren staan in Ankara of dat men in Madrid geen Koningsdag viert.
Dat is simpelweg hoe landen werken.
Dus waarom zouden wij in Nederland doen alsof dat hier anders moet zijn?
We leven niet in nieuw Turkije. We leven niet in nieuw Spanje. We leven in Nederland. En daar hoort een cultuur bij die zichtbaar, herkenbaar en leidend is in het openbare leven.
Dat betekent niet dat andere culturen verboden zijn. Nederland is altijd beïnvloed door buitenaf. Handel, migratie, ideeën. Dat zit in onze geschiedenis.
Maar openheid is iets anders dan zelfverloochening.
Op een gegeven moment moet je ook gewoon zeggen: dit is ons land, dit is onze geschiedenis en ja, daar mogen we best een beetje trots op zijn. Zonder schaamte. Zonder excuses.
En laten we ook ophouden met doen alsof mensen hier vastzitten.
Nederland is geen gevangenis. Niemand wordt hier tegen zijn wil vastgehouden. Wie zich structureel niet thuis voelt in deze cultuur, wie zich beter herkent in een andere manier van leven, heeft een vrijheid die in veel delen van de wereld niet eens bestaat: je kunt vertrekken. De wereld telt bijna tweehonderd landen.
Dat is geen dreigement. Dat is gewoon realiteit.
Het vreemde is dat we dit principe overal begrijpen, behalve wanneer het over onszelf gaat. Dan moeten we ineens bescheiden zijn over onze eigen cultuur, alsof die minder waard is dan die van anderen.
Maar een land dat zijn eigen cultuur niet meer durft te benoemen, zal merken dat anderen dat vacuüm vanzelf gaan vullen.
De echte vraag is dus niet of Nederland een cultuur heeft.
De vraag is of wij nog de ruggengraat hebben om die ook gewoon te verdedigen.
#Nederland #Cultuur
https://t.co/FycXlVf2U2
NEW: Dutch Parliament Member Michel Hoogeveen explains how the 36% unrealized capital gains tax, just passed by the House of Representatives, will work.
Here is a more detailed example:
Step 1. Starting position
You own 500 shares.
Value on Jan 1, 2028: €50,000
Value on Jan 1, 2029: €100,000
So the paper gain is:
€100,000 − €50,000 = €50,000 unrealized profit
You did not sell. But for tax purposes, that €50,000 is treated as income.
Step 2. Apply exemption
You are married, so you get a €3,600 exemption.
€50,000 − €3,600 = €46,400 taxable amount
Tax rate: 36%
€46,400 × 36% = €16,704 tax bill
That bill is due in May, even though you never sold anything.
Step 3. Market falls before you pay
Now suppose by May the shares drop in value.
New total value: €60,000
So your portfolio is no longer worth €100,000. It’s worth €60,000.
But the tax bill is still €16,704, because it was calculated based on the January 1 valuation.
Step 4. You must sell shares to pay tax
To raise €16,704, you sell part of your shares.
After paying the tax, you’re left with:
€60,000 − €16,704 = €43,296
Originally you had 500 shares.
Now you have 360 shares left.
You were forced to sell 140 shares.
140 ÷ 500 = 28% of your shares gone.
Step 5. What happened economically?
Before the correction:
Paper gain was €50,000.
After the correction:
Portfolio is worth €60,000.
Original cost basis was €50,000.
Real gain is only €10,000.
But you paid €16,704 in tax.
So instead of being up €10,000, you are now:
€43,296 − €50,000 = €6,704 below your original starting value.
You turned a €10,000 real gain into a €6,704 net loss.
And you lost 28% of your shares permanently.
Ja en nee - volgens onze wet.
Er zit een spagaat in.
Had het er gisteren toevallig met Grok over. Niet qua 'etniciteit', maar 'identiteit'. En hoe de wet dat beschermt.
En tegelijkertijd ook vindt dat religie een keuze is.
Je mag het wel bekritiseren, maar je mag er de impact van op de samenleving niet bestuderen of concreet in kaart brengen.
https://t.co/YFWZGOGFz9
Ga niet in discussie met mensen boven de zestig. Echt niet.
Dat is geen leeftijd — dat is levenservaring zonder gebruiksaanwijzing.
Ze zijn taai als oud brood
en trefzeker als een slipper die zijn doel nooit mist.
Op vijf wisten ze hoe mama zich voelde
aan het geluid van een pan.
Op zeven hadden ze een sleutel om de nek en één regel:
“Eten staat koud. Warm het op. Huis blijft staan.”
Op negen kookten ze op gevoel.
Op tien repareerden ze dingen
en wisten ze hoe je een boze hond ontwijkt —
desnoods met een emmer op je hoofd.
Ze waren buiten. Altijd.
Geen telefoons.
Geen schermen.
De route lag vast: rek → water → binnenplaats → thuis.
Ze kwamen terug met knieën vol verhalen.
En ze zijn er nog.
Wonden? Spuug en een blad.
Pijn?
“Zit het er nog aan? Dan is het goed.”
Ze aten brood met suiker.
Dronken water uit de slang.
Een immuunsysteem waar supplementen jaloers op zijn.
Allergieën waren óf zeldzaam,
óf gewoon geen gespreksonderwerp.
Ze weten hoe je elke vlek eruit krijgt.
Want je kwam thuis netjes.
Klaar.
Ze zagen technologie komen en gaan:
radio, zwart-wit tv, vinyl, cassette, cd —
en nu een hele muziekcollectie in de broekzak.
Maar het kraken van een cassette,
teruggespoeld met een potlood, missen ze nog steeds.
Met een rijbewijs reden ze weg.
Zonder GPS.
Zonder airco.
Zonder plannen.
Alleen een kaart,
een broodje ei
en vertrouwen in de weg.
En dat was genoeg.
Dit is de laatste generatie zonder internetpaniek.
Met een vaste telefoon.
Handgeschreven recepten.
Verjaardagen zonder meldingen.
En als ze het vergaten —
dan kwamen ze gewoon niet.
Ze kunnen:
– alles repareren met tape en een tang,
– één kanaal kijken en tevreden zijn,
– weten dat “bladeren” ooit papier was,
– en geloven dat wie niet opneemt, later wel belt.
Ze zijn anders.
Met emotionele pantsering.
Met zenuwen uit schaarstejaren.
Met reflexen getraind door het leven.
De laatste alledaagse ninja’s.
Dus: laat mensen boven de zestig met rust.
Ze hebben meer gezien.
Dieper geleefd.
En waarschijnlijk
hebben ze een pepermuntje op zak
ouder dan jouw smartphone.
Auteur: Ivan Tsymbaliuk
Waarom Trump steun verdient?
Ik wil het met u graag hebben over Trump, en nee, voordat u die conclusie gelijk trekt, ik ben geen Trump-aanhanger. Toch kan ik veel wat hij zegt of doet waarderen: zijn directheid, zijn duidelijke focus op nationale belangen, zijn bereidheid om woorden consequenties te geven en het feit dat hij keer op keer doet wat hij heeft beloofd. Dat is geen adoratie of bewondering, maar simpelweg een nuchtere observatie.
Wat ik zie, is geen Amerikaanse leider die Europa bedreigt. Wat ik zie, is een Europa dat zichzelf al decennialang ontwapend heeft, zwaar leunde op Amerikaans militair overwicht en Amerikaans materieel. Maar ook Amerikaanse regie voor wat betreft de verdediging van de Westerse invloedsfeer en internationaal leiderschap. Nu Amerika zich meer focust op haar eigen belangen, in feite de zijwieltjes van de kinderfiets van Europa eraf heeft gehaald, realiseert Europa zich dat ze nog niet zelf kunnen fietsen, niet alleen militair gezien, maar ook economisch en zeker moreel.
Deze hetze tegen Trump gaat feitelijk helemaal niet over Trump, da’s alleen waar men de focus op wil leggen. Om vooral niet geconfronteerd te worden met het eigen falen. Dit gaat over Europa. Over bestuurders die beleid verwarren met leiderschap en vergaderen met handelen. In Den Haag en Brussel gaat geen dag voorbij of er wordt vergaderd, er worden plannen gemaakt, kaders opgesteld en vervolgens wordt alles in documenten vastgelegd, maar een papieren tijger bijt niet, en dat besef schijnt in Europa nog niet te zijn doorgedrongen?
Terwijl politici, met een zeer riant salaris en onkostenvergoeding, een indrukwekkende poging doen de realiteit om te buigen naar de gewenste papieren werkelijkheid, realiseert men zich niet dat wetten en regels, internationaal recht en organisaties zoals de VN geen slagkracht hebben. Defensie is al decennialang verwaarloosd, vrijwel alle maakindustrie is verkocht of door steeds strengere regelgeving naar het buitenland verdwenen, energie is door ideologisch gedram onbetaalbaar gemaakt. Er vindt een culturele omvolking plaats door ongebreidelde migratie uit voornamelijk moslimlanden en burgers zijn haast tot op het bot uitgeknepen door steeds stijgende belastingen.
Trump benoemde terecht die zwakte. Hij zegt waar het op staat, wars van diplomatiek, recht voor z’n raap, zonder opsmuk of poespas, haast met Hollandse directheid. Hij stelt terecht dat respect volgt uit kracht, niet uit intenties. Stapels papier met wetten en regels zijn geen alternatief voor een mitrailleur en een paar dozen met munitie als er gewapende strijd moet worden geleverd. Het gebrek aan maakindustrie betekent effectief dat Europa niet zelfvoorzienend is, afhankelijk is van derden, daarmee de eigen broek niet kan ophouden. De omvolking ingezet door migratie zorgt ervoor dat burgers hun eigen land niet meer herkennen, terwijl nieuwe aanwas de Westerse cultuur in de regel niet accepteert, daarmee verdwijnt de nationale cohesie die mensen verbindt en die een land één maakt.
Energie is onbetaalbaar en onbetrouwbaar geworden door de focus op bronnen die energetisch inferieur zijn aan fossiel, de vernietiging van de energie infrastructuur gaat tegen alle reële zorgen over de betrouwbaarheid in. Feitelijk gooit men de oude schoenen weg voor men nieuwe heeft. Burgers betalen in veel landen zoveel belasting dat ze soms wel de helft van het jaar voor de overheid werken, veel zaken zijn daarnaast onbetaalbaar geworden door doorgeschoten, op ideologische gronden gestoeld, klimaatbeleid dat compleet haaks staat op welzijn en werk- en woongelegenheid.
Daarmee is één ding volstrekt helder, Europa schrok niet van zijn toon, of zijn directheid, maar van de boodschap, en om nog preciezer te zijn, Trump presenteert Europa letterlijk de rekening voor het decennialang gevoerde beleid.
Leiderschap vraagt richting, durf en het nemen van risico’s. Beleid is het instrument, niet het doel. Maar in Den Haag en Brussel heeft men dat omgekeerd, men denkt dat ook een papieren tijger kan bijten. Zo ontstaat een bestuurscultuur waarin papier belangrijker is dan resultaat, wetten en regels zijn echter niets waard zonder handhaving. Een bestuurscultuur waarin consensus belangrijker is dan effectiviteit, daarmee is een compromis de gedoodverfde uitkomst en komen alle processen stil te staan. En waarin uitstel wordt verkocht als zorgvuldigheid, waardoor zaken altijd worden doorgeschoven en de problemen niet worden opgelost, alleen breder uitgesmeerd of doorgeschoven, of waar zelfs van wordt ontkend dat ze bestaan.
Dat is geen leiderschap. Dat is een comfortabele, zelfbedruipende bureaucratie die zichzelf in stand houdt ten koste van de burger, een eindeloos uitstel van volwassen worden, een collectieve vlucht in papier en procedures om maar niet te hoeven handelen in een wereld die harde keuzes en echte kracht verlangt. Dat is het traag doodbloeden van een ooit trotse beschaving die vergat dat vrijheid, welvaart en veiligheid niet vallen te regelen met vergaderingen en dossieropbouw of met wet- en regelgeving, maar alleen te behouden zijn met wilskracht, offerbereidheid en de moed om te staan voor wat van ons is.
Trump begrijpt dat, Europa nog niet.
EUROPA EN DE SPIEGEL DIE TRUMP VOORHOUDT
Ik ben geen Trump lover. Maar ik ben ook niet blind.
Op bepaalde vlakken kan ik hem waarderen. Zijn directheid. Zijn focus op belangen. Zijn bereidheid om consequenties te verbinden aan woorden. Die waardering is geen adoratie. Het is observatie. Ik kijk daar objectief naar. Zonder rode pet. Zonder afkeer. En wat ik zie is geen Amerikaanse man die Europa bedreigt. Wat ik zie is een stel druktemakers in Den Haag en Brussel die zich bezighouden met alles behalve macht.
Europa zat aan tafel en praatte. Er lagen rapporten.
Er waren agenda’s. Er was koffie.
Aan de andere kant van de oceaan stond Trump op.
Hij keek niet naar papieren. Hij keek naar belangen. Europa sprak over waarden en idealen en multilateralisme. Trump vroeg wie betaalt en wie beschermt en wie beslist. Het bleef stil.
Wie denkt dat dit over Trump gaat begrijpt het niet.
Dit gaat over Europa. Over bestuurders die denken dat beleid gelijkstaat aan leiderschap. Die denken dat vergaderen handelen is. In Den Haag en Brussel wordt druk gedaan. Veel woorden. Veel plannen. Weinig capaciteit.
Defensie bleef achter. Industrie verdween. Energie werd een ideologisch speeltje. En ondertussen werd gehoopt dat Amerika het wel zou oplossen.
Trump legde de vinger op die zwakte. Niet subtiel.
Niet vriendelijk. Maar wel raak. Hij zei wat niemand hier durfde te zeggen. Bondgenootschap is geen liefdadigheid. Veiligheid is geen vanzelfsprekendheid.
Respect volgt op kracht en niet op goede bedoelingen.
Europa schrok. Niet van zijn toon. Maar van de waarheid die erin zat.
En nu hoor je paniek. Europa durft Trump niet tegen zich in het harnas te jagen. Niet omdat hij zo gevaarlijk is. Maar omdat hij kan doen wat hij zegt. Dat zegt alles.
De echte dreiging is niet Trump. De echte dreiging is een bestuur dat denkt dat moraal macht vervangt.
Dat denkt dat regels zichzelf handhaven. Dat denkt dat woorden genoeg zijn. Trump is geen breuk met de wereldorde. Hij is de rekening. En wie die rekening niet wil zien blijft doen alsof het diner gratis was. De wereld is harder geworden. Niet door Trump. Maar door onze illusies. Soevereiniteit is geen slogan. Het is capaciteit.
En zolang Den Haag en Brussel dat niet willen begrijpen zullen zij niet leiden maar reageren.
Op Trump vandaag en op de volgende morgen.
#Geopolitiek #MachtEnInvloed #Europa
#Trump #Soevereiniteit
Het lijkt er op dat de 2e kamer terug komt van reces vanwege #Trump en #Venezuela . Geen idee wat ze daar mee willen bereiken. Ze hadden beter terug kunnen komen om de oudjaars rellen te bespreken en daar voor eens en altijd een eind aan te maken. Maar ja. Buitenland heeft zoals altijd voorrang he...🤦♂️ #maduro