ทท. ผู้ชั่วร้าย

บช.มธ.'55 โต๊ะ ง.งู ปกติจะเอาแต่อ่านการ์ตูนแล้วก็ดูอนิเม แล้วก็เล่นคอมพ์อยู่ในหอ ก็เลยไม่ค่อยได้ศึกษาอะไรเท่าที่ควร แย่จัง...

[Pannida @PunPun_Lawit]

เหมือนมีใครถามว่านักเขียนเก่าอยากบอกอะไรนักเขียนใหม่ นี่ก็นึกถึงเรื่องทำมือ

- ให้พิมพ์เล่ม 1 เยอะกว่าเล่มอื่นๆ เสมอ เว้นแต่ขายยกแพ็คเป็นก้อนเดียวกัน คนซื้อแต่เล่มหนึ่งไปชิมเยอะอยู่ (เขาอาจจะชิมแล้วไม่ชอบ ชอบแต่ยังไม่มีตังค์ ซื้อแล้วดอง อะไรก็ได้ทั้งนั้น) ชุดที่ฮิตหน่อยของเรา จนถึงตอนนี้ต้องพิมพ์เล่ม 1 เยอะกว่าเล่มอื่นประมาณ 30% ชุดที่ไม่ค่อยฮิตก็ลดหลั่นลงไป แต่ยังไงเยอะกว่าเล่มอื่นนิดหน่อยก็ปลอดภัยดี เพราะพิมพ์ซ้ำจำนวนน้อยจะแพงจ้า

- หรือไม่ก็ให้ลดยอดพิมพ์เล่มต่อๆ ไป เพื่อป้องกันสต็อคบวม เพราะมันจะออกช้ากว่าเล่ม 1 ค่ะ

- ถ้าไม่ได้ซีลพลาสติก ให้ไปซื้อถุงฝากาวมาใส่ก็ยังดี หนังสือที่ไม่ได้ห่อหุ้มนานๆ มีความเสี่ยงเยอะมากค่ะ ตั้งแต่ตกแล้วจะแหกง่าย วางขายแล้วถูกพลิกเล่นจนเละ ไปจนกระทั่งเจอราเหลือง

- (มันมีอุปกรณ์ซีลเองได้ด้วยนะ มีขายในแพลตฟอร์มร้านค้าทั่วไป)

- ถ้ามีที่เก็บและมีทุน พิมพ์เยอะหน่อยก็จะช่วยลดค่าพิมพ์ต่อเล่ม แต่ถ้าพิมพ์เยอะเกินไปจะกลายเป็นสต็อคที่ค้างอยู่อย่างนั้นนานมากโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย ครั้งแรกๆ เลยแนะนำให้พรีออเดอร์ หลังจากพิมพ์ไปสัก 3-4 เล่มจะกะยอดพิมพ์ครั้งแรกของแต่ละเล่มแบบคร่าวๆ ได้เอง

- ทำหนังสือเล่มแรกๆ จะกังวลมากที่สุด ทั้งเรื่องปกสีไม่เป๊ะ มีความผิดพลาดในเล่ม ฯลฯ ขอให้รู้ว่าอีนี่มันคือการออกจากคอมฟอร์ตโซน เป็นสิ่งปรกติที่จะต้องเจอเมื่อทำอะไรใหม่ๆ (ไม่ต่างอะไรกับไปสัมภาษณ์งานครั้งแรก ไปเที่ยวตปท.คนเดียวครั้งแรก ฯลฯ) พอออกมาแล้ว เจอเรื่องต่างๆ ก็จะค่อยๆ นิ่งไปเอง นี่ก็บอกไว้เพราะเคยเห็นคนที่ทำเล่มแรกแล้วเครียดจนไม่ทำอีกเลยตลอดกาล

- เอาตรงๆ มันก็มีสิ่งที่เรียกว่า beginner’s luck ด้วย คือหนังสือเล่มแรกทำมาแล้วดีมาก แต่ปรากฏว่าเล่มต่อๆ ไปทำไมมีปัญหา ก็คือว่ามันก็เป็นแบบนั้นแหละ คนเราบางทีก็โชคดี บางทีก็ไม่ค่อยดี ทำไปเรื่อยๆ จะเจอค่าเฉลี่ยของตัวเองว่ามันประมาณไหน และจะรู้ด้วยว่าจะแก้ปัญหาไปเรื่อยๆ ยังไง

ที่คิดได้ก็น่าจะประมาณนี้

[Pannida @PunPun_Lawit]

ถ้าพูดเรื่องนี้ มันก็มีหลายเลเยอร์มากเลยค่ะ

คือว่าผลงานเกิดจากคน ดังนั้นมันก็จะสะท้อนคนจริงๆ เพียงแต่มันไม่ได้สะท้อนตรงไปตรงมา หรือครบทุกด้านเสมอไป ดังนั้นถ้าจะอ่านให้ได้ว่าคนคนนี้เป็นคนแบบไหน สุดท้ายก็ต้องเจอตัวจริง และเห็นให้ครบทุกส่วนของเขา ไม่อย่างนั้นการอ่านนิยายของเขาเฉยๆ ก็จะมีแนวโน้มได้เห็นแค่ชิ้นส่วนบางชิ้นของเขาค่ะ และจะทำให้ตีความผิดได้ง่ายๆ ด้วย

เป็นต้นว่าถ้านักเขียนเป็นสายตัวละคร เขาก็มีแนวโน้มจะเขียนตลค.ที่เขา “สบายใจ” แต่ถ้าเป็นสายพล็อต ก็จะมีทั้งเขียน “เพราะชอบพล็อตนี้” และก็จะมีคนที่เขียน “เพราะคิดว่าพล็อตนี้ขาย” “เพราะคิดว่าพล็อตนี้จะได้รางวัล” ด้วย ก็คือเขาไม่ได้เชื่อว่าอันนี้ดี แต่เขาดีไซน์มาแบบนี้เพราะรู้ว่ามันจะไปถึงผลบางอย่างได้

นอกจากนั้นนักเขียนก็มีแนวโน้มจะใส่ด้านที่ดีที่สุด หรือไม่ก็ด้านที่ดิบที่สุดของตัวเองลงไปในงาน คนที่ใส่ด้านดี อาจจะเพราะเขาเชื่อว่าอันนี้คือสิ่งดีที่สุดที่เขาจะให้ได้ ส่วนคนที่ใส่ด้านดิบ อาจจะเพราะเขาเห็นการเขียนเป็นที่ระบาย เป็นพื้นที่ปลอดภัย

แต่ทั้งด้านดีและด้านดิบนั้นก็เป็นแค่ชิ้นส่วนในตัวคน ไปเจอตัวจริง เขาก็อาจจะไม่ได้ดีเท่านี้หรือดิบขนาดนี้

นอกจากนั้นนิยายอาจจะสะท้อน “ความหวัง” หรือ “ความจริง” ก็ได้ เช่นนักเขียนคนนี้อาจจะเขียนครอบครัวที่อบอุ่นเพราะเขาเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆ หรืออาจจะเพราะเขาไม่มีครอบครัวอย่างนั้นและอยากมี เลยอยากเขียนถึงสิ่งที่เขาเห็นว่าสวยงาม

ทั้งความหวังและความจริงก็สะท้อนตัวนักเขียน แต่มันก็เป็นชิ้นนึงในความซับซ้อนของมนุษย์คนนึงน่ะค่ะ

[Pannida @PunPun_Lawit]

นี่เป็นเรื่องที่คิดช่วงนี้ค่ะ

เวลาไปงานหนังสือ สิ่งที่เห็นคือบูธของร้านหนังสือต่างๆ ใช่ไหมคะ

แต่หลายปีหลัง เราเห็นแต่ละบูธเป็นจักรวาลในตัวมันเองน่ะค่ะ

นี่ก็คล้ายๆ หนังสือเรื่องจักรวาล 1x1 เมตร ที่คุณม.ย.ร. มะลิ สัมภาษณ์ผู้คนในย่านทองหล่อ คุณเขาอธิบายว่า แผงลอยแผงหนึ่ง ร้านค้าร้านหนึ่ง ในบางแง่มันก็คือจักรวาลของคนคนหนึ่ง ในนั้นก็มีเรื่องราวของคนคนนั้น มุมมองของคนคนนั้น การจัดระเบียบโลกในแบบของคนคนนั้น

เราก็คิดกับบูธในงานหนังสือแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

ในบูธแต่ละบูธ ซึ่งจริงๆ ก็คือกลุ่มสังคมกลุ่มหนึ่ง จะมีเรื่องที่ทุกคนในบูธเล่ากันสู่กัน สร้างเป็นความเชื่อร่วมกัน ทัศนะร่วมกัน ประวัติศาสตร์ที่เข้าใจร่วมกัน มุมมองที่ใช้ร่วมกัน

และต่อให้หลายๆ บูธเคยเจอสถานการณ์แบบเดียวกัน (เช่นตอนโควิด ต้องไปเมืองทองหรือบางซื่อ) คนแต่ละบูธก็จะเล่าถึงมันไม่เหมือนกันหรอกค่ะ เพราะคนเราจะตีความไปตามพื้นฐานของตัวเอง และกลุ่มสังคมแต่ละกลุ่มก็จะเล่าเรื่องที่เกิดจากการผสมผสานของพื้นฐานคนในกลุ่ม

เราเลยรู้สึกว่างานหนังสือเต็มไปด้วยจุลจักรวาลน่ะค่ะ มีสเปซที่ทับซ้อนกันโดยที่อาจจะไม่ได้เชื่อมต่อกันเลย

เหมือนตอนที่เรายังเรียนมหาวิทยาลัย ตอนเราอยู่ป.ตรี เราจะมองสเปซในตึกเรียนนั้นแบบหนึ่ง และพออยู่ป.โทก็มองอีกแบบ เราคิดว่าบรรดาอาจารย์หรือคุณพนักงานก็จะมองต่างไปอีกแบบด้วย ทั้งที่มันก็เป็นตึกเดียวกัน

แล้วพอถึงวันหนึ่ง งานหนังสือก็จบลงค่ะ

ใครที่เคยอยู่จนถึงงานหนังสือเลิก จะได้เห็นเขารื้อทุกอย่างออกจนกลายเป็นที่ว่างเปล่า เป็นห้องโล่งๆ ใหญ่ๆ น่ะค่ะ

มีอยู่งานหนึ่ง เรายืนอยู่ข้างนัท มาซาลัน ตอนที่กำลังมีการรื้อแบบนั้น แล้วนัทก็พูดขึ้นมาทำนองว่า เออ บ้านที่อยู่มาสิบสองวัน ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือซะแล้ว

เราก็คิดขึ้นมาว่าก็จริงของนัทค่ะ

จุลจักรวาลนับร้อยๆ มันเกิดขึ้น แล้วมันก็ยุติลง

แน่นอนว่า “เรื่องเล่า” ก็ไม่ได้หายไปไหน มันก็จะติดไปกับกลุ่มสังคมของแต่ละบูธ เล่าสู่กันในเวลาที่ไม่มีงานหนังสือ ในระหว่างที่ทุกคนกระจัดกระจายกันไปทำกิจการภารธุระของตัวเอง

แต่สำหรับเรา เวลาเห็นงานหนังสือ แล้วคิดว่าในฮอลล์สามสี่ฮอลล์นี้มันเต็มไปด้วยกลุ่มสังคมและเรื่องเล่านับร้อยๆ เราก็รู้สึกว่ามันเป็นภาพจินตนาการที่น่าสนใจดีน่ะค่ะ

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@LittleBirbMame ลักกี้แมนกับนารุโตะ คนแปลคนเดียวกันคือ คุณอิศเรศ ทองปัสโณว์ ครับ

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@pizad_sura ทุกๆ 60 วินาทีในแอฟริกา เวลาผ่านไป 1 นาที

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@febaryz หนังเกือบ 10 แล้วหรือนี่ รู้สึกเหมือนพึ่งออกมาไม่นานนี้เอง

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@moomanoww เพราะขวานที่ไม่มีด้าม นำไปใช้ก็ไร้พลังครับ

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

https://t.co/Zf41vIsaXk

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@itouch9 จริง สรรพากรเขาก็จบบัญชีมาเหมือนกัน เขาคงยอมให้หลอกมั้ง

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@k______04x จริง

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@firsthihi ร้านอะไรเผื่อไปลอง

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

https://t.co/05ZXSndplg

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

ซี๊ดอูยบรื๋อๆ 5555555555

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@andannantzzz 😭

[ॱଳ͘ บู้บี้ @bebtthn_]

ร้านอยู่ในซอยตามแมพที่แปะไว้ ลงบีหรือเอมแล้วเดินเข้ามาได้เลย vibeร้านดีคนมาถ่ายรูปในร้านแอบเยอะเดินหลบไปมาสุดๆ ราคาต่อชิ้นแอบแพง(200-300++)แต่อร่อยคุ้มกะไส้ที่ได้มาจุกๆ

📍
https://t.co/eILwAFgkzd

[หลิน 🐈‍⬛ @linnyxtzan]

ใครตามอนิเมชั่นฝั่งญี่ปุ่นจริงจะรู้ว่า งานอนิเมชั่นทุกค่ายโหดมาก ฉากอลังการมีให้เห็นโคตรบ่อย โมเดล 2D 3D ฉากแอคชั่นวาดมือ คือทำได้หมด เพราะทุนถึง รับสายผลิตต่างชาติไปทำงานด้วยก็เยอะ คนไทยก็มีอ่ะ

ใครบอกอนิเมะญี่ปุ่นคุณภาพไม่ถึงนี่ขอเดาก่อนเลยว่าไม่เคยดูของคุณภาพจากสามค่ายนี้

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@pekkuuuu เขาจ้างไปประชุม 555555

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@penenan กลัวตกงานมากช่วงนี้ แย่ทุกเซกเม้น

[ทท. ผู้ชั่วร้าย @Tattep_J]

@Bizzene Rag ไหน