Padişah, dolayısıyla güç çevresinde kümelenenlere dair notları ise bize dair çok tanıdık bir tablo çiziyor…
Okurken ilgimin dağıldığı bölümler olmakla beraber genel itibariyle sevdim…
Viyana Kuşatması etrafında kurulmuş fantastik bir roman…
Uzun yıllar süren kuşatma, başta padişah sefere dahil herkesin moralini bozar. Surları eritecek mucizevi formüllerden şehrin karşında yeni bir Viyana kurmaya, şehrin ruhunu çağırmaya uzanan türlü fikir havada uçuşmaktadır.
Padişahtan çukur kazanlara, Viyana halkından sefere bir şekilde dahil olan kalabalığa her sınıftan karakteri hikayeye dahil ederek hikayeyi zenginleştirmiş. Kuşatılmışlık ortamı, hapishaneler ve işkenceler ile 1980'lı yıllara göndermeler yapmış.
Doğurganlık hızı düştü, rakamlar ortada.
Bunun nedenlerine dair olur olmaz açıklamalar, akla ziyan çözüm önerileri havada uçuşuyor…
Ekonomi kötü, sosyal politikalar ve pratikler yetersiz…
İnsanlar geleceğe endişeyle bakıyorlar…
Çözüm için sorunu doğru tespit etmek lazım…
Bugün Edebiyat Rotası’nda, Stefan Zweig ve Satranç vardı...
Günlük hayatın, hepimizin içini sıkan gündemin içinde edebiyata, sanata, kültüre parantez açan bu etkinlik benim için ferah bir nefes oldu…
Edebiyat ödüllerini takip etmeye çalışırım, seçimleriyle, her yıl tekrar tekrar, kalbimi kazanan ödüller var…
Booker jürisi ile ise oldu bitti pek anlaşamam:) Hele bu yıl aramızdaki bağlar tümden koptu:) O yüzden sabahtan beri bu konuda yazmadım…
Lider olmak için adını kalplere yazacaksın…
Vefatının ardından 88 yıl geçmiş, memleketin kahir ekseriyeti ayakta ve hayırla anıyor…
Sırf bu bile büyük bir derstir…
Çok beğendim…
Jumpha Lahiri bu kez, kırklı yaşlarında, üniversitede hocalık yapan isimsiz bir kadının, isimsiz bir şehirde yalnız başına sürdürdüğü hayatından bir yıla yayılan kesitler anlatmış…
Kadının şehri yürüyerek katetmesi, günlük hayat içinde kurduğu rutinlerle hayata tutunması onunla ayrıca kişisel bir bağ kurmama neden oldu. Aile, arkadaşlar, ilişkiler üzerine söyledikleri ise kafamı epey meşgul etti…
Ben bu kitabı en az bir kez daha okurum…
Üstelik, bunu sonradan öğrendiği bir dilde, İtalyanca yapmış, sonra kendi yazdıklarını İngilizceye çevirmiş. Yarattığı karakterin melankolik yapısını serinkanlı bakışla aktarmasını ayrıca sevdim…