Bugün çok değerli bir arkadaşımı kaybettim. Hiç anime izlemediğim için bana kendi en sevdiği klasiklerin dvd'sini yollamıştı, Amerikadaydim, doğum günüm için evime pasta yollamıştı. Son senelerde hem onun hem benim işlerimin yoğunluğu sebebiyle eskisi kadar konuşamıyorduk ama seni tanıdığım için çok mutluyum.
Evimde bi yerlerde hala benim için çizdiği resimler, yaptığı oyuncaklar duruyor. Senin gibi birini bir daha tanır miyim gerçekten bilmiyorum 🫠
Bileğimi çatlattım, sosyal pilim son derece düşük, sevgim karşılıksız, 1,5 milyon çöpte… ölüm var, kalım var. Bana "Neredesin?" diye sormayın; "Mutlu musun?"/"İyi misin?" diye de sormayın. Tek bir insana ayıracak vaktim var(o da istemiyor). Durumum sizce de biraz bariz değil mi?