Volle kracht vooruit richting de ijsberg
Het lijkt alsof de wereld om ons heen in brand staat, maar één ding mag nooit ter discussie worden gesteld: het klimaatbeleid.
Oorlogen in Oekraïne en het Midden-Oosten zorgen voor stijgende energieprijzen. De economie kraakt onder onzekerheid. De woningmarkt begint af te koelen. Bouwprojecten lopen vast door stikstofregels, netcongestie en steeds hogere kosten. Starters kunnen nauwelijks nog een huis betalen. Burgers zien hun koopkracht verdampen.
Maar de klimaatmachine dendert onverstoorbaar door.
Alsof Nederland de Titanic is en de stuurman weigert naar de horizon te kijken. Alles draait om CO₂. Alles moet wijken voor de klimaatdoelen. Meer regels. Meer verplichtingen. Meer belastingen. Meer subsidies. Meer druk op burgers en bedrijven.
En ondertussen roept XR vanaf het dek dat het allemaal nog sneller moet.
De ironie is pijnlijk. Terwijl experts waarschuwen voor stilstand op de woningmarkt, blijven dezelfde politieke keuzes de problemen vergroten. Bouwprojecten stranden op stikstofregels. Nieuwe woonwijken wachten op een stroomaansluiting. Energie wordt duurder. Ondernemers investeren minder. Gezinnen kunnen minder lenen door hogere rentes en stijgende lasten.
De ijsberg ligt recht voor ons.
Maar in plaats van de koers aan te passen, gaat de machinekamer op volle kracht vooruit.
De gewone burger zit intussen opgesloten in het ruim. De derde klas van deze klimaatreis. Geen mogelijkheid om van boord te gaan. Geen invloed op de koers. Wel steeds de rekening betalen. Voor hogere energiekosten, hogere belastingen, duurdere woningen en een economie die steeds meer wordt afgeremd.
Niemand pleit voor het negeren van milieuproblemen. Maar verstandig bestuur betekent ook prioriteiten stellen. Het betekent erkennen dat een samenleving meer nodig heeft dan klimaatdoelen alleen. Mensen moeten kunnen wonen. Werken. Ondernemen. Hun energierekening kunnen betalen.
Als zelfs een afkoelende woningmarkt, een vastlopend stroomnet, stijgende kosten en economische onzekerheid geen reden zijn om de koers te heroverwegen, dan is er iets fundamenteel mis.
De vraag is niet meer of Nederland de ijsberg ziet.
De vraag is of de stuurman nog bereid is het roer om te gooien voordat de schade onherstelbaar wordt.
Want als het schip uiteindelijk water maakt, zullen het niet de activisten, beleidsmakers of bestuurders zijn die als eerste kopje onder gaan.
Dat zijn de burgers die al die tijd de reis hebben betaald.
En misschien klinkt op dat moment vanaf het zinkende dek nog steeds hetzelfde refrein: meer klimaatmaatregelen, meer regels, meer belasting, meer haast. Terwijl het water al door de gangen stroomt.
Een verstandig kapitein houdt koers zolang het kan. Een verstandig kapitein wijzigt koers wanneer de omstandigheden daarom vragen.
Nederland heeft geen behoefte aan meer ideologie.
Nederland heeft behoefte aan een stuurman die de ijsberg ziet.
https://t.co/E0JIzTeqnj
Nederland wordt steeds meer één groot gekkenhuis waarvan het hoofdkantoor in Den Haag zit en de directie in Brussel.
Een land waar mensen die iedere ochtend opstaan, werken, belasting betalen en zich aan de regels houden steeds vaker behandeld worden alsof zij het probleem zijn. Alles moet duurder, kleiner, groener, beperkter en ingewikkelder onder het mom van ‘duurzaam’.
Autorijden wordt ontmoedigd terwijl het openbaar vervoer duurder, voller en onbetrouwbaarder wordt. Boeren moeten verdwijnen om stikstofdoelen te halen, terwijl supermarkten zonder moeite voedsel importeren van de andere kant van de wereld. Vissers worden weg gereguleerd, bouwprojecten lopen vast, huizen zijn onbetaalbaar geworden en Nederlandse jongeren wachten jarenlang op een woning.
Zorgpremies blijven stijgen, personeel loopt weg, wachtlijsten groeien en mensen moeten maanden wachten op hulp.
Tegelijkertijd lijkt er voor opvangcentra, subsidies, klimaattafels, oorlog, Europese fondsen en eindeloze beleidsprojecten altijd geld en ruimte beschikbaar te zijn.
Het mooiste? Alles wordt ons verkocht alsof het voor ons eigen bestwil is.
Je energierekening verdubbelt?
Transitie.
Je mag straks alleen nog elektrisch rijden terwijl het stroomnet vastloopt?
Duurzaamheid.
Je krijgt berichten om minder stroom te gebruiken omdat het netwerk overbelast raakt?
Slim energiebeheer.
Je vrijheid wordt stukje bij beetje vervangen door regels, vergunningen, apps, digitale controlesystemen en ‘slimme’ technologie?
Innovatie.
En ondertussen ziet de Nederlander een land waarin de grenzen nauwelijks nog grenzen lijken. Waar enorme aantallen nieuwkomers binnenkomen terwijl de woningmarkt al compleet vastzit. Waar mensen zich afvragen hoe het kan dat jonge mannen duizenden kilometers door veilige landen reizen, maar hun gezinnen ‘later wel volgen’. Waar kritiek daarop direct verdacht wordt gemaakt, alsof iedere vraag automatisch extremisme is.
De gewone man en vrouw kijkt om zich heen en denkt steeds vaker: wanneer mocht ik eigenlijk nog iets vinden van de richting waarin mijn eigen land verandert?
Want overal lijkt dezelfde logica te gelden: voor de burger is er schaarste, beperking en belasting. Voor beleid, bureaucratie en internationale afspraken is er altijd ruimte.
Nederland begint steeds meer te lijken op een groot experiment waarin burgers vooral gezien worden als wandelende pinautomaten die tegelijkertijd moreel opgevoed moeten worden. Werken, betalen, aanpassen, verduurzamen, registreren, downloaden, koppelen en vooral gehoorzamen en je mond houden.
Ondertussen draait Den Haag door en hoeven ze nooit de gevolgen van hun eigen beleid te ervaren. Mensen die zelf nooit in de kou zitten, vertellen burgers dat ze minder energie moeten gebruiken. Mensen met dienstauto’s vertellen burgers minder te rijden. Mensen met meerdere woningen leggen uit waarom jij met meerdere vreemden in één huis of kleiner moet gaan wonen.
Nederland was ooit een land van nuchterheid, vrijheid en praktisch denken. Nu voelt het alsof het bestuurd wordt door een combinatie van consultants, klimaattafels, lobbyclubs, EU-richtlijnen, spreadsheets en symboolpolitiek.
Een land waarin alles ‘slimmer’ wordt behalve het beleid zelf.
Als het systeem straks compleet vastgelopen is, komt er ongetwijfeld een crisispakket van miljarden om de problemen op te lossen die door eerdere miljarden zijn veroorzaakt.
Volledig betaald door dezelfde burger die inmiddels allang doorheeft dat het grootste gekkenhuis gewoon in Den Haag staat.
Bron ✍️ ~ Petra Brekelmans
Het is niet uit te leggen dat de ME in Loosdrecht op tieners inslaat, terwijl ze XR-activisten, die een snelweg blokkeren en willens en wetens strafbare feiten plegen, structureel met fluwelen handschoenen behandelt. Dit is meten met twee maten....
@suusonline@jimmydijk Dank voor het delen, Susanne. Van ongekend, hoog niveau niveau in de tweede kamer, deze @jimmydijk. En wat een gedrevenheid! Er is dus nog hoop.
Een ochtendcolumn
Hoe groot mag de overheid zijn?
De overheid heeft geld nodig om taken uit te voeren. Belastingen horen daarbij. Wat zelden wordt uitgesproken, is de vervolgvraag. Hoe groot mag een overheid eigenlijk zijn. Die norm ontbreekt. Er bestaat geen toets voor optimale omvang en geen grens waarboven groei ter discussie komt te staan.
Opmerkelijk genoeg geldt het stellen van die vraag al snel als verdacht. Wie suggereert dat de overheid mogelijk kleiner zou kunnen, belandt vrijwel automatisch in de rechts-radicale hoek. Dat is vreemd, omdat niemand kan aangeven hoe groot een efficiënte overheid eigenlijk moet zijn, of welk budget daarbij passend is.
Dat ontbreken van een norm heeft een zichtbaar gevolg. De omvang van de overheid groeit en krimpt niet meer mee met uitzonderlijke omstandigheden, maar verschuift structureel omhoog. Sinds de coronapandemie liggen de overheidsuitgaven blijvend hoger dan daarvoor, ook nadat de directe noodzaak is verdwenen. Groei wordt niet teruggedraaid, maar genormaliseerd.
Die schaalvergroting werkt door in het werkgeverschap. Ambtenaren behoren inmiddels tot de best betaalde grote werknemersgroepen van Nederland. Alleen de financiële sector betaalt gemiddeld per uur nog beter, blijkt uit CBS-cijfers die NRC publiceerde. De overheid is zichzelf structureel beter gaan betalen.
Dat was niet altijd zo. In de jaren zeventig en tachtig lag de beloning in de publieke sector rond het gemiddelde, passend bij de publieke taak. Sinds de jaren negentig is die norm stap voor stap verruimd. Het gaat om een structurele herpositionering van de overheid als topverdiener op de arbeidsmarkt.
In een functionerend systeem roept dat een logische vervolgvraag op. Leidt deze ontwikkeling tot betere prestaties.
Onderzoek laat dat niet zien. Analyses van het Centraal Planbureau en het CBS tonen dat de productiviteit van de overheid al jaren nauwelijks stijgt. Ondanks digitalisering en reorganisaties blijft de output per ingezette euro grotendeels gelijk. In delen van de uitvoering is zelfs sprake van daling.
Internationaal onderzoek van de OECD, de Wereldbank en het IMF bevestigt dit beeld. Grotere overheden functioneren niet automatisch beter. Landen met middelgrote overheden presteren geregeld beter dan landen met zeer grote. Efficiëntie hangt minder samen met omvang dan met eenvoud van regelgeving, uitvoerbaarheid en controleerbaarheid.
Wanneer schaal groeit zonder productiviteitsprikkel, stapelen problemen zich op. De Belastingdienst kampt met jarenlange hersteloperaties door regelstapeling. De woningmarkt zit vast in een tot op de vierkante meter gereguleerde sector. In de zorg groeit de administratie sneller dan de capaciteit. Het onderwijs verliest kwaliteit onder toezicht en verantwoording. Migratie geldt als onbestuurbaar binnen een dichtgetimmerd juridisch kader. Dit zijn geen incidenten, maar structurele gevolgen.
Opvallend is de reflex op falen. Vereenvoudiging blijft uit. Het antwoord bestaat uit nieuwe regels, extra uitzonderingen en aanvullende lagen. Complexiteit wordt niet teruggedrongen, maar beheerd. Zo groeit het apparaat verder, terwijl de uitvoerbaarheid afneemt.
In het bedrijfsleven bestaat een correctiemechanisme dat hier ontbreekt. Financiële krapte dwingt tot keuzes en prioritering. Schaarste fungeert daar als efficiëntie-instrument. De overheid kent die prikkel niet. Budgetten kunnen worden verruimd. Tekorten gefinancierd. Belastingen verhoogd.
Daarmee verschuift het perspectief. Niet afzonderlijke belastingmaatregelen staan ter discussie, maar het patroon erachter. Zolang niemand kan uitleggen hoe groot een efficiënte overheid mag zijn, wordt groei vanzelfsprekend. En zolang groei vanzelfsprekend is, verschuift het debat automatisch naar de vraag hoe middelen kunnen worden opgehaald, niet waarom dat nodig is. Elke grondslag die opbrengst genereert wordt dan bruikbaar, ongeacht de relatie met werkelijke waarde of draagkracht.
Het eerste jaar van Trump’s tweede ambtstermijn heeft gezorgd voor confrontatie, ontregeling en het doorprikken van talloze illusies. Heilige huisjes zijn omvergehaald, zekerheden verdwenen. Ik hoop oprecht dat Trump dit tempo nog drie jaar aanhoudt. Niet omdat het comfortabel is, maar omdat het noodzakelijk is. We bewegen dan naar een wereld die minder politiek correct is, maar wel eerlijker en transparanter.
Europa zal daar aanvankelijk een prijs voor betalen. Economisch zal het pijn doen. Maar die pijn is onvermijdelijk als men eindelijk wil afrekenen met incompetentie en middelmatigheid aan de top. De bevolking zal gaandeweg beseffen dat Trump vaker gelijk heeft dan men wil toegeven. Ze zal zien hoe Amerikaanse burgers welvaart opbouwen, terwijl Europa bedrijven en banen blijft verliezen. Deze discrepantie kan niet eindeloos worden toegedekt met slogans en morele superioriteit. De leugen slijt, het narratief barst.
Ik kijk dan ook uit naar de komende weken en maanden. Niet met angst, maar met intellectuele nieuwsgierigheid. Dankzij Trump is de wereld opnieuw scherp afgelijnd, minder hypocriet en fundamenteel eerlijker. En hoe ongemakkelijk dat voor velen ook mag zijn, het is precies die eerlijkheid die we al veel te lang hebben gemist.
Hier leest u mijn volledige column:
https://t.co/o5F80bwgfi
Het vuurwerk dat voor bijna alle overlast, schade en gewonden zorgt is al verboden.
Nu verbied je straks dus wellicht ‘t kleine vuurwerk voor de gezinnen die met wat simpel vuurwerk ‘t nieuwe jaar willen vieren terwijl de cobra’s je nog om de oren vliegen
https://t.co/e60ohvxzi3
Europese landen doen een ultieme poging om alsnog een plek aan tafel te krijgen bij vredesoverleg over Oekraïne, volgens de media . Dit doet de Franse president @EmmanuelMacron door op EU-niveau een groot deel van de lidstaten te discrimineren. Ik heb daar twee bedenkingen bij.
1. Wat Macron @realDonaldTrump verwijt, doet hij zelf: door een deel van Europa te negeren bij deze belangrijke gesprekken.
2. Wat is de legitimiteit van Macron nog na diens zware verkiezingsnederlaag ? Wat heeft de Franse president, die in eigen land de boel allang niet meer onder controle heeft, nog te zeggen op internationaal niveau en namens wie dan ?
De vergadering in Parijs slaat nergens op en maakt de Amerikanen eens temeer duidelijk dat niemand weet wie namens de EU bij vredesbesprekingen aan zou moeten schuiven. De chaos in de EU maakt ons irrelevant, nota bene op het eigen continent.
Assita Kanko
Beste woedende progelite,
Stop met brullen over de ondergang van de democratie- een staatsvorm die jullie meer dan een halve eeuw grenzeloos hebben misbruikt door álle instituties en mechanismen die bedoeld waren voor oprechte checks and balances, te vervangen door jullie bureaucratische graai-instrumenten. Stop met krijsen over populisme- een term waarmee jullie de volksvertegenwoordiging hebben geframed als iets primitiefs, een onfris Tokkiaans onderbuikfenomeen, dat bestreden moet worden.
Het feest is voorbij. The show won’t go on. De volkssoevereiniteit wordt hersteld, en jullie zullen de geschiedenis ingaan als een autoritair regime dat zijn ondergang niet zag aankomen.
Het zal wellicht decennia duren om de ravage te herstellen, juist omdat de ontmanteling zorgvuldig en rechtsstatelijk gebeurt. Juist omdat jullie tegenwerking en paniek worden gedoogd. Hoe integer willen jullie het hebben? Tel jullie zegeningen!
Want wat mij betreft mogen jullie collectief krijgen wat jullie verdienen. Jullie hebben, net als Mao, Stalin, Lenin, Pol Pot, Honecker, Ceaușescu, Chávez, Kim Il-sung en Castro, de burgers verraden.
Jullie hebben een supranationaal totalitair bolwerk opgetuigd, waarbij onder het mom van ‘Europese eenwording’ nationale autonomie werd uitgehold en democratische verantwoording geëlimineerd. Door middel van verdragen en beleidsmaatregelen hebben jullie systematisch macht geconcentreerd en nationale regeringen gedegradeerd tot uitvoerende loketten van een centrale bureaucratie.
Toen kiezers zich uitspraken tegen verdere integratie, werden hun stemmen genegeerd of omzeild en werden beleidsplannen alsnóg doorgedrukt, zónder mandaat. Dit alles heeft geleid tot een politieke kaste die zich onttrekt aan electorale controle en die via crisismanagement en juridische constructies een nieuwe hiërarchie vestigde.
En het wanbeleid bleef niet beperkt tot bestuurlijke staatsgrepen. Jullie hebben de Europese bevolking financieel uitgezogen, nationale economieën verstikt met belastingen en klimaatheffingen, terwijl jullie schuldenmechanismen creëerden die lidstaten steeds afhankelijker maakten van Brussel. Jullie ondermijnden de veiligheid en welvaart van burgers door de poorten open te zetten voor massa-immigratie, niet van mensen die onze cultuur omarmen en voortzetten, maar van massa’s die ons vijandig gezind zijn. Jullie importeerden conflicten, haat en geweld en noemden het ‘verrijking’. Terwijl Europese steden onveiliger werden, scholden jullie critici uit voor ‘racisten’ en ‘fascisten’, in een poging om de realiteit te onderdrukken. Gemeenschapszin en sociale cohesie hebben plaatsgemaakt voor een maatschappij waarin wantrouwen en verloedering ‘het nieuwe normaal’ zijn.
En zoals in de donkerste periodes van de geschiedenis, moesten ook deze keer de Joden het ontgelden. Jullie verraadden Israël, speelden het spel van terreurstaten als Iran en schurkten doodleuk tegen jihadisten aan, precies zoals jullie politieke voorouders dat deden in de jaren dertig. In jullie morele verwrongenheid zijn jullie democratische bondgenoten gaan behandelen als vijanden en barbaren als partners. Jullie hebben antisemitisme opnieuw salonfähig gemaakt onder het mom van ‘mensenrechten’ en ‘solidariteit’, terwijl jullie tegelijkertijd deals sloten met regimes die vrouwen stenigen, kleine meisjes uithuwelijken en homo’s van daken gooien.
De lange mars was succesvol, maar nu is het klaar.
… En dan is daar nu de collectieve hysterie over de speech van JD Vance. “Hoe durft hij? Hoe gevaarlijk!”
Maar iedereen ziet het patroon. Jullie schreeuwen moord en brand zodra een politicus het waagt om de bestaande machtsstructuren ter discussie te stellen. Iedereen ziet hoe jullie spartelen om de controle te behouden, hoe jullie de vrijheid van meningsuiting wilden afschaffen om ongewenste ideeën te smoren. En juist door Vance te verketteren, bewijzen jullie precies zijn punt: een systeem dat geen kritiek verdraagt, is al héél lang geen democratie meer!
@KagieMaarten Goed bezig Maarten; niet langer blijven lullen, maar actie ondernemen. Het nut van de ‘klootzak’ in de gemeenteraad. Die mag worden gekoesterd door de Bosschenaren.
In een kleine kwart eeuw debatvolgerij is dit één van de indrukwekkendste momenten in de Nationale Vergaderzaal. Staatssecretaris van Justitie Ingrid Coenradie (PVV) vertelt over hoe ze misbruikt werd en hoe dat haar vormde. https://t.co/jDLsb1Go9F
Er staan vier handtekeningen onder het regeerakkoord om de asielcrisis te bedwingen. Waarom is premier Schoof dan zo twijfelachtig over de uitvoering?
@ANanninga vraagt om duidelijkheid. 👇
Wat is dat voor een land waarin de 'intelligentia' zich drukker maakt om een tweetje van Wilders dan om het feit dat je de 1200 dodelijke slachtoffers van een pogrom niet kan herdenken zonder aangevallen te worden?