"vardır bir hikmeti" deyip yoluma bakabileceğim mertebeye erişmeyi o kadar çok istiyorum ki. çok fazla kurcalamadan, işleri isyana vardırmadan "evet şu an bununla imtihan oluyorum ama bunun da vardır elbet bir hikmeti" diyebilmek, insan olmanın en ekmel hâli gibi geliyor.