Günlüğüme yazdım,bir de size yazayım; çünkü bu düşünce beni delirtiyor. Kendimden kaçamıyorsam,bu kadar yol niye var? Kaçmaya çalışırken en uzun mecburiyetin kendin olmak olduğunu anladım.Ama insan,anladığı her şeyi aşamıyor…Sonuçta kendinden istifa edemiyorsun.Günün sonunda ise tek bir gerçek kalıyor:Kendine katlanmayı öğrenene kadar dünya hep çok gürültülü ve kaçmak istediğin kişi sensen,yolun sonu hep aynı.Kaçma,sonuçta bu mecburiyetin adı hayat…
Zamanın elinizden kayıp gittiğini ve hiçbir şey yapamadığımızı düşünüyoruz, ama aynı zamanda her şeyi yaptığımızı ve hiçbir şeye zamanımız olmadığını hissediyoruz.