پیرمرد کناری توصف آزمایشگاه که از پیر شدن شاکی بود این شعر مرحوم شهریار رو برام خوند:
جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را.
نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را.
کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم.
به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را
امده میگه ۲۰۰تا کیسه سیمان و خالی کردم از صبح تا شب هیچی نخوردم
خونه که رسیدم جون نداشتم چیزی بخورم
خوابیدم
اما از خستگی خوابم نبرد
یه چی بده بخوابم فردام برم کار کنم
بنظرم مرد بودن هم خیلی سخته