@Vforvendta@1313Noraa7 بجای اینکه دنبال تاریکی باشی دنبال نور درونت بگرد
اونوقت خیلی چیزها میفهمی که باارزشتر و گرانبها تر از چیزی هستن که تصورشم نمیتونی بکنی☀️
@Vforvendta@1313Noraa7 تو اگه شکارشون کنی خودت و نسل های بعدتو بدبخت کردی!
نورا درست میگه بیخیالش شو اگه نمیخوای اسیرشون بشی و مریضی و اتفاقات بد برای خودت و نسل های بعدت رقم بزنی!
اونا موجودات پست و پایینن تا وقتی نور هست چرا تاریکی؟! معامله با لوسیفر دوس؟!
اسلام استفاده از مجسمه و نقاشیِ موجودات جاندار را بهشدت ممنوع کرد؛ تا جایی که حتی بهکارگیری برخی رنگها و نقوش گیاهیِ سلطنتی و باشکوه نیز در مساجد مجاز نبود تا فضا تجملاتی نشود و حواس نمازگزاران پرت نگردد. این محدودیتها، بهویژه ممنوعیتِ خلق نقشبرجستههای انسانی و اساطیری، آسیب زیادی به سیر تکاملی هنر و زیبایشناسی ایرانی وارد کرد.
در پست قبلی، برخی از هممیهنان بهاشتباه تصور کرده بودند این محدودیتها صرفاً به تنوع رنگها خلاصه میشود؛ در حالی که مانع اصلی، ممنوعیت مطلقِ هنر پیکرتراشی و خلق نقشبرجستههای شکوهمند انسانی و نگاره های زیبا بود.
Cosmic Collision in Progress: Hubble Captures Two Galaxies Merging in a Gravitational Ballet
In this breathtaking Hubble image, two entire galaxies are locked in a slow-motion cosmic embrace — their immense gravitational forces stretching, warping, and stripping away stars, gas, and dust in a spectacular display of celestial violence and creation.Tidal tails of material arc gracefully outward, while brilliant bursts of new star formation ignite along the colliding regions. What we’re witnessing is not destruction, but transformation: two galaxies destined to eventually merge into a single, larger galaxy, forging billions of new stars in the process.This dramatic encounter offers astronomers a front-row seat to one of the universe’s most fundamental processes — galaxy evolution through mergers. What looks like chaos is actually the engine that builds the majestic spiral and elliptical galaxies we see today.
Credit: NASA, ESA and the Hubble Heritage Team (STScI/AURA)A stunning reminder that in the universe, even galaxies dance, collide, and are reborn.
نگاه پدر در آن واپسین وداع، نگاه مظلومان بیآب و بینان امروز بود. اشکی بود که امروز از چشم فقر میریزد؛ از چشم دهقان؛ از چشم معلم؛ از چشم رُفتگر و کولبر. اشک پادشاه، اشک دادخواهی بود؛ دادخواهی مردم در بیدادگاهی که در راه بود. در آن واپسین نگاه، اشک پدرم، اشک ایران بود.
۲/۲