Nezahat Utku

Teknoloji ve Tasarım Öğretmeni

Anne, Eş, Öğretmen

[Ali TURAN @Alituran3346]

KPSS sonuçlarını açıklıyorsunuz, 5 dakika sonra kaldırıyorsunuz.

Sınav yapıyorsunuz; her sene en az 2 tane hatalı soru çıkıyor.

Birilerinin size güvenmemesi için elinizden geleni yapıyorsunuz.

Ama haklısınız, size güvenmiyoruz.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@khaleessiniz Bana çekilişte güneş gözlüğü alınsın isterdim. Genelde öğretmenlere kurrada ben çıkardım onlarda okumam için kitap alırlardı. Bende de müthiş hüsran olurdu.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@solcugazeteY Sağlıklı uzun ömürler diliyorum. Çok geçmiş olsun.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@cathethome Benimde

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@Alituran3346 @rebornn06 Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah.

[gerçekten iğrenç bir hayat @olmuyorsabosver]

sevgi gösterilmesi gereken bir duygudur.. daha güzel anlatılamazdı

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@cathethome Aşkım seni seviyorum. İşte benim canım sen herşeyin en iyisini yaparsın

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@cathethome Canım gönlündeki bütün güzelliklerin en kısa zamanda gerçekleşmesini yürekten diliyorum. Sen herşeyin en güzeline layıksın. Seni çoooooook seviyorum tanrının bana en güzel hediyesisin

[Ali TURAN @Alituran3346]

Etrafınızda çok insan olmasın, etrafınızdakiler insan olsun yeter.
*Gününüz aysın*

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

#OtrenArdahanagelecek

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@cathethome Canımın ta içisin sen

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@psikologderyas1 Helal sana koca yürekli adam

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@Serhan_Asker @halktvcomtr Hem de çok beğendik.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@onderseren Güzel köyümün yetiştirdiği değerlerle gurur duyuyorum. Yolun bahtın açık olsun Naz Arıcı

[Prof. Dr. Naci Görür @nacigorur]

Arkadaşlar daha kaçtır söyleyeceğimi bilmiyorum. Yazdım, çizdim, anlattım daha hala deprem ne zaman olacak?, kaç büyüklükte olacak? , burada olur mu? gibi soruları sorup duruyorsunuz. Önemli olan çözümü kökten kavramaktır yoksa dünyanın merkezine kendinizi koyup meseleye öyle bakarsak sorunu çözemeyiz. Doğrusu şu: Yerel yönetim ve merkezi hükümet oturur ve kentin FAY ANALİZİNİ yapar. Böylece kenti tehdid eden fay sistemleri tüm ayrıntıları ile tespit edilr. Böylece hangi fay kırılırsa kentte ne büyüklükte deprem olacak bilinir. İkinci adımda (RİSK ANALİZİ) bu deprem kentin bileşenlerine (Halk, Alt yapı, Yapı stoku, Ekosistem/Çevre ve Ekonomi) nasıl zarar verir onlar araştırılır. Üçüncü adımda ( RİSK AZALTMA) daha deprem gelmeden bu zararların azaltılması yoluna gidilir. Böylece kent depreme hazırlanır. İşte siz yöneticilerin böyle davranmalarını, yapmalarını talep edin, gözetim ve denetim yapın. Yoksa o ne olur, bu ne olur sorularıyla ne siz kurtulabilirsiniz, ne de biz çözüm getirebiliriz? Sizler büyüksünüz. En büyük gücünüz oylarınız. Sevgiyle

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@Alituran3346 Çok sabırlar diliyorum. Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@71Altay Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.

[Nezahat Utku @UtkuNezahat]

@SonDeprems İnsanları gereksiz yere korkutmayın lütfen.

[Salih Uyan @salih_uyan]

Babaannem ılık bir ikindi üzeri vefat etti. Babam, emin olmak için ağzının önüne ayna tuttu ve sonra hafif bir ses tonuyla, “Vefat etti annem” dedi. “Allah rahmet eylesin.” Çocuk aklımla babamın yaşadığı sükunete bir anlam veremedim. Sonra annemden öğrendim. O gece yorganın altında hıçkıra hıçkıra ağlamış babam.

Tevekkülü, isyan etmemeyi o gün öğrendim.

***

Anneannemin iyice ağırlaştığı geceydi. Zor nefes aldığı için oksijen tüpüne bağlıydı. Eve doktor geldi. Bakışlarıyla bize yapacak pek bir şey olmadığını ima etti. Doktor tam evden çıkacakken anneannem ağzına bağlı olan maskeyi çıkarıp zorlukla, “Nezih Beye börek, çay getirin,” dedi. Bir saat sonra da vefat etti.

Misafirperverliğin ne olduğunu o gece öğrendim.

***

Hollanda’da tarihi bir şatoyu ziyaret edecektim. Şatonun önüne geldiğimde henüz açılmadığını gördüm. Bilet gişesinin önünde benim gibi erken gelmiş, 30 yaşlarında bir Japon vardı. Tanışıp, ayaküstü biraz sohbet ettik. Kapıların açılmasına daha 20 dakika vardı. Yeni tanıştığım arkadaşa, “Ben biraz dolaşıp fotoğraf çekeceğim. 20 dakika sonra burada buluşup birlikte gireriz,” dedim.

Dolaşırken sağanak yağmur başladı. Ben de bir kafeye sığınıp yağmurun dinmesini bekledim. Yaklaşık bir buçuk saat sonra şatonun kapısına geldiğimde Japon’u beni beklerken buldum. Sığınacak bir yer olmadığı için paçalarından su akıyordu. “Niye girmedin?” diye sordum. “Sözleştik ya,” dedi.

Sözünde durmayı, ismini bile hatırlamadığım ıslak bir Japon’dan öğrendim.

***

Rahmetli dedemin vefatından birkaç gün önce bir bayram sabahıydı. Amansız bir hastalığın pençesinde zor nefes alıp veriyordu. Kesilen kurbandan tatsın diye ağzına nohut kadar bir et parçası koyduk. Bir gayretle yutmaya çalıştı ama vücut kabul etmedi. Ağzından eti geri almak için eğilen kızının yanaklarına inmiş iki damla yaşı fark edince zoraki gülümsedi.

“80 yıl doya doya et yedik kızım,” dedi usulca, “bir kere yiyemedik diye üzülmek olur mu?”

Bir nefese yüzlerce kişisel semineri sığdırılabileceğini de o bayram sabahı öğrendim.

***

Theodore Zeldin, İnsanlığın Mahrem Tarihi isimli kitabında diyor ki; “Zihniyetler buyrukla değiştirilemez. Çünkü yok edilmesi neredeyse imkânsız olan bir şeye, hatıralara dayanırlar.”

Öyleyse çocuklarına kitap okuma alışkanlığı kazandırmak için çırpınan anne babalar şunu asla unutmamalı; Yaşanan veya yaşatılan bir yanlış, kitaplar yoluyla öğrenilen bin doğruya bedel olabilir.

Doğru bir hayat yaşamayan kişi ne kadar çok şey bilirse bilsin, taşımaktan öteye gidemez. Yanlış bir hayat doğru yaşanamaz yani.

Önemli olan hakikate götüren bilgiyi bulabilmek veya bilgiyi kullanarak hakikate ulaşabilmektir.

[Salih Uyan @salih_uyan]

MESAİSİ RAHAT, TATİLİ BOL MESLEK; ÖĞRETMENLİK

Ayşenur öğretmen ders ziliyle birlikte sınav kâğıtlarını toplayıp sınıftan fırladı. Çantasını öğretmenler odasına bırakıp bahçe n��beti için koşar adım merdivenlere yöneldi.

Basamak başına en az üç tane düşen “Sınavı ne zaman okursunuz hocam?” sorularını cevaplamaya çalışarak iki kat inmeyi başardı.

Birinci kata geldiğinde tek eli hafif havada, ağzı “O” şeklini almış müdür yardımcısını gördü. Ve daha köşeyi dönemeden, namlusundan kurtulan cümle yapılacaklar listesinin son satırına yerleşti.

“Hocam, yarın veli toplantı raporunu teslim etmeyi unutmuyoruz!”

Ayşenur öğretmen, zihninde çalmaya başlayan  “Unutmak kolay olsa, çoktaan unutuurdum” melodisi eşliğinde, servise koşturan öğrencilerin arasından geçerek lobiye ulaştı. Tam bahçeye çıkacakken sağdan bir veli yanaştı.

“Hocam biraz konuşabilir miyiz? Dün akşam Pelin çok ağladı da...”

“A ah! Ne oldu ki?

“Derste drama yaptırmışsınız. Pelin’in grubu da çok iyi hazırlanmış. Ama onları kaldırmamışsınız.”

“Evet. Süre yetmedi. Ama yarın sıra onlarda.”

“Keşke süreyi iyi ayarlasaydınız hocam. Büyük hayal kırıklığı olmuş yani! Gece de sayıkladı hep!”

Ayşenur öğretmen birkaç sitemkâr cümleyi daha nazikçe savuşturup bahçeye adımını attığında okul müdürüyle göz göze geldi.

Okul müdürü uzaktan “Nöbete geç kaldınız hocam!” diye bağıramayacağı için önce saatine, sonra tekrar Ayşenur öğretmenin yüzüne baktı.

Ayşenur öğretmen de uzaktan “Eğer paraşüt imkânı sağlarsanız üçüncü kattan doğrudan bahçeye atlayabilirim hocam!” diye bağıramayacağı için, bahçenin uzak köşesinden gelen bu nazik uyarıyı başını hafifçe öne eğerek karşıladı ve işine baktı.

Nöbet bitince de koşarak ana sınıfına çıktı. Oğlu Doruk kapının dibinde bekliyordu.

“Anne, projeyi unutmadın değil mi!”

Melodi kaldığı yerden devam ederken, Ayşenur öğretmen ertesi gün ana sınıfında geri dönüşüm defilesi olduğunu hatırladı. Bu gece bir kıyafet tasarlamaları gerekiyordu. Okuldan çıkıp arabaya bindiler. Tam otoparktan çıkarlarken telefon çaldı. Arayan eşiydi.

“Hayatım, akşam annem gelecek. Demin aradı. Var mı alınacak bir şey falan?”

“Yemeğimiz var dünden. Ama çayın yanına bir şeyler alabilirsin.”

Eve girer girmez ana-oğul biriktirdikleri mavi kapakları salonun ortasına yığıp düşünmeye başladılar. “Takım elbise yapalım” diye ısrar eden Doruk, en son kravata zor ikna oldu. Hemen iki tane pipeti birbirine bağladılar ve mavi kapakları kravat şeklinde pipete yapıştırmaya başladılar.

Bu arada Doruk’un pantolonuna yapıştırıcı bulaştı. Okul pantolonunun diğer eşi de çamaşır sepetinde olduğu için defile hazırlığına kısa bir çamaşır molası verildi.

Doruk’un lekeli pantolonu, evin sağından solundan toplanmış koyu renkli çamaşırlarla birlikte makinenin içinde dönerken, Ayşenur öğretmen de salona döndü. Son kapağı yapıştırdıklarında zil çaldı. Gelen kayınvalidesiydi.

”Hoş bulduk kızım. Ercan gelmedi mi daha?”

“Yok anne, yediden önce pek çıkamıyor o.”

“Ah yavrum! Perişan oluyor akşama kadar. Sen iyi ki akıllılık edip öğretmen olmuşsun kızım. Bak erkenden gelmişsin eve.”

Yedi buçuk gibi eşi de geldi. Yemekte Ercan Bey gün boyu bankada uğraştığı müşterileri anlattı. Annesi de bir yandan torunuyla ilgilendi, bir yandan da oğlunu teselli etti.

Sofrada öğretmenlik-bankacılık kıyaslaması içeren birkaç cümle daha kuruldu. Ama Ayşenur öğretmen o sırada WhatsApp grubundan ödevi anlamayan üç veliye açıklama yaptığı için tam duyamadı.

Yemekten sonra çayı koyup salona geçtiler. Salonda bir yandan sohbete katıldı, bir yandan da hafta sonu yapılan veli toplantısının raporunu tamamlamaya çalıştı Ayşenur öğretmen.

Çay bardakları üçüncü turu tamamlarken, Doruk herkesi öpüp yattı. Beşinci turda kanepenin üzerine uzanmış Ercan Bey uyuklamaya başlayınca kayınvalidesi de toparlanıp çıktı.

Saat on ikiyi geçiyordu.

Eşi kanepede hafifçe horlarken ve mahalledeki evlerin ışıkları bir bir sönerken, mesaisi rahat, tatili bol Ayşenur öğretmen toplantı raporunu bitirmiş, sabah yapacağı dersin planına göz atıyordu...

Salih Uyan

#oeğretmenler #öğretmen #öğretmenlik #eğitim #oeğretmenataması