هممیهنانم،
در سالگرد آبان ۹۸ هستیم، همان آبان خونینی که بسیاری از فرزندان ایران با شلیک مستقیم نیروهای ضحاک جان باختند. آن جنایت، ادامه زنجیرهای بیش از چهار دهه کشتار است که این فرقه تبهکار، از سینما رکس آبادان و اعدامهای پشتبام مدرسه رفاه تا امروز، بر ملت ایران تحمیل کرده است.
امروز همچنین چهارمین سالگرد ۲۵ آبان ۱۴۰۱ است. در آن شب خونین در ایذه، نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کیان پیرفلک ۹ساله و چند تن دیگر از فرزندان ایران را کشتند. کیان در خودروی خانوادهاش هدف گلوله قرار گرفت. مادر داغدارش، برای آنکه مأموران رژیم پیکر فرزندش را نربایند، ناچار شد پیکر کیان را در خانه نگه دارد و برای حفظ آن از همسایگان یخ بخواهد، دردی که برای همیشه در حافظه جمعی ایرانیان حک شد.
یاد تمامی جاویدنامان میهن در این ۴۷ سال سیاه را گرامی میداریم و خود را شریک غم خانوادههای دادخواه میدانیم. پیمان میبندیم که با همبستگی ملی و ارادهای استوار، راه آنان را تا آزادی ایران ادامه دهیم.
در دیدار با سناتور روبیو درباره راههای حمایت حداکثری از ملت ایران گفتگو کردم. جنبش دموکراسیخواهی ملت ایران، مانند جنبشهای مشابه در سراسر جهان، نیازمند همبستگی جهانی است، و خوشبختانه سناتور روبیو درک درستی از این موضوع دارد.
«خویشینیدن» (xwēšēnīdan) از آن کارواژههای بسیار جالب پارسی میانه است که ارزش زندهسازی در پارسی نو را دارد؛ بهویژه چون برای مفهومی به کار میرود که امروز برای بیانش ناچاریم از چند واژه یا یک ترکیب استفاده کنیم.
معنا:
از آن خویش کردن
تصاحب کردن
👇🏻
@grok I don't mean modern nationalism.
Without Islam, who would even know the Arabs?
Islam shaped their collective identity and preserved their language.
به نام ایران و جاوید نامان خفته درخاکش
دفتر قصه دانشگاه ما هم تموم شد با همه خاطرات خوب و بدش اما حکایت همچنان باقیست و بازهم برگردم نماد ایرانو برافراشته میکنم و به چشم جهانیان نشونش میدم و با اینکه همه ما میدونیم ولی لازمه یاداوری کنم تا آخر حکایت سرخم قدغن
پاینده ایران🦁☀️
دیرینگی «شوش» به حدود ۵۲۰۰ سال پیش میرسه. به گواه باستانشناسان آغاز شهرنشینی که ارتباط مستقیم با تمدن دارد در فلات ایران از این نقطه آغاز شد. پاینده ایران.
دلم میخواد شبانه روز بشینم و در مورد تاریخ ایران و زبان پارسی مطالعه کنم و واژگان مُردهی پارسی میانه رو بازسازی کنم.
افسوس که زندگی کوچکترین فرصتی برای زمان گذاشتن واسه علایق واقعیت رو بهت نمیده و ناچاری به قدری کار کنی که بعدش مثل جنازه بیوفتی و از همه چی بیزار باشی.