عشق
رطوبتِ چندشانگیزِ پلشتیست
و آسمان سرپناهی
تا به خاک بنشینی و
بر سرنوشتِ خویش گریهساز کنی.
آه
پیش از آنکه در اشک غرقه شوم
چیزی بگوی،
هرچه باشد.
#وقت_دیدن_احمد_شاملو
از شعر *عاشقانه*، ترانههای کوچک غربت، مجموعه آثار احمد شاملو
#وقت_دیدن
اگر روزی آن غار (حتی آن غار هم)
فرو ریزد
به کجا پناه خواهند برد؟
به کجا پناه خواهند برد؟
این مردمکهای خونآلود
تارهای حیاتشان را بر کدام کور–گوشه خواهند بست؟
#وقت_دیدن_هوشنگ_ایرانی#هوشنگ_ایرانی
از شعرِ *کاساندرا*، بنفشِ تند بر سبزِ خاکستری.
#وقت_دیدن
بگذار همه بدانند كه من
تو را، ای سرگردانیی بیانتها،
زیباییهای دردآورت را
با همه دلهرههایشان، میپرستم
و از تپش اض��رابهایت
جزیرهی گمشدهام را
( آن افسانهی واقعیتها را)
میجویم
بگذار همه بشنوند... بگذار همه بدانند...
#وقت_دیدن_هوشنگ_ایرانی
#وقت_دیدن
بر تپّههای مهتابگیرِ کاکوتی
از دوردست تا نزدیک
ما دوستار هم بودیم
میانِ خطوطِ دستی که سرنوشتِ ما بود
خطوطِ دستی که
بازگشتِ گلهها بود
خطوطِ دستی که قطع شده بود.
زیرِ ماه
عشق بود که میگشت
زیرِ ماه
عشق بود که برمیگشت.
#وقت_دیدن_بیژن_الهی
نقّاشی از #SalvaorDali
آه، چرا میبايد
من تو را شگفت بدانم
در اين جريان
كه از شگفت بودن همه چیزی
عادی مینمايد؟
وگرنه تو عادیترين موسمی
كه میبايد به چار موسم افزود.
و چشمان تو،
راحتترين روزی كه میتوان برای زيستن تصميم گرفت.
#بیژن_الهی#وقت_دیدن#وقت_دیدن_بیژن_الهی
در تن آرزویی برای خواب
در روح تمنّایی برای نیندیشیدن
و مهمتر از همه، شفافیّت درخشانِ
فهمِ قفانگر...
و اینک یگانه تجملِّ امیدی نداشتن...
فرناندو پسوا، آمده در *کتاب شاعران*، انتشارات فرخنگار ۱۳۸۲
به فارسیی مراد فرهادپور یوسف اباذری
#وقت_دیدن_فرناندو_پسوا#وقت_دیدن
بخواب به هنگامی که من پاس میدهم...
اجازت خیالم ده، رخصت...
شادمانی لبخند زدن به رویت
هیچ چیز در من نیست، برای خیال
میخواهمات نه برای عشق.
تن سردت خواهش را میکشد در نگاهم.
آرزوهایم به درد و درد اندر است
و نمیخواهم خیال خود از وجودت را
به آغوش کشم.
زنده نمانده بودیم تا از مردهها حرف بزنیم. زنده مانده بودیم تا در یک شهرستان لعنتی عاشق بشویم: بعد از ساعات اداری، در کوچهپسکوچههای خاکی، در تاریکی، تنها، برای این که مردم نبینند، همیشه به این فکر که هیچکس نبیند.
#وقت_دیدن_شمیم_بهار#وقت_دیدن
تنها تو
سحرگاه
بیدارم نکنی از خواب
چنان که هشت سالِ پیش.
بیدار نکنی مادر
آرزوهای از دست رفته را
و آنچه به گذار زمان
جان دادهاست در من
دریغا!
چه پیشهنگام از سر گذراندهام
در زندگی
رنج را و درد را.
به دعا پندم مده مادر!
به گذشته
هیچ راه بازگشتی نیست.
#وقت_دیدن
چون خاطرهای را میبوسی
در آلبوم عکسهایت
لبهای زنی مرطوب است
و بعد، ورق خوردن کاغذها را میشنوی
پژمردن چهرهها
همان طور که آوازی بر لب دارند
افسانهی چلچراغِ افتاده
مدتها پیش، خردههایش را جارو زدهاند
امّا هنوز زمزمههای بلور را
از لابلای قالی بر میچینند.
-محمّدعلی سپانلو
آيا هنوز در كنار ديوارها
با كلامها گريه خواهم كرد
و آسمان را با ستارگانش
در جيبهام خواهم فشرد
بگذار همه چيز با دستهايت سرد شود
و تو در بسترت نگاه كن
كه او به خواب رفتهاست
او كه هر ديوانهیی میتوانش شمرد
و لحظهیی به تو میانديشد تا كلامش را بازگويی
به او چه خواهی گفت؟