Seni bana hatırlatan geceyi suçladım.
Seni bana hatırlatan yalnızlığı suçladım.
Seni bana hatırlatan seni bile suçladım.
Meğer suçlu, seni unutamayan benmişim
(Lupita)
Hikaye şöyle sonlandı Sanırım artık son satıra geldim.
Kelimeler bitti.
Sayfalar bitti.
Bekleyiş bitti.
Ve seni beklerken ömrümde bitti.
(Tosto sadece yürüyodu)
Kitap şöyle sonlandı ;
Tam pes etmek üzere olduğum bi gecede ,
Kafamın içinde verdiğim savaşı
Zorda olsa kazandım.
O gecenin sabahına ben çıktım ama
İçimdeki kimseyi sağ bırakmadım...
Gece midir seni bana düşündüren yoksa ben miyim seni düşünmek için geceyi bekleyen ?
Kim bilir kaç kişi ayrı yataklarda birbirine sarılarak uyuyodur
Oysa o beni ben onu bekliyordum...
Ve bir gün daha konuşmadan bitiyordu.