çocukken bayram sonsuz bir hayal denizinde hevesle sağa sola koşmaktı. yaş alınca hayatın gerçekliği içerisinde ölülerine hüzünlenip bir köşede çay içerken salonda sonsuz hayal denizinde koşan çocukları tebessümle seyretmek. hala güzel olması o tebessümün varlığıyla mümkün.
Birkaç sene önce cenaze evindeyiz merhumun karısı alzheimerdı yarım saatte bir ne oldu neden ağlıyorsunuz deyip durumu anlayınca aynı acıyı defalarca yaşıyordu, beni hiçbir şey bu kadar kötü hissettirmemişti